Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Γκουαϊδό: Πολύ ξαφνικός και πολύ αποδεκτός ήρωας για να είναι αληθινός εχθρός της φασιστικής δικτατορίας Μαδούρο» (δημοσιεύτηκε στις 1/2 στην ιστοσελίδα μας, https://www.oakke.gr/global/item/1106-), είχαμε επισημάνει ορισμένα στοιχεία που μας κάνουν να αμφιβάλουμε για το δημοκρατικό χαρακτήρα του νέου αρχηγού της αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Έχουμε όμως σε ένα δεύτερο επίπεδο καταδικάσει αυτές τις επεμβάσεις, επειδή εξυπηρετούν τη στρατηγική ενός άλλου ιμπεριαλισμού, του ρώσικου νεοχιτλερικού. Αποδείχτηκε πράγματι ότι οι τρεις πρώτες από αυτές επεμβάσεις (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη) τώρα έφεραν στην εξουσία σε βάθος χρόνου κυρίως φιλορώσικες πολιτικές δυνάμεις, ενώ η τέταρτη που ζούμε τώρα δείχνει ότι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, ίσως μάλιστα πιο σύντομα και πιο χτυπητά. Ένας σημαντικός λόγος που πολλοί δημοκράτες υποστηρίζουν αυτές τις επεμβάσεις είναι ότι οι σοσιαλφασίστες φίλοι της Ρωσίας επίσης τις καταδικάζουν, όπως κάνει συχνά και η ίδια. Όμως οι σοσιαλφασίστες καταγγέλλουν την επέμβαση μόνο και μόνο για να καταγγείλουν από θέση αρχής τον επεμβασία αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Εμείς καταγγέλλουμε την επέμβαση γιατί φέρνει από πολιτική παρακμή ή δόλο, αργά ή γρήγορα, τον πιο κτηνώδη ιμπεριαλισμό στην εξουσία και μια πολύ πιο σκληρή και πιο διεφθαρμένη δικτατορία από εκείνη που αντικατέστησε. Και τούτο γιατί αυτές οι επεμβάσεις διευκολύνουν τη Ρωσία να εμφανιστεί σαν προστάτης της χώρας που υπήρξε θύμα της επέμβασης. Γιατί οι επεμβασίες σύντομα από την ίδια την ιμπεριαλιστική φύση τους αποκαλύπτονται στο λαό της δοσμένης χώρας σαν μια εξωτερική καταπιεστική και γι αυτό αντιπατριωτική δύναμη. Έτσι η Ρωσία αλλά και η στρατηγική της σύμμαχός Κίνα κατακτούν μέσα από αυτές τις στρατιωτικές επεμβάσεις κρίσιμες θέσεις στον Τρίτο Κόσμο. Έτσι περικυκλώνουν αργά αλλά μεθοδικά τις δυτικές αστοδημοκρατίες, ιδιαίτερα τις ισχυρές οικονομικά αλλά αδύναμες πολιτικοστρατιωτικά ευρωπαϊκές. Πρόκειται για μια στρατηγική του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού που μετά την αμερικάνικη επέμβαση στη Λιβύη την έχουμε περιγράψει με την εξής εικόνα: «Οι ΗΠΑ τινάζουν την ελιά, η Ρωσία μαζεύει τον καρπό». Οι ΗΠΑ αντικειμενικά καταστρέφουν ή εξαρτούν μια χώρα στο όνομα μιας εκστρατείας για την απελευθέρωση της. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πληθυσμοί αυτών των χωρών, βλέπουν τελικά τη Ρωσία αλλά και την Κίνα σα φίλους τους. Έτσι ειδικά η πολύ πλούσια σε παλιούς και νέους πολιτικούς πράκτορες Ρωσία μπορεί να εγκαθιστά σε αυτές τις χώρες φιλικές ή υποτακτικές της κυβερνήσεις.

Η απόφαση για τη μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ αποτελεί μια προβοκάτσια ιστορικών διαστάσεων, με την οποία ο Τραμπ κλιμακώνει τη ρατσιστική αντιμουσουλμανική εκστρατεία του και είναι ρυθμισμένη έτσι ώστε να στείλει στο παγκόσμιο φασιστικό, αντισημιτικό στρατόπεδο,

Ο ρωσόφιλος φασίστας και προβοκάτορας Τραμπ από την πρώτη στιγμή που ορκίστηκε πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει μόνο ένα πράγμα. Να διαλύει την όποια ενότητα των αστικών δημοκρατικών χωρών, κυρίως των ευρωπαϊκών, ενάντια στο νεο-χιτλερικό Άξονα Ρωσίας-Κίνας, να τις απειλεί και έτσι να τις σπρώχνει  όπως και τις  χώρες του Τρίτου Κόσμου επίσης στην αγκαλιά του Άξονα. Αυτό το επιχειρεί με το να απειλεί να καταλάβει ακόμα και με την οικονομική ή και στρατιωτική βία εδάφη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως την ως τα σήμερα δανικής Γροιλανδίας, τον Καναδά και τον Παναμά, να εκβιάζει την ηρωική Ουκρανία να ξεπουληθεί στις ΗΠΑ για να πάρει τη βοήθεια τους δικαιώνοντας ένα από τα επιχειρήματα της ρώσικης προπαγάνδας. Ο Τραμπ  προσπαθεί να πραγματοποιήσει το λεγόμενο ρήγμα στον Ατλαντικό,

Είναι πιθανό οι ΗΠΑ να βομβαρδίσουν το Ιράν αν οι μουλάδες δεν υποχωρήσουν στις απαιτήσεις του μόνο με τις απειλές. Έχουμε με σαφήνεια καταδικάσει τους βομβαρδισμούς του Ιούνη του 2025 από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και τους είχαμε χαρακτηρίσει προβοκάτσιες υπέρ της νεοχιτλερικής Ρωσίας γιατί σαν μόνο στόχο, τουλάχιστον από πλευράς Τραμπ, και σαν πρακτικό αποτέλεσμα είχαν να σπρώξουν τους εθνικιστές μουλάδες του Ιράν να ζητήσουν περισσότερη προστασία από τη Μόσχα με αντάλλαγμα μεγαλύτερη υποταγή τους σε αυτήν.

Αν οι προβοκάτορες συνεχίσουν με ένα νέο χτύπημα τώρα που οι μουλάδες είναι απόλυτα απομονωμένοι εσωτερικά μετά τις σφαγές του Γενάρη η κίνηση τους προς τη Μόσχα θα προχωρήσει με άλματα. Ήδη και μόνο με την απειλή επίθεσης πραγματοποιούν κοινά ναυτικά γυμνάσια, ενώ η Μόσχα επαναλαμβάνει πιο πιεστικά την πρόταση της να φυλάει εκείνη το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν, δηλαδή τη δυνατότητα του να κατασκευάζει πυρηνικά όπλα. Γι’ αυτό άλλωστε ο προβοκάτορας Τραμπ είχε καλέσει τον ιρανικό λαό σε εξέγερση υποσχόμενος ότι θα τον βοηθήσει όμως όταν άρχισαν να τον θερίζουν κατά χιλιάδες τα πολυβόλα των μουλάδων δεν κούνησε το δαχτυλάκι του για να τους βοηθήσει. Γιατί εκείνο που ήθελε ήταν και τη διεθνή απομόνωση των μουλάδων από τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και την ταυτόχρονη συντριβή του κινήματος εναντίον τους, ώστε κάθε μελλοντική αποσταθεροποίηση τους να έχει σαν μόνο αποτέλεσμα την υποταγή τους στη Μόσχα και όχι την πτώση τους.

Κι όμως μετά από αυτήν την τρομερή προδοσία ο Τραμπ μαζεύει δυνάμεις για να πραγματοποιήσει το χτύπημα που έχει υποσχεθεί στους μουλάδες, ή καλύτερα γι αυτόν, να πετύχει το στόχο του μόνο με την απειλή χτυπήματος χωρίς να το πραγματοποιήσει.

Η προστασία των γυναικών και των παιδιών μέσα στην οι­κογένεια είναι μια κατάκτηση των λαών που κερδήθηκε μέσα από τους μακρόχρονους αιματηρούς δημοκρατικούς και επαναστατικούς προλεταριακούς αγώνες τους για τη χειρα­φέτηση της γυναίκας. Αυτοί οι αγώνες οδήγησαν, ιδιαίτερα μετά το β΄ παγκόσμιο αντιφασιστικό πόλεμο, στην κατάκτηση ισχυρών θέσεων για τη γυναίκα σε όλα τα επίπεδα σε όλο τον κόσμο.

Η πολιτική ζωή και αντιπαράθεση στις ΗΠΑ για πρώτη φορά θυμίζει τόσο έντονα Ευρώπη. Για πρώτη φορά δηλαδή βλέπουμε τα βρώμικα πλασμα­τικά δίπολα τα οποία έμαθε τόσο καλά να στήνει ο ρώσικος σοσιαλφασισμός στην ευρωπαϊκή ήπειρο από τη δεκαετία του ’70 και ακόμη περισσότερο από τη δεκαετία του ΄90 να μορφοποιούνται με παραπλήσιο τρόπο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Η Πρωτομαγιά βρίσκει γι’ ακόμη μια χρονιά την παγκόσμια εργατική τάξη χωρίς μαζικά δικά της κόμματα, χωρίς μια κάποια κάπως ενιαία κατεύθυνση, κυρίως χωρίς μια ορατή ελπίδα, για τους περισσότερους εργαζόμενους του χεριού και του πνεύματος, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι μες στα μυαλά και στις καρδιές των εργαζόμενων μαζών σε Ανατολή και Δύση επιβιώνουν και σιγοκαίνε σαν μια βαθιά και πανίσχυρη πολιτισμική παρακαταθήκη οι δημοκρατικές και επαναστατικές παραδόσεις των μεγάλων αντιφασιστικών και εργατικών επαναστατικών αγώνων του 20ού αιώνα.

Αυτή είναι μια κατάσταση που κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρη είναι για την παγκόσμια εργατιά, ειδικά από το 1980 και μετά, όταν μετά την ΕΣΣΔ έπεσε το τελευταίο κάστρο των σοσιαλιστικών επαναστάσεων του 20ού αιώνα, η κόκκινη Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ και του Χούα Κούο Φενγκ, αλωμένη από τους σοσιαλφασίστες του Τενγκ Σιάο Πινγκ. Η τραγωδία δεν ήταν τόσο η άλωση απ’ τα μέσα των πρώτων νικηφόρων προλεταριακών επαναστάσεων στην ιστορία και η μετατροπή της Ρωσίας και της Κίνας από κέντρα της παγκόσμιας προόδου σε διεθνείς φάρους του φασισμού, της αντεπανάστασης και του πολέμου. Ήταν κυρίως η μετατροπή της συντριπτικής πλειονότητας των “κομμουνιστικών” (από τη δεκαετία του 60) κι έπειτα των “μ-λ κομμουνιστικών” (τη δεκαετία του 80) κομμάτων και οργανώσεων σε κάθε χώρα σε πρωτοπορίες του πραξικοπηματισμού, του σοσιαλφασισμού και της αντεργατικής αντίδρασης, σε ακροδεξιά εργαλεία των νέων αστικών τάξεων Μόσχας και Πεκίνου για τη χιτλερικού τύπου κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Το Δεκέμβρη του 2015 το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προέβη στην αύξηση του κεφαλαίου των τεσσάρων ελληνικών συστημικών τραπεζών κατά 14 δις ευρώ με τη συμμετοχή ενεργών επενδυτών, όπως είναι τα αμερικανικά hedgefunds του Γουίλμπουρ Ρος και του Τζον Πώλσον.

Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των αμερικάνικων εκλογών διαψεύδουν τα αρχικά προγνωστικά που έδειχναν άνετη νίκη στον Μπάιντεν καθώς παίζεται όσο ποτέ πριν στην κόψη του ξυραφιού η αποτροπή μιας δεύτερης θητείας Τραμπ, δηλαδή μιας δεύτερης προεδρίας Πούτιν στον Λευκό Οίκο. Στην πραγματικότητα κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι μια εκλογική μάχη που θα κρίνει πολύ περισσότερο και από όσο αυτή του Ρούσβελτ το 1936 το ζήτημα του χρόνου αλλά και των προϋποθέσεων για την έκρηξη ενός νέου παγκόσμιου πολέμου με πρωτοβουλία του νεοχιτλερικού Άξονα Ρωσίας-Κίνας. Έτσι εξηγείται γιατί ο εκπρόσωπος αυτού του Άξονα στην προεδρία των ΗΠΑ κάνει πρωτοφανείς στην εκλογική ιστορία των ΗΠΑ πραξικοπηματικές κινήσεις αρνούμενος να αναγνωρίσει την εκλογική διαδικασία και στέλνοντας ένοπλους τραμπούκους έξω από τα εκλογικά τμήματα για να απειλήσει ακόμα και με εμφύλιο τη χώρα αν είναι αρνητικό γι αυτόν το αποτέλεσμα των εκλογών.