Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η Πρωτομαγιά βρίσκει γι’ ακόμη μια χρονιά την παγκόσμια εργατική τάξη χωρίς μαζικά δικά της κόμματα, χωρίς μια κάποια κάπως ενιαία κατεύθυνση, κυρίως χωρίς μια ορατή ελπίδα, για τους περισσότερους εργαζόμενους του χεριού και του πνεύματος, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι μες στα μυαλά και στις καρδιές των εργαζόμενων μαζών σε Ανατολή και Δύση επιβιώνουν και σιγοκαίνε σαν μια βαθιά και πανίσχυρη πολιτισμική παρακαταθήκη οι δημοκρατικές και επαναστατικές παραδόσεις των μεγάλων αντιφασιστικών και εργατικών επαναστατικών αγώνων του 20ού αιώνα.

Αυτή είναι μια κατάσταση που κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρη είναι για την παγκόσμια εργατιά, ειδικά από το 1980 και μετά, όταν μετά την ΕΣΣΔ έπεσε το τελευταίο κάστρο των σοσιαλιστικών επαναστάσεων του 20ού αιώνα, η κόκκινη Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ και του Χούα Κούο Φενγκ, αλωμένη από τους σοσιαλφασίστες του Τενγκ Σιάο Πινγκ. Η τραγωδία δεν ήταν τόσο η άλωση απ’ τα μέσα των πρώτων νικηφόρων προλεταριακών επαναστάσεων στην ιστορία και η μετατροπή της Ρωσίας και της Κίνας από κέντρα της παγκόσμιας προόδου σε διεθνείς φάρους του φασισμού, της αντεπανάστασης και του πολέμου. Ήταν κυρίως η μετατροπή της συντριπτικής πλειονότητας των “κομμουνιστικών” (από τη δεκαετία του 60) κι έπειτα των “μ-λ κομμουνιστικών” (τη δεκαετία του 80) κομμάτων και οργανώσεων σε κάθε χώρα σε πρωτοπορίες του πραξικοπηματισμού, του σοσιαλφασισμού και της αντεργατικής αντίδρασης, σε ακροδεξιά εργαλεία των νέων αστικών τάξεων Μόσχας και Πεκίνου για τη χιτλερικού τύπου κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Εκφράζουμε την πιο θερμή μας συμπαράσταση στη γενική γραμματέα του πρωτοπόρου στην αντίσταση ενάντια στη βία του ΠΑΜΕ Εργατικού Κέντρου Καβάλας που πήγε ως το τέλος τη συνεδρίαση του Εργ. Κέντρου και δεν φοβήθηκε τους τραμπούκους. Επικροτούμε ακόμα στην κύρια πλευρά της την παρακάτω ανακοίνωση της ΓΣΕΕ ενάντια στους τραμπούκους αν και είναι εξαιρετικά μετριοπαθής σε σχέση με την ασύδοτη πια κτηνωδία του ψευτοΚΚΕ. Όμως διαφωνούμε έντονα με εκείνο το τμήμα των ανακοινώσεων της ΓΣΕΕ που τελευταία κατηγορούν συστηματικά τους σοσιαλφασίστες του ψευτοΚΚΕ σαν σταλινικούς. Στην ουσία η ΓΣΕΕ πέφτει στο ασυγχώρητο λάθος των κυρίαρχων σήμερα φιλελεύθερων αντικομμουνιστικών ρευμάτων που θεωρούν το ιστορικό στρατόπεδο που πρωτοστάτησε στη συντριβή του ναζισμού και του φασισμού σαν ίδιο με αυτό που νικήθηκε.

Σ’ ένα άρθρο μας στο ίντερνετ τις πρώτες ώρες του κλεισίματος της ΕΡΤ πριν ακόμα εκδηλωθεί με τόση ένταση η ευρωπαϊκή καταδίκη αυτού του κλεισίματος,

Σε μια πρωτοφανή, συκοφαντική και πάνω απ' όλα προβοκατόρικη επίθεσή του ενάντια στην ΟΑΚΚΕ, ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας, ηγετικό στέλεχος του ΠΑΜΕ και του ψευτοΚΚΕ στη δίκη των ναζιστών της Χρυσής Αυγής, Σωτήρης Πουλικόγιαννης, κατέθεσε ότι η ΟΑΚΚΕ, “προάγει ακροδεξιές θέσεις και στο Ικόνιο (Πέραμα) συνάντησε τον Λαγό” δηλαδή συνάντησε το πιο εξέχον εγκληματικό στέλεχος της ναζιστικής συμμορίας στον Πειραιά.

Το μπλόκο στη Σύρο όπου «φιλοπαλαιστίνιοι διαδηλωτές» εμποδίσαν ισραηλινούς τουρίστες να αποβιβαστούν στο νησί ήταν το επιστέγασμα μίας σειράς αντισημιτικών επιθέσεων που όλες έχουν γίνει τους τελευταίους μήνες και ως τα χθες με πλήρη διακομματική κάλυψη. Στη Σύρο είχαμε με πρωτοβουλία και καθοδήγηση του ψευτοΚΚΕ την πρώτη κρατική βία απέναντι σε ένα πλήθος Εβραίων στην Ευρώπη μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Λίγο μετά τη Σύρο ακολούθησε το πρώτο πογκρόμ κατά ισραηλινών εφήβων στη Ρόδο. Οι αντισημίτες προχώρησαν στον πογκρομισμό αξιοποιώντας την ιστορική ευκαιρία που τους έχει προσφέρει τον τελευταίο καιρό η συμμορία Νετανιάχου-Σμότριχ-Μπεν Γκβιρ κυρίως με την πείνα που προκάλεσε στη Γάζα.

Την ώρα που η ναζιστική δολοφονική συμμορία απολαμβάνει με κοινοβουλευτική ομοφωνία καθεστώς νομιμότητας και που η κυβέρνηση την αναγνωρίζει σαν ισότιμο κοινοβουλευτικό κόμμα με το οποίο μπορεί να συνεργάζεται, οι συνήγοροι των θυμάτων της ναζιστικής βίας στη δίκη της «Χρ. Αυγής» συμπαρατάχθηκαν ανοιχτά με τους ναζιστές στην προσπάθεια τους να εμποδίσουν την εξέταση πέντε πρώην μελών της συμμορίας που θέλησαν να καταθέσουν εναντίον των ναζιστών κατηγορούμενων με το καθεστώς του προστατευόμενου μάρτυρα, δηλαδή ανώνυμα και χωρίς φυσική παρουσία στο δικαστήριο.