Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΟΙ ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΝΕΟΧΙΤΛΕΡΙΚΩΝ

Το πνεύμα της μεγάλης εξέγερσης θα τους χαλάσει τα σχέδια. Μπαίνουμε στην περίοδο:

«Το Αληθινό Δημοκρατικό Πολυτεχνείο ενάντια στο Ψεύτικο Πολυτεχνείο του σοσιαλφασισμού»

Σήμερα το μεσημέρι η Κεντρική Επιτροπή της ΟΑΚΚΕ έστειλε στο Δήμαρχο της Αθήνας Χάρη Δούκα την παρακάτω επιστολή διαμαρτυρίας καλώντας τον να ακυρώσει την παραχώρηση αίθουσας του Πνευματικού κέντρου του Δήμου σε εκδήλωση υπέρ του καθεστώτος των σφαγέων μουλάδων του Ιράν στην οποία θα μιλήσει και ο πρεσβευτής του Ιράν. Περιμένουμε την απάντηση του Δημάρχου Αθηναίων.

<<Αθήνα, 26/1/2026

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΗΜΑΡΧΟ, ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ

Θέμα: Καταγγελία για την παραχώρηση αίθουσας του πνευματικού κέντρου του Δήμου Αθηναίων σε εκδήλωση συμπαράστασης στο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν με ομιλητή τον πρέσβη του στην Ελλάδα Μαλέκ Χοσεΐν Γκιβζάντ, στις 28/1/2026

Η «Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Ιράν» διακινεί μέσω των ιστοσελίδων της ΔΗ.Κ.Ε.Α – Iskra (Π. Λαφαζάνης) και της «Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας» (Δ. Πατέλης) δελτίο τύπου-πρόσκληση σε εκδήλωση-ημερίδα συμπαράστασης στο ισλαμικό καθεστώς του Ιράν στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου Αθηναίων, στις 28/1/2026,  με πρώτο ομιλητή τον πρέσβη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στην Ελλάδα Μαλέκ Χοσεΐν Γκιβζάντ. Το θέμα της εκδήλωσης είναι : «Ιράν στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης με τον ιμπεριαλισμό».

Η ΟΑΚΚΕ καταγγέλλει σαν προσβολή και πρόκληση στον ηρωϊκό εξεγερμένο λαό του Ιράν και σαν βάναυση καταπάτηση κάθε δημοκρατικής αρχής την παραχώρηση βήματος σε χώρο του πρώτου δήμου της χώρας στον εκπρόσωπο ενός καθεστώτος που έχει εξαπολύσει μία πρωτοφανή εκστρατεία σφαγής δεκάδων χιλιάδων άοπλων διαδηλωτών ενώ άλλοι τόσοι περιμένουν την αγχόνη. Στους δρόμους της Αθήνας όπως και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, οι Ιρανοί πολιτικοί πρόσφυγες διαδηλώνουν σε αλληλεγγύη στους εξεγερμένους συμπατριώτες τους για να καταγγείλουν το καθεστώς και να ζητήσουν αυτό που ζητάει όλος ο ιρανικός λαός: απλά δημοκρατία. Διαδηλώνουν στο έδαφος χωρών που θεωρούν δημοκρατικές, εκεί που ξέρουν ότι η φωνή τους μπορεί να ακουστεί χωρίς την απειλή της βίας και του θανάτου. Η δημοτική αρχή της Αθήνας αντί να δείξει την αλληλεγγύη της στους πρόσφυγες για να μπορεί η φωνή τους να ακουστεί πιο δυνατά, συνδράμει το καθεστώς που έχει οδηγήσει τους ίδιους στην προσφυγιά, και τους φίλους τους και τις οικογένειες τους σε φυλακές, σε βασανιστήρια, στο θάνατο.

Η μεγάλη εξέγερση του κινεζικού λαού, που εμφανίστηκε σαν μια έκρηξη μπρος στα μάτια της ανθρωπότητας, είναι αποτέλεσμα μιας συσσωρευμένης οργής που κορυφώθηκε όταν η πολιτική του «μηδενικού covid» που εφαρμόζει το φασιστικό καθεστώς του Πεκίνου ξεπέρασε κάθε όριο. Γιατί ενώ ο υπόλοιπος κόσμος βγήκε από την πανδημία ο κινέζικος λαός συνέχισε να βασανίζεται με τον παρατεταμένο εγκλεισμό και τις αυξανόμενες στερήσεις από ένα καθεστώς που δείχνει πλήρη αδιαφορία για τις οποιεσδήποτε κοινωνικές, σωματικές, και ψυχικές ανάγκες του. Αυτό το βασανιστήριο το επέλεξαν οι ηγέτες της Κίνας για να αποδείξουν την υπεροχή της φασιστικής τους δικτατορίας απέναντι στις αστικές δημοκρατίες της Δύσης ή του Τρίτου κόσμου. Όμως στην ουσία το ξεκίνησαν για να κρύψουν δυο βασικές αδυναμίες τους. Η πρώτη ήταν ότι δεν είχαν ένα στοιχειωδώς ισχυρό νοσοκομειακό σύστημα για τις πλατειές μάζες την ώρα που η κινέζικη άρχουσα τάξη έχει συσσωρεύσει έναν πελώριο πλούτο για τον εαυτό της και η δεύτερη ότι ενώ τεχνολογικά βρέθηκαν πίσω από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές αρνήθηκαν να χρησιμοποιήσουν τις ανακαλύψεις τους και να προμηθευτούν ή να ζητήσουν να μοιραστούν τις πατέντες τους για τα πολύ πιο αποτελεσματικά εμβόλια mRNA. Η πολιτική τους αυτή άρχισε να καταρρέει όταν η κόβιντ, αν και λιγότερο θανατηφόρα, έγινε πιο ευκολομετάδοτη με τη μετάλλαξη Όμικρον και η μέθοδος του εγκλεισμού των μαζών δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο της εκδήλωσης της 8/1/2023 που διοργάνωσαν η Ιρανική Κοινότητα Ελλάδας και Αντιφασίστες Συμπαραστάτες κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο 

Λίγα πολιτικά καθεστώτα στον κόσμο καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τόσο καθολικό και τόσο έντονο μίσος από τις μάζες που εξουσιάζουν όσο το φασιστικό θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης. Το νέο στοιχείο που δείχνει πως το έδαφος τρίζει σοβαρά κάτω από τα πόδια αυτού του αιμοσταγούς τέρατος δεν είναι οι μαζικές διαδηλώσεις στους δρόμους – αυτό συνέβαινε και σε μια σειρά άλλες λαϊκές εξεγέρσεις – αλλά το κάψιμο των χιτζάμπ και το κόψιμο των μαλλιών των γυναικών, συμβολικές κινήσεις που δείχνουν ωστόσο πως οι ιρανικές δημοκρατικές μάζες κινούνται προς την κατεύθυνση του να τραβήξουν την πάλη με το καθεστώς των μουλάδων στα άκρα. Γιατί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης γίνεται ακόμα πιο αφόρητη η πολιτική επιβολή του μεσαιωνικού κλήρου πάνω στην κοινωνία, ιδιαίτερα η κοινωνική περιθωριοποίηση και η πλήρης απώλεια ανθρώπινης αξιοπρέπειας για τη γυναίκα, ο ασφυκτικός έλεγχος στη συμπεριφορά και την εμφάνισή της, κάτι που οδήγησε στην πρόσφατη δολοφονία της νεαρής Μασχά Αμινί από την αστυνομία ηθών.

Στις 16 Σεπτέμβρη κλείνει ένας χρόνος από τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί από το καθεστώς των μουλάδων γιατί φορούσε «με λάθος τρόπος» τη μαντίλα της (χιτζάμπ). Αυτή η δολοφονία άναψε τη σπίθα της ηρωϊκής εξέγερσης του ιρανικού λαού ενάντια στο φασιστικό καθεστώς των μουλάδων με το σύνθημα «Γυναίκα, ζωή, ελευθερία». 

Η μαζική εξέγερση στην οποία πρωτοστάτησαν οι γυναίκες και η νεολαία του Ιράν συγκλόνισε ολόκληρο τον πλανήτη και αποκάλυψε σε όλο τον κόσμο την κτηνωδία του τυραννικού καθεστώτος που καταδυναστεύει το λαό του Ιράν με απαγχονισμούς, με βασανιστήρια και φυλακίσεις δημοκρατών. Είναι αυτό το φασιστικό καθεστώς που στέκεται σύμμαχο στο νεοχιτλερικό άξονα Ρωσίας-Κίνας, που βοήθησε τη Ρωσία να καταπνίξει τη συριακή δημοκρατική αντίσταση στο χασάπη Άσαντ, και εξόπλισε με ντρόουνς το ρώσικο στρατό εισβολής στην Ουκρανία.

Με δύο κεντρικά πανό με τα συνθήματα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» και «Ο ιρανικός λαός δεν θέλει άλλο πια την ισλαμική δημοκρατία», οι ιρανοί πρόσφυγες έδωσαν δυναμικά το παρόν στην πλατεία Συντάγματος για να διαδηλώσουν ενάντια στο φασιστικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν και να ενώσουν τη φωνή τους με τη φωνή του εξεγερμένου ιρανικού λαού ένα χρόνο μετά τη δολοφονία της Μαχσά Αμινά και την έναρξη των μαζικών διαδηλώσεων στο Ιράν με επικεφαλής τις γυναίκες. Συγκεντρώσεις συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο ιρανικό λαό έγιναν την ίδια μέρα, στις 16/9 σε πολλές χώρες, γεγονός που δείχνει ότι η ιρανική εξέγερση συνεχίζει να έχει μεγάλη απήχηση στους δημοκράτες σε όλο τον κόσμο.

Μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή από τα γεγονότα του 1989 στην Κίνα είναι η καταστροφή από ένα τεθωρακισμένο στρατιωτικό όχημα του περίφημου αγάλματος της θεάς της Δημοκρατίας, μίας αρκετά ογκώδους κατασκευής από αφρολέξ και πεπιεσμένο χαρτί πάνω σε μεταλλικό καλούπι που παριστάνει μια γυναίκα να κρατά έναν πυρσό. Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φοιτητές της κεντρικής ακαδημίας καλών τεχνών και στήθηκε στην πλατεία Τιεν Αν Μεν από τολμηρούς νεολαίους που αψήφησαν τις απειλές της ασφάλειας ότι θα έχαναν το δίπλωμά τους. Τοποθετήθηκε ανάμεσα στο Μνημείο των Ηρώων του Λαού και την Πύλη της πλατείας κοιτάζοντας προς το τεράστιο πορτραίτο του Μάο που κρέμεται εκεί. Αν και πολλοί συγκρίνουν το έργο με το άγαλμα της Ελευθερίας των ΗΠΑ προβάλλοντας τον ισχυρισμό περί αμερικανικής καλλιτεχνικής (και παραπέρα πολιτικής) επιρροής, ένας γλύπτης που ήταν παρών στην κατασκευή του αγάλματος ονόματι Τσάο Τσινγκ-γιουάν έχει εξηγήσει ότι οι δημιουργοί του όχι μόνο συνειδητά απέφυγαν να πάρουν σαν πρότυπο το άγαλμα της Νέας Υόρκης επειδή μια τέτοια κίνηση θα ήταν φιλο-αμερικανική, αλλά αντίθετα επηρεάστηκαν πολύ από το πασίγνωστο έργο σοσιαλιστικού ρεαλισμού της σοβιετικής γλύπτριας Βέρας Μούχινα που παριστάνει έναν εργάτη και μία αγρότισσα με προτεταμένα χέρια να κρατούν το σφυροδρέπανο.

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ

https://www.oakke.gr/global/2013-02-16-19-23-31/item/1174-

Ο αγώνας του ηρωικού λαού του Χονγκ Κονγκ για δημοκρατία ενάντια στο φασιστικό καθεστώς του Πεκίνου μπήκε σε μια νέα φάση από την ώρα που αυτό το καθεστώς παρέταξε επιδεικτικά στο Σεντζέν, δηλαδή στην περιοχή της Κίνας που βρίσκεται δίπλα στο Χονγκ Κονγκ, χιλιάδες στρατό καθώς και αστυνομικές δυνάμεις απειλώντας ότι αν χρειαστεί θα επέμβει για να στηρίξει «την τάξη και την ασφάλεια» στη μεγαλούπολη, δηλαδή να καταπνίξει το μαζικό αντιστασιακό της κίνημα. Ταυτόχρονα το φασιστικό καθεστώς αξιοποιώντας τα λάθη και τις αδυναμίες του δημοκρατικού κινήματος φανατίζει με γρήγορους ρυθμούς τις μάζες στην κινέζικη ενδοχώρα ενώ εκμεταλλευόμενο την κλιμάκωση των καταστροφών στο μετρό του Χ. Κονγκ και κυρίως τις επιθέσεις των διαδηλωτών στις κινέζικες επιχειρήσεις, έκανε το ποιοτικό άλμα μέσω της κυβέρνησης των ανδρείκελων της στο Χονγκ Κονγκ να επιβάλει έναν νόμο έκτακτων μέτρων -τον οποίο είχε θεσπίσει το αγγλικό αποικιακό καθεστώς- βάσει του οποίου τα ανδρείκελα θα μπορούν να κυβερνάνε με διατάγματα χωρίς να τα περνάνε από τη Βουλή (εν προκειμένω το Νομοθετικό Συμβούλιο). Το πρώτο τέτοιο διάταγμα ήταν για την τιμωρία όσων φορούν μάσκες στις διαδηλώσεις.

Με μεγάλη επιτυχία έγινε χθες στο ξενοδοχείο Αρίων η συγκέντρωση-συζήτηση που διοργάνωσε η ιρανική κοινότητα και οι αντιφασίστες συμπαραστάτες. Οι βασικοί ομιλητές, η ιρανή δημοσιογράφος Ναζία Ματανί, ο ιρανός μεταφραστής ελληνικής λογοτεχνίας Ριμπουάρ Κομπαντί και ο γραμματέας της ΚΕ της ΟΑΚΚΕ Ηλίας Ζαφειρόπουλος ανέπτυξαν ο καθένας μια διαφορετική πλευρά του κεντρικού θέματος της συγκέντρωσης. Η πρώτη ομιλήτρια μίλησε για την κατάσταση των γυναικών στο Ιράν, την εξέγερση και την κτηνώδη καθεστωτική βία. Ο δεύτερος ομιλητής μίλησε για την απογοητευτική αντιμετώπιση που είχε ο αγώνας των ιρανών στην Ελλάδα από τον επίσημο πολιτικό κόσμο και ειδικά την αριστερά. Ο τρίτος ομιλητής προσπάθησε κυρίως να εξηγήσει το ζήτημα αυτό με παγκόσμιους και τοπικούς όρους ενώ ανέδειξε τη σημασία της ενότητας της ιρανικής δημοκρατικής εξέγερσης και του ουκρανικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.