Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Όταν στα 1983 επί πρωθυπουργίας Α. Παπανδρέου μπήκε για πρώτη φορά ζήτημα επιστροφής στην Ελλάδα των γλυπτών του Παρθενώνα, πολλοί ήταν εκείνοι που ξεγελάστηκαν ερμηνεύοντας το γεγονός σαν μια προσπάθεια της χώρας να συνδεθεί με το χαμένο της πολιτιστικό παρελθόν. Αργότερα, όταν επί Σαμαρά εγκαινιάστηκε το νέο μουσείο της Ακρόπολης, ελάχιστοι κατάλαβαν ότι ήταν το πρώτο μουσείο στην ανθρώπινη ιστορία που δεν δημιουργήθηκε για να παρουσιάσει κάποια εκθέματα αλλά για να τονίσει αυτά που λείπουν και βρίσκονται σε ένα άλλο μουσείο, το Βρετανικό.

Επί μακρόν οι ελληνικές αρχές εμμένουν στην άρνησή τους να αποδεχτούν την πρόταση του Βρετανικού Μουσείου να δανείσει τα μάρμαρα του Παρθενώνα στο Μουσείο της Ακρόπολης, αν αυτό δεν αναγνωρίσει ότι την κυριότητά τους την έχει η Ελλάδα, δηλαδή ότι το Μουσείο τα έχει κλέψει από το ελληνικό κράτος.

Αυτό σημαίνει ότι το Ενωμένο Βασίλειο δίνει τα μάρμαρα αλλά η Ελλάδα δεν τα δέχεται όσο εκείνο δεν αναγνωρίζει ότι τα έχει κλέψει. Έτσι όμως οι επικεφαλής της εκστρατείας επιστροφής των μαρμάρων αποκαλύπτονται ότι δεν νοιάζονται για τα την επιστροφή των γλυπτών ώστε το μνημείο να ολοκληρωθεί αλλά για να εμφανίσουν μια χώρα της Ευρώπης σαν μια αδιόρθωτα αρπακτική ιμπεριαλιστική χώρα, μια χώρα που είναι στην ουσία εχθρική προς την Ελλάδα. Με αυτήν τη στάση τους «καίνε» το βασικό τους επιχείρημα, ότι δηλ. η οριστική, πλήρης και μόνιμη επανένωση των γλυπτών με τον Παρθενώνα θα αποκαθιστούσε τη συνοχή και ομοιογένεια του μνημείου στο οποίο ανήκουν.