Πως σχεδιάστηκε η απαγόρευση στο όνομα της εργατικής τάξης
Γι αυτό οι σοσιαλφασίστες κλιμάκωσαν τις επιθέσεις τους εναντίον του Γεωργιάδη απαγορεύοντας την επίσκεψη του στο Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας που είναι ένα συνδικαλιστικό τους άντρο στη δημόσια υγεία. Αυτή η απαγόρευση πήρε τη μορφή μιας απόφασης «του λαού», δηλαδή του ΔΣ των νοσοκομειακών γιατρών, την οποία στήριξε ανοιχτά και με τη δική της συμμετοχή «η εργατική τάξη», δηλαδή το Εργατικό Κέντρο Πειραιά που το ελέγχουν τα συνδικαλιστικά τάγματα εφόδου του ψευτοΚΚΕ. Οι σοσιαλφασίστες ασκούν πάντα τη βία τους στο όνομα του προλεταριάτου και του λαού όντας πιο σύγχρονοι από τους φασίστες που την ασκούν στο όνομα του έθνους. Γι αυτό κατέβασαν την απόφαση του ΔΣ μαζί με ένα κατάστιχο με τα μισθολογικά κυρίως αιτήματα των εργαζομένων που δεν είχε ικανοποιήσει. Σαν φωνή λοιπόν του εργαζόμενου λαού αυτά τα μόνιμα αδρανή γραφειοκρατικά όργανα αρνήθηκαν σ αυτόν τον υπουργό το δικαίωμα όχι μόνο να έχει απλό έλεγχο αλλά ακόμα και πρόσβαση σε ένα χώρο ευθύνης του. Ήταν στην ουσία σαν το ΔΣ των υπαλλήλων ενός υπουργείου να εμπόδιζε έναν υπουργό να μπει στο γραφείο του.
Θα μπορούσε να το κάνει αυτό ποτέ ένα δημοκρατικό και ταξικό κίνημα εργαζομένων; Πιστεύουμε πως θα μπορούσε, αντίθετα από τα απαράβατα όρια που βάζουν σε ένα κίνημα εργαζομένων οι φιλελεύθεροι αστοί στο όνομα της δημοκρατικής νομιμότητας. Δηλαδή θα μπορούσε να φτάσει ως εκεί ένας πραγματικός ξεσηκωμός των εργαζομένων αν ένας υπουργός υγείας κατέστρεφε με την πολιτική του την δημόσια περίθαλψη του λαού και αδικούσε κατάφωρα τους εργάτες της υγείας. Όμως άλλο πράγμα ένας λαϊκός ξεσηκωμός, κι άλλο λίγοι γραφειοκράτες, σε γενικές γραμμές ανυπόληπτοι στο λαό συνδικαλιστές, που κραδαίνουν μια απόφαση ενός ΔΣ χωρίς να έχουν πίσω τους ένα μαζικό κίνημα των εργαζομένων που υποτίθεται αντιπροσωπεύουν.
Τι δεν είχε κάνει προηγούμενα και δεν ήταν στη φύση της να κάνει η ψευτοαριστερά
Στην περίπτωση του Γεωργιάδη δεν εκδηλώθηκε ποτέ ένας τέτοιος ξεσηκωμός. Ούτε καν ένα στοιχειωδώς μαζικό κίνημα. Πραγματικά πού και πότε ένα τέτοιο πρόβαλε με σαφήνεια τις διεκδικήσεις του πριν κάνει την απαγόρευση του; Πού είχε προηγούμενα καταρρίψει τον ισχυρισμό του υπουργού ότι δεν μπορούσε να κάνει τίποτα περισσότερο για να μεγαλώσει τον αριθμό του νοσηλευτικού προσωπικού, να αυξήσει τους μισθούς και να φτιάξει νέες νοσοκομειακές υποδομές λέγοντας ότι αυτά ήταν τα οικονομικά όρια που του έβαλε η κυβέρνηση; Πότε αυτό το συνδικαλιστικό κίνημα και τα κόμματα που το εκπροσωπούν τα οποία μιλάνε ασταμάτητα στην τηλεόραση προσπάθησαν να αποδείξουν ότι υπάρχουν αναξιοποίητα κοντύλια για την υγεία, ή πότε τα έβαλαν με τον πρωθυπουργό που δεν τα διέθετε για την υγεία ή πότε του έκλεισαν και αυτουνού κάποια είσοδο σε κρατικό κτίριο; Ακόμα περισσότερο: Πότε το κίνημα για την υγεία του λαού πρόβαλε το επιχείρημα ότι αν υπάρχουν κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι ή συμβασιούχοι που αξίζουν τόσο πολύ τα λεφτά που παίρνουν και μάλιστα παίρνουν πολύ πιο λίγα από όσα προσφέρουν στην κοινωνία, αυτοί είναι οι νοσηλευτές του ΕΣΥ; Πότε γι αυτούς, καθώς και για τους ειδικευόμενους και τους νέους νοσοκομειακούς γιατρούς έχουν κάνει κάποιο πραγματικό διεκδικητικό κίνημα εδώ και χρόνια οι εργατοπατέρες που εμφανίστηκαν τόσο θυμωμένοι στο Κρατικό της Νίκαιας; Πότε δηλαδή κάνανε κάποιες πραγματικές απεργίες ; Ή έστω πότε κάνανε κάποιες μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις; Καμιά! Εδώ και χρόνια. Το συνδικαλιστικό όργανο των νοσοκομειακών έκανε μία 48ωρη απεργία το Νοέμβρη του 2025, μία τον Οκτώβρη του 2024 και μία το 2023 συν τις 24ωρες συμμετοχές του στις «πανελλαδικές», «πανεργατικές» τελετουργίες κάποιων μικρών αποσπασμάτων του δημόσιου τομέα που τις ονομάζουν οι απατεώνες του ΠΑΜΕ και τις ΓΣΕΕ «απεργίες».
Δηλαδή αυτοί που έχουν την κρατική πολιτική ισχύ και την ισχύ των ΜΜΕ να κυνηγάνε έναν υπουργό μέσα σε ένα νοσοκομείο στο όνομα των εργαζομένων δεν είχαν ποτέ τη δύναμη ή τη θέληση να κατεβάσουν έστω σε μια ουσιαστική μαζική κινητοποίηση τους εργαζόμενους της υγείας για τα δίκια τους. Αυτό δεν είναι πάλη τάξης ενάντια σε τάξη. Αυτό είναι επιλεκτικές εκκαθαρίσεις που κάνουν οι ρωσόφιλοι φασίστες στη χώρα μας μέσα στην εκάστοτε κυβέρνηση και μέσα σε κάθε αστικό κόμμα εδώ και δεκαετίες.
Ο μονόπλευρος επιλεκτικός αντικαπιταλισμός του ψευτοΚΚΕ
Εδώ αποκαλύπτεται ιδιαίτερα το ψευτοΚΚΕ που ποτέ δεν έχει απαγορεύσει στον πρωθυπουργό καμιά πρόσβαση σε κανένα νοσοκομείο και κανένα δημόσιο κτίριο, ούτε έχει ποτέ ζητήσει την παραίτηση της κυβέρνησης όπως κάνει η υπόλοιπη αντιπολίτευση. Έχει πάντα το πρόσχημα ότι θέλει λαϊκή εξουσία και ότι δεν το νοιάζει ένα πράγμα, που πάντα ένοιαζε τους πραγματικούς κομμουνιστές: αν δηλαδή θα κυβερνάει τη χώρα ένα σχετικά δημοκρατικό ή ένα φασιστικό τμήμα της αστικής τάξης. Αυτό το κόμμα βάζει στον εργαζόμενο λαό μόνιμα το εξής δίλημμα: Ή θα δεχθείτε τη «λαϊκή εξουσία» μας και θα κάνετε τώρα την επανάσταση που δεν θέλετε (εννοούν ένα ρωσόδουλο φασιστικό πραξικόπημα) ή σας αξίζει να υποφέρετε ακόμα και τη χειρότερη δικτατορία. Αυτή η στάση φαίνεται πιο καθαρά στον ειδικό αντικαπιταλισμό του ψευτοΚΚΕ. Αυτός ενώ στα λόγια στρέφεται κατά όλων των καπιταλιστών, στην πράξη στρέφεται μόνο ενάντια στους καπιταλιστές που είναι με τη Δύση και την αστική δημοκρατία και με την ανάπτυξη των εσωτερικών παραγωγικών δυνάμεων. Αυτό κάνουν και τώρα με το Γεωργιάδη όπως το κάνει σύσσωμη η ρωσόφιλη ψευτοαριστερά. Ενώ σύσσωμη και με την πολιτική στήριξη και των κλασικών εθνικιστών φασιστών του απαγόρευσε την είσοδο σε χώρο της υπουργικής του αρμοδιότητας, δεν έκανε το ίδιο ενάντια στο φασίστα Πλεύρη, τον υπουργό μετανάστευσης που αθώωνε από θέση αρχής τους κραυγαλέα ύποπτους λιμενικούς για τους θανάτους των 15 μεταναστών. Ούτε έκαναν κάτι ανάλογο ενάντια στον υπουργό άμυνας Δένδια που ρίχνει ολημερίς και ολονυχτίς βενζίνη για να μπουρλοτιάσει το Αιγαίο. Ούτε στον Παπασταύρου, τον υπουργό ενέργειας που πάει να κάνει την Ελλάδα μεταπράτη φυσικού αέριου για να υποδουλώσει τη χώρα μας και όλη την Ευρώπη στον Τραμπ. Ούτε κλείσανε ποτέ το δρόμο στον πρώην κνίτη Θεοδωρικάκο που καμάρωνε προχθές ότι έκανε συμφωνία με την ελληνική ONEX να φτιάχνει τα πλοία της στις ΗΠΑ ενώ λίγο πριν μαζί με τον Δένδια της είχε απαγορεύσει να τα φτιάχνει στην Ελευσίνα!
Ακριβώς επειδή το ρωσόφιλο μπλοκ δεν έχει την πολιτική δυνατότητα να ασκήσει πολιτική ή και φυσική βία στον Γεωργιάδη στο όνομα του προλεταριάτου και επειδή αυτός δεν είναι καθόλου λιγότερο εθνικιστής ή αντιτούρκος από τους ρωσόφιλους φασίστες ώστε να τον βγάλουν εθνοπροδότη, αναθέτουν στην ψευτοαριστερά να τον χτυπάει ασταμάτητα στην αχίλλεια φτέρνα του: στο παρελθόν του στο ακροδεξιό ΛΑΟΣ. Όμως πόσο υποκριτικό είναι αυτό, όταν είναι ο επικεφαλής αυτού του τύπου αντιφασιστικών καταγγελιών Σύριζα εκείνος που ανέβασε το ΛΑΟΣ ως ΑΝΕΛ στη διακυβέρνηση της χώρας και μάλιστα του έδωσε το υπουργείο άμυνας.
Η ύπουλη στάση του Μητσοτάκη στην προβοκάτσια κατά του υπουργού του
Στην πραγματικότητα το πιο μεγάλο πρόβλημα στην εκστρατεία εκκαθάρισης του Γεωργιάδη δεν είναι οι φαιο-«κόκκινοι» της αντιπολίτευσης ή το όλο και πιο ελεεινό καιροσκοπικό ΠΑΣΟΚ που στέκεται δίπλα τους για να μην το πουν δεξιό, όπως τους είχε μάθει να το τρέμουν ο Α. Παπανδρέου. Το πρόβλημα είναι ο Μητσοτάκης. Είναι αυτός που με ύπουλο τρόπο, όπως πάντα, κάλυψε πολιτικά την απαγόρευση και στη συνέχεια τη βίαιη επίθεση του ψευτοΚΚΕ και της Ανταρσύα στον υπουργό του. Το ότι κάλυψε την απαγόρευση και μάλιστα την ενέκρινε αποδεικνύεται από το ότι η αστυνομία κάλεσε τον Γεωργιάδη να μην πάει στο Κρατικό Νίκαιας προειδοποιώντας τον ότι έχει πάρει έκταση η κινητοποίηση.* Προφανώς αυτή η ειδοποίηση, ουσιαστικά η αποτροπή να πάει στο νοσοκομείο, έγινε με έγκριση του Χρυσοχοΐδη. Αν η αποτροπή έπιανε και ο Γεωργιάδης δεν πήγαινε στη Νίκαια ο σοσιαλφασισμός θα πετύχαινε μια μεγάλη πολιτική νίκη πάνω στο ρεύμα που ο Γεωργιάδης εκπροσωπούσε στη ΝΔ χωρίς καν αυτός να δώσει τη μάχη να υπερασπίσει τη θέση του. Αν πήγαινε και η αστυνομία χτυπούσε άσχημα έναν διαδηλωτή ο υπουργός θα κλονιζόταν σοβαρά ή μπορεί και να αποκεφαλιζόταν. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει να πάει ο Γεωργιάδης στη Νίκαια χωρίς να γίνει σύγκρουση διαδηλωτών - αστυνομίας ήταν ο πρωθυπουργός να καταγγείλει την ανακοινωμένη απαγόρευση και να την κάνει πρώτης γραμμής πολιτικό ζήτημα, που πραγματικά ήταν, ξεσκεπάζοντας το ψευτοΚΚΕ που την είχε οργανώσει. Μάλιστα στην ανάγκη θα μπορούσε να πάει μαζί με τον υπουργό του στο νοσοκομείο για να αναγκάσει το ψευτοΚΚΕ να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Επίσης ο Μητσοτάκης μπορούσε και μετά το επεισόδιο, να βγει και να καταγγείλει την ψευτοαριστερά και να στηρίξει ο ίδιος τον υπουργό του. Αντίθετα ανέθεσε αποκλειστικά στον κυβερνητικό εκπρόσωπο να καλύψει τον υπουργό του την ώρα που ο Σύριζα καλούσε τον ίδιο τον πρωθυπουργό να τον διώξει. Έτσι μια φασιστική παρακρατική επίθεση σε έναν υπουργό αντιμετωπίστηκε από την κυβέρνηση σαν μια αντιδημοκρατική παρενόχληση ρουτίνας.
Γι αυτό το λόγο οι σοσιαλφασίστες είναι λιγότερο επικίνδυνοι από το Μητσοτάκη. Αυτοί τουλάχιστον εκτίθενται αρκετά στο λαό και πολύ περισσότερο στη βάση της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ο Μητσοτάκης δίνει όπιο στο κόμμα του. Το μαθαίνει να στέκεται «με αξιοπρέπεια και ανωτερότητα» στις καρπαζιές του φασισμού και του σοσιαλφασισμού και έτσι το διαφθείρει βαθιά. Το μαθαίνει στην προδοσία καθώς υπονοεί με τη στάση του ότι ο Γεωργιάδης είναι ο ταραξίας, ο ακροδεξιός που προκαλεί την «αριστερά», όπως λένε οι τραμπούκοι, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν τσακώνεται ποτέ και δεν λογομαχεί μαζί της.
Μόνο ένα λαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο μπορεί να ανακόψει αποφασιστικά τους φαιο-«κόκκινους» φασίστες.
Από την άλλη η ψευτοαριστερά κάνει την εξής ζημιά με τον Γεωργιάδη και μάλιστα ακριβώς αντίθετα από τις προθέσεις της. Επειδή δαιμονοποιεί διαρκώς ακριβώς τη θετική του πλευρά, αυτήν της αντίστασης του στο σοσιαλφασισμό οπότε τον κάνει πρωταθλητή της δημοκρατίας, αυτόματα μετατρέπει τη δικιά του αντιδραστική πλευρά σε αρετή. Κάνει δηλαδή τον παλιού, κλασικού τύπου αντικομουνισμό του να φαίνεται σαν συνεπής δημοκρατισμός όσο αυτός αντιπαραβάλλεται με τον «κομμουνισμό» και τον ταυτόχρονο φιλοπουτινισμό και τον αντισημιτισμό του κνίτη. Κάνει τον εθνικισμό του από το μακεδονικό ως τα αντιτουρκικά διεθνή μέτωπα, ως την υποστήριξη της δολοφονικής στάσης του λιμενικού απέναντι στους μετανάστες, να φαίνονται σαν δημοκρατικός πατριωτισμός, επειδή αυτός ο εθνικισμός αντιπαραβάλλεται στον ψευτοδιεθνισμό και τα «ανοιχτά» σύνορα του κνιτοσυριζαίου. Τέλος μετατρέπει σε αρετή την υποστήριξη του στην αντιπαλαιστινιακή επεκτατική κλίκα Νετανιάχου επειδή αυτή φαίνεται να αντιπαρατίθεται με τον κανιβαλικό αντισημιτισμό των κνιτοσυριζαίων ενώ πρακτικά τον ενισχύει.
Στην πραγματικότητα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ο Γεωργιάδης μπορεί να αντιπαρατεθεί μόνο πολύ περιορισμένα και πολύ μερικά στη φασιστική άβυσσο, στην παραγωγική καταστροφή και κυρίως στον πόλεμο με την Ευρώπη στο πλευρό της Ρωσίας που ετοιμάζουν οι φαιο-«κόκκινοι» ρωσόφιλοι για τη χώρα μας. Γιατί στην ουσία ακολουθεί τον Μητσοτάκη αλλά και τους φαιο-«κόκκινους», όπως και η μεγάλη πλειοψηφία του φιλελεύθερου ρεύματος της ΝΔ, στο καθοριστικό ζήτημα για το οποίο κρατάνε τον Μητσοτάκη στην εξουσία η Ρωσία καθώς και οι ΗΠΑ του Τραμπ: Στη διεθνούς βεληνεκούς στρατηγική αποστολή της ελληνικής διπλωματίας να κόψει τους δεσμούς της πολιορκημένης Ευρώπης με την ταλαντευόμενη, αλλά ακόμα στην κύρια πλευρά της φιλοευρωπαϊκή Τουρκία και να συγκροτήσει τα πιο πλατιά περιφερειακά αλλά και διεθνή μέτωπα, κυρίως στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο εναντίον της, για να πετύχει αυτόν τον καταστροφικό στόχο. Γενικότερα όλη η ελληνική εξωτερική αλλά τελικά και η εσωτερική της πολιτική υπηρετούν τη στρατηγική του ρωσοκινεζικού Αξονα να απομονώσει την Ευρώπη από τον παγκόσμιο Νότο, ειδικά από τα Στενά, και να διασπάσει και να εξαρτήσει ενεργειακά και παραγωγικά την Ευρώπη, ιδιαίτερα τα Βαλκάνια από τον Άξονα. Αυτή την ύπουλη και αυτοκτονική για τη χώρα και το λαό μας πολιτική μπορούν να την ανατρέψουν μόνο οι πραγματικοί διεθνιστές και οι συνεπείς δημοκράτες αξιοποιώντας τις πιο μερικές, τις πιο προσωρινές και τις πιο υπό όρους αντιστάσεις που εκδηλώνονται και από στελέχη της άρχουσας τάξης. Όμως μπορούν να την ανατρέψουν ουσιαστικά μόνο εφόσον καταφέρουν να συγκροτήσουν, με πυρήνα ένα ενιαίο μέτωπο της εργατικής τάξης, ένα πολύ πλατύ λαϊκό σύγχρονο αντιφασιστικό, δηλαδή αντι- φαιο«κόκκινο» μέτωπο. Είτε δηλαδή οι φασιστές θα μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν μια άμορφη και αδύναμη εργατική τάξη για τη δικτατορία τους και να σύρουν την Ελλάδα στο μεγάλο πόλεμο που ετοιμάζουν, είτε η ελληνική ντόπια και μεταναστευτική εργατική τάξη θα οργανωθεί και θα ενώσει το λαό και τη χώρα μας, για να σταθούν δίπλα σε όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και να συντρίψουν τους φασίστες.
*https://www.youtube.com/watch?v=FoDClZDpRBs
(Συνέντευξη στο MEGAστις 21/2: 4:28 – Όταν ξεκίνησα να πάω με ενημέρωσε η αστυνομία το πρωί ότι έχει γίνει πολύ μεγάλη κινητοποίηση από το ΚΚΕ, από την Ανταρσύα από το τοπικό Εργατικό Κέντρο και ότι προβλέπεται να γίνουν επεισόδια και με ρώτησε αν θέλουμε να ακυρώσω την εκδήλωση»).