Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η μαζική σφαγή Εβραίων της 14/12 στο Μπόντι, στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας με δράστες δύο ένοπλους, πατέρα και γιο, αποτελεί μία φρικιαστική προειδοποίηση για την εξάπλωση του νέου παγκόσμιου γενοκτονικού αντισημιτισμού μετά την 7/10.

Η γενοκτονικής λογικής επίθεση έγινε στο φως της μέρας σε μία παραλία γεμάτη κόσμο με στόχο Εβραίους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά που συμμετείχαν σε μία θρησκευτική εκδήλωση, το γιορτασμό του Χάνουκα, αντίστοιχη εβραϊκή γιορτή με τα Χριστούγεννα. Ήταν σαν δυο κυνηγοί να είχαν βγει για να σκοτώσουν όσους πιο πολλούς ανθρώπους θα μπορούσαν. Πριν τους σταματήσουν σκότωσαν 15 ανθρώπους, ανάμεσά τους έναν 87χρονος επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος, και ένα δεκάχρονο κορίτσι. Δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν.

Το χαρακτηριστικό αυτής της προσχεδιασμένης μαζικής σφαγής είναι ότι ήταν σφαγή “βάσης”, δηλαδή μια πρωτοβουλία απλών αντισημιτών και όχι μιας οργάνωσης ή ενός κράτους, ή έστω ενός αντισημιτικού κόμματος.

Οι δράστες ήταν μέλη μιας οικογένειας μεταναστών στην Αυστραλία από την Ινδία, οι οποίοι σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα έρευνες, δεν συνδέονται με κάποιο οργανωμένο δίκτυο.

Η ό­λο και ευ­ρύ­τε­ρη α­πο­δο­χή και α­πή­χη­ση των θέ­σε­ων της Ο­ΑΚ­ΚΕ μέ­σα στους α­ρι­στε­ρούς και ευ­ρύ­τε­ρα στους δη­μο­κρα­τι­κούς αν­θρώ­πους, προ­ϊ­όν με­τα­ξύ άλ­λων της ρα­γδαί­ας ε­πέ­λα­σης του ρώ­σι­κου και κι­νέ­ζι­κου κρα­τι­κο­μο­νο­πώ­λιου στη χώ­ρα μας,

Ολοένα και περισσότερο γίνεται κατανοητό στην Ευρώπη το ότι αυτό που συνήθως εμφανίζεται σαν «αριστερά» δεν είναι παρά η σύγχρονη πολιτική μεταμφίεση του ρώσικου νεοχιτλερικού ιμπεριαλισμού, μία πέμπτη φάλαγγα στο έδαφός της έτοιμη να τη διασπάσει και να την προσφέρει ανίσχυρη και πολιτικά αποχαυνωμένη στα ανατολικά της αφεντικά.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

- Η υποστήριξη στο χιτλερικό γενοκτονικό πογκρόμ της Χαμάς στις 7/10 ο λόγος της απαγόρευσης του "Συνεδρίου για την Παλαιστίνη", και όχι ο δήθεν υπερβολικός ζήλος για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως απατεωνίστικα λέει ο Βαρουφάκης

- Λύση δύο κρατών σημαίνει καταδίκη του ισραηλινού επεκτατισμού, σημαίνει όμως πρώτα και κύρια καταδίκη του κανιβαλικού αντισημιτισμού

Ο γνωστός μας Γ. Βαρουφάκης και το κόμμα του ανακοίνωσαν χθες ότι το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών του απαγόρευσε την είσοδο καθώς και κάθε πολιτική δραστηριότητα στη χώρα… ακόμα και μέσω τηλεδιάσκεψης!

 

Η  απομόνωση της ελληνικής κυβέρνησης στην Ευρώπη από τις κυβερνήσεις όλων ανεξαίρετα των άλλων κρατών της Ευρωζώνης αντιμετωπίζεται από την προπαγάνδα της πρώτης με το επιχείρημα ότι αυτό είναι φυσικό αφού η ελληνική κυβέρνηση σαν αριστερή κυβέρνηση που είναι εκπροσωπεί το λαό και παλεύει για τα συμφέροντά του, οπότε αντικειμενικά και για τα συμφέροντα όλων των λαών της Ευρώπης, και συνεπώς είναι φυσικό να είναι σε σύγκρουση με όλες τις άλλες κυβερνήσεις που είναι κυβερνήσεις της αστικής τάξης αυτών των χωρών.

Φαίνεται στην πραγματικότητα παράδοξο αυτό που συμβαίνει σήμερα με το Ισραήλ. Δηλαδή το κράτος καταφύγιο ενάντια στην πιο συστηματική γενοκτονία όλων των εποχών, το κράτος που η μαμμή που το ξεγέννησε ήταν το παγκόσμιο αντιφασιστικό μέτωπο και μάλιστα ηγέτης αυτού του μετώπου, η σοσιαλιστική ΕΣΣΔ, να επιτρέπει σήμερα στους παλιούς και νέους χιτλερικούς και όλους τους αντισημίτες της γης να αντλούν τόση δύναμη από τα λάθη του ώστε να τολμάνε να ζητάνε την απομόνωση και την εξόντωση του χωρίς να απομονώνονται οι ίδιοι.

Το πρόσφατο κύμα αντιδράσεων κατά του Τζέρεμι Κόρμπιν στο Ενωμένο Βασίλειο με αφορμή την εμφάνιση μιας σειράς αντισημιτικών σχολίων από τον ίδιο και τους συνεργάτες του δείχνει ότι ο εκφασισμός της πολιτικής ζωής στη Βρετανία από τον ηγέτη των Εργατικών δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση μπροστά σε ένα λαό με ισχυρά αντιφασιστικά ανακλαστικά.

Με επιστολή του «προς τους φίλους και τις φίλες των εκδόσεών του», το «Διεθνές Βήμα» ανακοίνωσε ότι αναβάλει την αναγγελμένη για σήμερα το απόγευμα 5 του Απρίλη βιβλιοπαρουσίαση. Θεωρεί ότι η ΚΕΔ με την αντισυγκέντρωση της έξω από τα γραφεία του σε συνδυασμό «με την ακραία λασπολογία και πρακτορολογία της δημιουργεί τις συνθήκες για ενδεχόμενη χρήση βίας», αφού  «υποδεικνύει όποιον ή όποια συμμετάσχει στην εκδήλωση ως συνυπεύθυνο/η για την ανοιχτή πληγή της Γάζας και άρα εύλογο στόχο, ενώ υποδεικνύει ως «σιωνιστή» όποιον ή όποια δεν χειροκροτεί την Χαμάς». Κάτω από αυτές τις συνθήκες η Συντακτική Ομάδα του «Διεθνούς Βήματος» παίρνει « την ευθύνη της αναβολής της εκδήλωσης διότι αυτός ο πολιτικός εκφοβισμός εμποδίζει την προσέλευση καθώς και την δημοκρατική συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων». Ταυτόχρονα ωστόσο αυτή δεσμεύεται «ότι στο επόμενο διάστημα θα οργανωθεί μια ευρεία καμπάνια με επίκεντρο τη διαφύλαξη των δημοκρατικών δικαιωμάτων, και θα ανακοινωθεί η νέα ημερομηνία για τη βιβλιοπαρουσίαση». 

Από τη μια μεριά η έστω προσωρινή αναβολή της βιβλιοπαρουσίασης ενός βιβλίου ενάντια στον αντισημιτισμό στο πολιτικό κέντρο της χώρας κάτω από την απειλή άσκησης βίας είναι το πιο τρανταχτό σημάδι του ότι αυτή η βία έχει αποκτήσει καθεστωτικά, παρακρατικά χαρακτηριστικά, αφού κανενός κοινοβουλευτικού και, πλην της ΟΑΚΚΕ*, κανενός εξωκοινοβουλευτικού κόμματος δεν ίδρωσε το αυτί από την ανακοίνωση της αντισυγκέντρωσης των αντισημιτών πουτινικών τραμπούκων. Από την άλλη όμως αυτό το νέο παρακράτος είναι πολιτικά εύθραυστο γιατί στηρίζει πολιτικά και ιδεολογικά τη βία του στην επίκληση των επαναστατικών και κυρίως των δημοκρατικών παραδόσεων και διαθέσεων του λαού μας που είναι ακόμα ζωντανές και που οι μάζες καθόλου εύκολα δεν θα δεχτούν να  τις παραδώσουν αύτανδρες στους φαιο-«κόκκινους» φασίστες. Μάλιστα ακριβώς αντίθετα επειδή οι τελευταίοι  είναι σήμερα ενθαρρυμένοι από την τραμπο-πουτινική συμμαχία και πάνε στην άκρη το θράσος τους για να υποτάξουν το λαό στη σοβινοφασιστική και φιλοτσαρική πλευρά της χώρας, στην άκρη τους θα πάνε και οι πραγματικοί αριστεροί και δημοκράτες συγκροτώντας αναγκαστικά νέα αντιφασιστικά λαϊκά μέτωπα σπρώχνοντας για πρώτη φορά τα πράγματα στην κατεύθυνση μιας Ελλάδας συνειδητά δημοκρατικής και διεθνιστικά, λαϊκά,  φιλοευρωπαϊκής.  Αναγκαστικά στον πυρήνα μιας τέτοιας ενότητας δεν μπορεί παρά να βρεθεί το πιο συνειδητό διεθνιστικό προλεταριάτο, οι δημοκρατικές εθνικές μειονότητες και οι πιο αδιάλλακτοι αντι-αντισημίτες. Σε κακό μπελά έχουν βάλει τον εαυτό τους οι εγκάθετοι των νεοχιτλερικών στη χώρα μας που ξεκίνησαν το δρόμο τους για την πολιτική δικτατορία με την απειλή άσκησης χαμασίτικου τύπου αντισημιτικής βίας  και λογοκρισίας ενάντια σε μια βιβλιοπαρουσίαση κάπου στα Εξάρχεια που νομίζουν δικά τους. 

 

Τα τάγματα εφόδου χτυπήσανε ουσιαστικά ανενόχλητα στη Σταυρούπολη, ενώ προχθές, στην Παλιά Κοκκινιά ξεκίνησαν να κάνουν αντιμεταναστευτικά πογκρόμ τραυματίζοντας και κυνηγώντας επί τρεις ώρες, χωρίς η αστυνομία να επέμβει, πακιστανούς εργάτες που ζουν χρόνια δεμένοι με τον υπόλοιπο λαό σ αυτήν την ιστορική γειτονιά.

Πριν ένα χρόνο στη μεγαλειώδη συγκέντρωση μπροστά στο Εφετείο, όπου ανακοινωνόταν η φυλάκιση των αρχιναζί και το πιο μεγάλο κομμάτι αυτού που λέγεται αντιφασιστικό κίνημα έριχνε το σύνθημα ότι η “Χρυσή Αυγή τέλειωσε”, η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία και η ΟΑΚΚΕ ύψωναν το πολύ τολμηρό για εκείνη τη στιγμή πανώ, που προειδοποιούσε τους δημοκράτες αντιφασίστες ότι «η μεγάλη μάχη με τους ναζιστές είναι μπροστά μας» (δες τη φωτογραφία στην αρχή αυτού του κειμένου). Τότε αυτή η άποψη είχε θεωρηθεί στην καλύτερη περίπτωση σαν μια παραδοξολογία και στη χειρότερη σαν μεμψίμοιρη ή ηττοπαθής. Σήμερα οι αντιφασίστες αναρωτιούνται με αληθινή ανησυχία τι σημαίνει η επανεμφάνιση των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου και πόσο βάρος έχει αυτή.