Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 Συμπληρώνονται αυτό τον Αύγουστο σαράντα χρόνια από τη δολοφονία του ηρωϊκού ηγέτη του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδη. Με την ευκαιρία αυτή αναδημοσιεύουμε ένα μέρος του άρθρου που είχε δημοσιευτεί στη Νέα Ανατολή, στο φ. 458 του Ιούλη 2010 που φωτίζει τα στοιχεία που αποδεικνύουν τη δολοφονία του από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό.

Σχετικά μεγάλο ντόρο για το ψευτοΚΚΕ και τις «ατάκες» του γραμματέα του έκαναν τα καθεστωτικά ΜΜΕ, αφήνοντάς τον να αυτοπαρουσιάζεται ως ευρύ πνεύμα με «χιούμορ», ακόμη κι όταν θυμώνει, επειδή o Κουτσούμπας χαρακτήρισε έναν Ρώσο καθηγητή ιστορίας ο οποίος εργάζεται και διδάσκει στη Δύση (Πανεπιστήμιο Johns Hopkins), τον Σεργκέι Ραντσένκο, ως «παπαρα-τσένκο». Αφορμή ήταν η δημοσιοποίηση από τον τελευταίο μιας σειράς ντοκουμέντων που αφορούν τη δράση και στελέχη του πραγματικού ΚΚΕ την περίοδο 1946-1949, δηλαδή εκείνη του ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ).

Η ελληνική ψευτοαριστερά, σε ό,τι αφορά τη σύγκρουση στην Ουκρανία, βρίσκεται στην πρωτοπορία του φιλορωσισμού και της συνειδητής κάλυψης της ρώσικης εισβολής ως τάχα “αντιφασιστικής εξέγερσης” στις επαρχίες του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ, μπροστά ακόμα κι από τους ναζήδες.

Μεγάλο αχό (που κράτησε όμως μια-δυο μέρες) σήκωσαν οι αντιδράσεις των ηγεσιών του ψευτοαριστερού, σοσιαλφασιστικού μπλοκ, δηλαδή των βασικών υποστηρικτών, επί της ουσίας, της ναζιστικής εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία (ΣΥΡΙΖΑ, ψευτοΚΚΕ και οι ουρές τους) για την αποστροφή του λόγου του νεοδημοκράτη υφυπουργού Παιδείας Συρίγου περί του «μύθου του Πολυτεχνείου στην περίοδο της Μεταπολίτευσης» και για τον ισχυρισμό του ότι ήταν η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και όχι το Πολυτεχνείο που έβαλε ταφόπλακα στη δικτατορία.

Οι σοσιαλφασίστες εμφανίστηκαν έτσι για ακόμη μια φορά ως κληρονόμοι και πολιτικοί εκφραστές της αντιφασιστικής - αντιχουντικής εξέγερσης του Νοέμβρη του 73 και ως τάχα υπερασπιστές της απέναντι σε μια εναντίον της συκοφαντία από την πλευρά της παλιάς δεξιάς διά στόματος του Συρίγου. Ο Τσίπρας-ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, αποχώρησε από τη Βουλή για να καταδείξει πόσο «βέβηλη» πολιτικά θεώρησε την τοποθέτηση του τελευταίου.

53 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠO ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

Η ΔΙΠΛΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ ΑΠO ΤΟΥΣ ΡΩΣΟΥΣ ΣΟΣΙΑΛΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕIΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΗ

 

Με την ευκαιρία της 53ης επετείου από την ημέρα δολοφονίας του Νίκου Ζαχαριάδη στο Σοργκούτ της Σιβηρίας την 1η Αυγούστου του 1973, δημοσιεύουμε ξανά το κείμενο που είχαμε δημοσιεύσει στην ιστοσελίδα μας το 2023 για τα 50 χρόνια που πέρασαν από αυτήν. Τότε το ψευτοΚΚΕ είχε κάνει μεγάλη φασαρία προσπαθώντας να πείσει τον κόσμο ότι ο Ζαχαριάδης ήταν δικός του και ότι δεν δολοφονήθηκε από την ηγεσία του ΚΚΣΕ με την πολιτική βοήθεια του ίδιου, αλλά ότι αυτοκτόνησε από ευθιξία γιατί τον είχε τάχα εξορίσει στη Σιβηρία σαν προδότη μια κομματική φράξια η οποία έφυγε αργότερα από το ψευτοΚΚΕ και ίδρυσε το ΚΚΕ εσωτερικού.

Το κείμενο αυτό του 2023, ένα από τα σημαντικότερα που έχει δημοσιεύσει, η ΟΑΚΚΕ, αποκαλύπτει με καθαρά πολιτικούς όρους πως ήταν αδύνατο ο Ζαχαριάδης να έχει αυτοκτονήσει, ιδιαίτερα λίγο μετά τη μεγάλη εξέγερση της Νομικής και λίγο πριν από αυτήν του Πολυτεχνείου, δηλαδή την ώρα που ερχόταν η στιγμή της μεγάλης πολιτικής δικαίωσης του, οπότε και η στιγμή που η τότε μπρεζνιεφική, σοσιαλιμπεριαλιστική ΕΣΣΔ ήταν υποχρεωμένη είτε να τον απελευθερώσει, είτε να τον σκοτώσει. Και έκανε το δεύτερο όχι μόνο γιατί ήδη η κομμουνιστική πρωτοπορία στην Ελλάδα έβαζε ζήτημα πάλης όχι μόνο κατά των ΗΠΑ αλλά και κατά της μπρεζνιεφικής ΕΣΣΔ που είχε δεσμώτη τον Ζαχαριάδη, αλλά και γιατί η πάλη κατά αυτής της νέας αστικής ΕΣΣΔ δεν ήταν απλά μια ελληνική ιδιαιτερότητα. Ήταν μια παγκόσμια πάλη η οποία είχε στην ηγεσία της την τότε σοσιαλιστική Κίνα του Μάο Τσετούνγκ και η οποία επηρέασε πολιτικο-ιδεολογικά και τον ελληνικό αντιδικτατορικό αγώνα. Αν δηλαδή έμπαινε ζήτημα απελευθέρωσης του Ζαχαριάδη έστω από ένα μικρό τμήμα της ελληνικής αριστεράς, αυτό θα έφερνε σε τραγική θέση την μπρεζνιεφική Ρωσία. Γιατί τότε θα ερχόταν στο φως ένα διεθνές έγκλημα, ότι δηλαδή η ηγεσία του ΚΚΣΕ είχε εξορίσει και κλείσει με τη βία το στόμα ενός κομμουνιστή ηγέτη με διεθνή ακτινοβολία μιας ξένης χώρας. Κυρίως όμως θα επαλήθευε παταγωδώς την κριτική που έκανε τότε το ΚΚ Κίνας στην μπρεζνιεφική ΕΣΣΔ ότι ήταν φασιστική και μάλιστα χιτλερικού τύπου και ότι είχε διαλύσει με δικές της εξωτερικές επεμβάσεις και με τη βία το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα.