Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το αδίστακτο δολοφονικό καθεστώς που προστατεύει τη ναζιστική συμμορία αναγνωρίζοντας τη σα νόμιμο πολιτικό κόμμα, με εκπρόσωπό του σήμερα στην κυβέρνηση τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, άφησε ασύδοτους τους θρασύδειλους τραμπούκους της Χ.Α. να εξαπολύσουν τη δολοφονική τους επίθεση εναντίον ενός 24χρονου φοιτητή σε κεντρικό σημείο της Αθήνας, σε κοινή θέα, στο φως της μέρας, κοντά στα γραφεία της στη Μεσογείων.

Η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία (Α.Π) συμμετείχε με πανώ στην χθεσινή μαζική συγκέντρωση στο Σύνταγμα που τη διοργάνωσε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Βέβαια η μαζικότητα αυτή προήλθε από την αυθόρμητη διάθεση συμμετοχής κυρίως της  αντιφασιστικής νεολαίας καθώς οι διοργανωτές φρόντισαν να την ανακοινώσουν ουσιαστικά μόνο το πρωί της ίδιας μέρας. Στη συγκέντρωση αυτή μοιράστηκε και η παρακάτω προκήρυξη.

Δημοσιεύουμε παρακάτω το εξαιρετικά διεισδυτικό και αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για τον Ασπρόπυργο του ανταποκριτή του διμηνιαίου περιοδικού «1843» του Economist στην Αθήνα, Alexander Clapp που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του περιοδικού με ημερομηνία 1/9/2017. Tην ύπαρξή αυτού του ρεπορτάζ την πληροφορηθήκαμε από την εφημερίδα ΑthensVoice, που από όσο ξέρουμε είναι η μόνη που το ανέφερε, ενώ κανείς δεν το μετάφρασε και καμιά κυβέρνηση, καμιά αντιπολίτευση, καμιά αριστερά, επίσημη ή «επαναστατική» δεν το σχολίασε.

Με τη να­ζι­στι­κή συμ­μο­ρί­α ό­χι μό­νο νό­μι­μη, αλ­λά και με κα­θε­στώς κυ­βερ­νη­τι­κού ε­ταί­ρου με­τά την το­πο­θέ­τη­ση Βού­τση ό­τι εί­ναι κα­λο­δε­χού­με­νες οι ψή­φοι της για το ε­κλο­γι­κό σύ­στη­μα, ε­ξε­λίσ­σε­ται η δί­κη-πα­ρω­δί­α της “ΧΑ” στην ο­ποί­α με­θο­δεύ­ε­ται η α­θώ­ω­ση του­λά­χι­στον των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων για συμ­με­το­χή σε ε­γκλη­μα­τι­κή συμ­μο­ρί­α βου­λευ­τών της.

Μαγειρεύουν νόμο για να μένει νόμιμη η «Χρ. Αυγή»

 Σε μία χώρα που έχει τους ναζιστές στη Βουλή εδώ και ένα χρόνο, και άλλα 25 χρόνια νόμιμους, με τη συμφωνία όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων,

Είμαστε μόνο λίγες ώρες πριν την ανακοίνωση των τελικών ποινών από το δικαστήριο, δηλαδή για το αν και για ποιους από τους κατηγορούμενους ναζιστές θα υπάρξουν αναστολές, για το ποιοι θα πάνε φυλακή και ποιοι ελεύθεροι στα σπίτια τους, τουλάχιστον ως την εκδίκαση της έφεσης.

Η αριστερά ήταν πάντα ο πιο ορκισμένος εχθρός του φασισμού-ναζισμού. Απέναντί του το κομμουνιστικό κίνημα αντέτασσε το πιο πλατύ λαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο. Ωστόσο σήμερα η κυρίαρχη εμφανιζόμενη σαν «αριστερά» στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς συμπλέει με τους ναζί σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα, συνεργάζεται μαζί τους άλλοτε κρυφά και άλλοτε εντελώς απροκάλυπτα. Τέτοια παραδείγματα συνεργασίας σε κινηματικό-συνδικαλιστικό επίπεδο έχουν συγκεντρωθεί ουκ ολίγα τα τελευταία χρόνια.

Τα τάγματα εφόδου χτυπήσανε ουσιαστικά ανενόχλητα στη Σταυρούπολη, ενώ προχθές, στην Παλιά Κοκκινιά ξεκίνησαν να κάνουν αντιμεταναστευτικά πογκρόμ τραυματίζοντας και κυνηγώντας επί τρεις ώρες, χωρίς η αστυνομία να επέμβει, πακιστανούς εργάτες που ζουν χρόνια δεμένοι με τον υπόλοιπο λαό σ αυτήν την ιστορική γειτονιά.

Πριν ένα χρόνο στη μεγαλειώδη συγκέντρωση μπροστά στο Εφετείο, όπου ανακοινωνόταν η φυλάκιση των αρχιναζί και το πιο μεγάλο κομμάτι αυτού που λέγεται αντιφασιστικό κίνημα έριχνε το σύνθημα ότι η “Χρυσή Αυγή τέλειωσε”, η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία και η ΟΑΚΚΕ ύψωναν το πολύ τολμηρό για εκείνη τη στιγμή πανώ, που προειδοποιούσε τους δημοκράτες αντιφασίστες ότι «η μεγάλη μάχη με τους ναζιστές είναι μπροστά μας» (δες τη φωτογραφία στην αρχή αυτού του κειμένου). Τότε αυτή η άποψη είχε θεωρηθεί στην καλύτερη περίπτωση σαν μια παραδοξολογία και στη χειρότερη σαν μεμψίμοιρη ή ηττοπαθής. Σήμερα οι αντιφασίστες αναρωτιούνται με αληθινή ανησυχία τι σημαίνει η επανεμφάνιση των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου και πόσο βάρος έχει αυτή.

ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΜΩΡΑΛΗ

Ο πρώτος γύρος των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών σημαδεύτηκε από δύο αντικρουόμενες μεταξύ τους τάσεις. Η πρώτη ήταν η αποτυχία των φαιο-«κόκκινων», παρά το ότι γενικά ανέβασαν τις δυνάμεις τους, να πετύχουν έναν πολιτικό θρίαμβο απέναντι στην κλασσική κάπως φιλοευρωπαϊκή, μη φαιο-«κόκκινη» αστική τάξη.