Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο της εκδήλωσης της 8/1/2023 που διοργάνωσαν η Ιρανική Κοινότητα Ελλάδας και Αντιφασίστες Συμπαραστάτες κάνοντας κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο 

Με δύο κεντρικά πανό με τα συνθήματα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» και «Ο ιρανικός λαός δεν θέλει άλλο πια την ισλαμική δημοκρατία», οι ιρανοί πρόσφυγες έδωσαν δυναμικά το παρόν στην πλατεία Συντάγματος για να διαδηλώσουν ενάντια στο φασιστικό καθεστώς των μουλάδων του Ιράν και να ενώσουν τη φωνή τους με τη φωνή του εξεγερμένου ιρανικού λαού ένα χρόνο μετά τη δολοφονία της Μαχσά Αμινά και την έναρξη των μαζικών διαδηλώσεων στο Ιράν με επικεφαλής τις γυναίκες. Συγκεντρώσεις συμπαράστασης στον αγωνιζόμενο ιρανικό λαό έγιναν την ίδια μέρα, στις 16/9 σε πολλές χώρες, γεγονός που δείχνει ότι η ιρανική εξέγερση συνεχίζει να έχει μεγάλη απήχηση στους δημοκράτες σε όλο τον κόσμο.

Η απειλή του Τραμπ για επέμβαση στο Ιράν έγινε πράξη. Η ΟΑΚΚΕ ενώ συνεχίζει να στέκεται στο πλευρό των δημοκρατών του Ιράν ενάντια στο τρομοκρατικό καθεστώς των μουλάδων, καταδικάζει τους βομβαρδισμούς των Τραμπ και Νετανιάχου όπως είχε κάνει με αυτούς του Ιούνη του 2025 σαν μία προβοκάτσια υπέρ του νεοχιτλερικού Αξονα Ρωσίας- Κίνας που ούτε τότε, ούτε τώρα δεν κάνουν την παραμικρή στρατιωτική κίνηση, έστω συμβολική, για να βοηθήσουν τους προστατευόμενους τους.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Από τις 7 του Ιούλη ένας νέος πόλεμος έχει ξεκινήσει στον Περσικό Κόλπο. Αυτός φαίνεται σαν να είναι μια απλή συνέχεια εκείνου που ξεκίνησε ο προβοκάτορας πρόεδρός των ΗΠΑ στις 28 του Φλεβάρη ενάντια στο Ιράν. Είναι μια απλή συνέχεια μόνο με μία έννοια, ότι δηλαδή συνεχίζουν να πολεμάνε μεταξύ τους οι ίδιες κύριες δυνάμεις, που αντιπαρατέθηκαν και στον προηγούμενο, το Ιράν και οι ΗΠΑ. Όμως αυτή τη φορά έχει αλλάξει το περιεχόμενο του πολέμου.

Την προηγούμενη φορά είχαμε έναν απρόκλητο, επιθετικό και μονομερή πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια σε ένα στρατιωτικά και πολιτικά απομονωμένο Ιράν που είχε αποδεχθεί μια διαδικασία διαπραγμάτευσης, η οποία είχε τον διακηρυγμένο κύριο στόχο να μην κατασκευάσει το Ιράν πυρηνικά όπλα. Αυτός ο πόλεμος ήταν ταυτόχρονα προβοκατόρικος γιατί ο Τραμπ, που τον ξεκίνησε, δεν είχε σαν στόχο να συντρίψει το Ιράν των μουλάδων αλλά αντίθετα να το δυναμώσει. Πράγματι αντί να ρίξει το καθεστώς του, κατάφερε να «εγχειρίσει» την ηγεσία του και να το κάνει πιο φασιστικό, πιο υποτακτικό στους ρωσοκινέζους νεοχιτλερικούς και γι αυτό πιο εχθρικό προς τον αραβικό Τρίτο Κόσμο και τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Ταυτόχρονα η επίθεση του Τραμπ το εμφάνισε σαν πατριωτικό στον ιρανικό λαό και το βοήθησε να απομονώσει πολιτικά και να συντρίψει την πιο μεγάλη ως τώρα δημοκρατική εξέγερση του. Πέτυχε ακόμα ο Τραμπ αντί να καταστρέψει τα πυρηνικά και τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν να φέρει τα πρώτα πιο μακριά από τη διεθνή επιτήρηση και να κάνει τους δεύτερους πιο αποτελεσματικούς στην τρομοκράτηση των φιλοδυτικών χωρών του Κόλπου. Επίσης αντί να εξαφανίσει τους πληρεξουσίους των μουλάδων στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα τους πιο ισχυρούς, τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου και τους Χούθι της Υεμένης, σταθεροποίησε την επιρροή και την εξουσία τους και στις δυο χώρες. Πάνω απ’ όλα όμως ο πρόεδρος των ΗΠΑ πέτυχε με αυτόν τον πόλεμο να ανοίξει την όρεξη αλλά και το δρόμο στο νέο πιο φασιστικό Ιράν για να ελέγξει τα Στενά του Ορμούζ.

Οι εκτιμήσεις μας για τις συριακές εξελίξεις, το ότι δηλ. δε συνέβη εκεί το Δεκέμβρη καμία πραγματική αλλαγή καθεστώτος παρά ένα παλατιανό πραξικόπημα ενορχηστρωμένο από τη ρωσική νεοχιτλερική υπερδύναμη και το ότι η τελευταία ενώ παριστάνει την αδυνατισμένη κερδίζει στρατηγικά θέσεις πολύ περισσότερες από όσες διατηρούσε ως χθες, αρχίζουν ήδη να επιβεβαιώνονται.    

Πρώτα-πρώτα επιβεβαιώνεται αυτό που γράφαμε στο άρθρο με τίτλο «ΣΥΡΙΑ: Η ρωσική υπερδύναμη κάνει την πιο μεγάλη της προέλαση στη Μέση Ανατολή την ώρα που η περικυκλωμένη Δύση πανηγυρίζει» σε σχέση με τη φύση του καθεστώτος μετά τις 8 Δεκέμβρη: ότι «η νέα συριακή κρατική εξουσία θα είναι ένα κράμα των πιο ρωσόφιλων στοιχείων της πανίσχυρης παλιάς ασαντικής γραφειοκρατικής μηχανής συν τα ηγετικά στελέχη της Ταχιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ (HTS) κάτω από την ηγεσία της δεύτερης».  

Κάθε ειρηνόφιλος άνθρωπος οφείλει να καταδικάσει την εισβολή της Τουρκίας και την κατοχή μιας λωρίδας εδάφους της Βόρειας Συρίας και να απαιτήσει την άμεση αποχώρηση και αυτού του ξένου στρατού από τη χώρα. Αυτό το λέμε παρόλο που υπάρχει πραγματικό ζήτημα άμυνας της Τουρκίας σαν χώρας από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του φασιστικού εθνοσοβινιστικού ΡΚΚ που εμφανιζόμενο σαν YPGέχει αποκτήσει ισχυρές στρατιωτικές θέσεις στη Βόρεια Συρία λειτουργώντας πραξικοπηματικά μέσα στον κουρδικό πληθυσμό αρχικά κάτω από την προστασία του Ασαντ, της Ρωσίας και τελευταία των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο ουσιαστική απάντηση του ΡΚΚ στην τούρκικη επίθεση ήταν ο βομβαρδισμός του τουρκικού πληθυσμού με αποτέλεσμα το θάνατο 6 αμάχων. Για μας όμως τόσο γενικά αλλά και ειδικά στις δοσμένες συνθήκες ο μόνος παράγοντας που έχει δικαίωμα να τα βάλει με το ΡΚΚ και οποιονδήποτε άλλο εισβολέα της χώρας δεν είναι καμιά ξένη δύναμη αλλά ο συριακός λαός στα πλαίσια του συριακού δημοκρατικού κινήματος, παρόλα τα πλήγματα που αυτό έχει δεχθεί.

Η σφο­δρή ε­πέ­λα­ση του τζι­χα­ντι­κού σου­νι­τι­κού στρα­τού του “Ι­σλαμι­κού Κρά­τους στο Ι­ράκ και τη Συ­ρί­α” (ISIS) προς την ι­ρα­κι­νή πρω­τεύ­ου­σα ό­ξυ­νε πα­ρα­πέ­ρα τις ή­δη α­ντα­γω­νι­στι­κές σχέ­σεις α­νά­με­σα στις δύ­ο ση­μα­ντι­κό­τερες θρη­σκευ­τι­κές ι­σλα­μι­κές κοι­νό­τη­τες του Ι­ράκ, την πλειο­ψη­φι­κή σι­ι­τική και τη μειο­ψη­φι­κή σου­νι­τι­κή (και δευ­τε­ρευό­ντως α­νά­με­σα στην α­ρα­βι­κή και την κουρ­δι­κή ε­θνό­τη­τα).

ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΕΞΩ Η ΡΩΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ - ΛΑΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ

- Συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά από την ιρανική πρεσβεία το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου στις 12:00 το μεσημέρι, με αφορμή την επέτειο της επιβολής της απάνθρωπης δικτατορίας του Χομεϊνί

- Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και αλληλεγγύης την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου στις 5:00 το απόγευμα στο Σύνταγμα μπροστά από τη Βουλή

 

Έ­νας α­πό τους πρώ­τους καρ­πούς της προ­βο­κά­τσιας που α­κού­ει στο όνο­μα ISIS υ­πήρ­ξε η προ­σέγ­γι­ση Η­ΠΑ-Ι­ράν, που ε­πι­σφρα­γί­στη­κε με τη συμ­φω­νί­α της 14 Ιού­λη για το πυ­ρη­νι­κό πρό­γραμ­μα της Τε­χε­ρά­νης υ­πο­γε­γραμ­μέ­νης στη Βιέννη α­πό τους υ­πουρ­γούς ε­ξω­τε­ρι­κών του Ι­ράν, των 5 μό­νι­μων με­λών του Συμβου­λί­ου Α­σφα­λεί­ας του Ο­Η­Ε (Η­ΠΑ, Ρω­σί­α, Κί­να, Αγ­γλί­α, Γαλ­λί­α) μα­ζί και της Γερμα­νί­ας, κα­θώς και την α­ντι­πρό­σω­πο ε­ξω­τε­ρι­κών υ­πο­θέ­σε­ων της Ε­Ε.