Το αληθινό πρόβλημα ωστόσο για κάθε δημοκράτη δεν είναι το ποια θέση θα πάρει απέναντι στο νέο επαπειλούμενο χτύπημα του Τραμπ αλλά απέναντι στο μαζικό δημοκρατικό κίνημα της ιρανικής διασποράς το οποίο, σε αντανάκλαση των διαθέσεων των μαζών μέσα στη χώρα, υποστηρίζει αυτό το χτύπημα καθώς βρίσκεται ακόμα πιο πολύ από όσο το Γενάρη κάτω από την ηγεσία του διαδόχου της ιρανικής μοναρχίας Ρεζά Παχλεβί.
Καταλαβαίνουμε πολύ καλά πως νοιώθουν οι Ιρανοί δημοκράτες και γιατί σήμερα μαζικά υποστηρίζουν μια λύση Παχλεβί για το Ιράν. Περιμένουν ότι ένα ισχυρό αμερικάνικο χτύπημα στους μουλάδες θα μπορούσε να τους αποσταθεροποιήσει και με τη βοήθεια ενός νέου λαϊκού κινήματος να ρίξει το αιματοβαμμένο καθεστώς τους. Στις σημερινές συνθήκες ακόμα και οι δημοκράτες, που έχουν υποφέρει από τη δυναστεία Παχλεβί, βλέπουν το γιο του Σάχη σα μια λύση, τουλάχιστον μεταβατική ώστε μετά την πτώση των μουλάδων και με νέα μαζικά κινήματα το Ιράν να γίνει μια αστοδημοκρατική χώρα.
Εμείς δυστυχώς δεν βλέπουμε καμιά δημοκρατική λύση να μπορεί να επιβληθεί στο Ιράν με τη γραμμή Παχλεβί, δηλαδή με τη γραμμή της εξωτερικής στρατιωτικής επέμβασης από τις ΗΠΑ του Τραμπ καθώς και από το Ισραήλ του Νετανιάχου. Και όχι μόνο δεν βλέπουμε λύση αλλά βλέπουμε χειροτέρευση της κατάστασης στο Ιράν αν γίνει μια τέτοια επέμβαση. Ωστόσο δεν θα διστάζαμε να βαδίσουμε δίπλα στους Ιρανούς φίλους μας σε αυτές τις διαδηλώσεις παρά τη διαφωνία μας με τη γραμμή Παχλεβί αν αυτή η γραμμή έκανε κακό μόνο στο ίδιο το κίνημα, δηλαδή αν πληρώνανε μόνο οι ιρανοί δημοκράτες με μεγαλύτερη καταστολή και αποκτήνωση των μουλάδων. Όταν ένας φίλος σου είναι αποφασισμένος να διαπράξει ένα λάθος που θα τον βλάψει νομίζοντας ότι κάνει κάτι σωτήριο γι αυτόν αξίζει να είσαι δίπλα του ως το τέλος για να είναι μικρότερες οι απώλειές του. Όμως εδώ πιστεύουμε ότι το δυνάμωμα του φασισμού που θα προκαλέσει στο Ιράν η επέμβαση ή η απειλή επέμβασης από τους συγκεκριμένους επεμβασίες δεν θα είναι καταστροφικές μόνο για τον ιρανικό λαό, αλλά για όλη τη Μέση Ανατολή και για όλο τον πλανήτη, ιδιαίτερα για την πολιορκημένη από τους ρωσοκινέζους νεοχιτλερικούς Ευρώπη. Και μάλιστα θα είναι πιο καταστροφικές από όσο οι αμερικάνικες επεμβάσεις στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ πριν δυο δεκαετίες τις οποίες επίσης από την αρχή είχαμε καταγγείλει. Επίσης πιστεύουμε ότι όσο περιμένει από τον Τραμπ και τον Νετανιάχου οποιαδήποτε νίκη το δημοκρατικό κίνημα του Ιράν και όσο υποστηρίζει αυτούς τους δύο επεμβασίες θα χάνει σε διεθνή λαϊκή στήριξη καθώς τέτοια εξωτερικά χτυπήματα θα κάνουν τους μουλάδες καταπιεστές να φαίνονται σε πολλούς ανθρώπους σαν πατριώτες.
Όμως το πιο βασικό είναι, όπως εξηγούμε σε ένα εκτεταμένο άρθρο στρατηγικής ανάλυσης που δημοσιεύσαμε πρόσφατα ότι τόσο ο Τραμπ όσο και ο Νετανιάχου λειτουργούν με τρόπο που να ευνοεί τα ρωσικά συμφέροντα, δηλαδή κάθε επέμβαση τους σπρώχνει τους στόχους της επίθεσης τους πιο κοντά στη Μόσχα, πράγμα που καθόλου δεν τους ενοχλεί γιατί και οι δύο τη θεωρούν σύμμαχό τους. Όπως αναφέραμε πιο πάνω ήδη η επίθεση τους τον Ιούνη του 2025 στο Ιράν έφερε τους μουλάδες πιο κοντά στη Μόσχα και αντί να μαλακώσει τη δικτατορία τους την αποκτήνωσε. Ήδη οι πρόσφατες απειλές έχουν προκαλέσει κοινά ναυτικά γυμνάσια Ιράν και Ρωσίας. Μάλιστα, τα χτυπήματα Τραμπ και Νετανιάχου έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Προϋποθέτουν ότι δεν θα κατεβεί μαζικά στρατός, αμερικάνικος ή ισραηλινός στο έδαφος για να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος, ούτε ακόμα περισσότερο οι δυο αυτοί φασίστες θα δώσουν όπλα στον ιρανικό λαό να πολεμήσει ο ίδιος για τη λευτεριά του. Κυρίως όμως η προεδρία Τραμπ δεν αντέχει πολιτικά καμιά απώλεια ζωής αμερικανών στρατιωτών αφού όλη της η δύναμη στηρίζεται στο MAGA ρεύμα που είναι υπέρ του απομονωτισμού ακριβώς γιατί δεν θέλει αμερικάνικες στρατιωτικές απώλειες στο εξωτερικό. Αλλά χωρίς στρατό στο έδαφος το φασιστικό καθεστώς των μουλάδων δεν πέφτει ακόμα και με την εξόντωση του ηγέτη του και κάποιων διαδόχων του στελεχών καθώς και πολλών στρατηγικών του υποδομών. Αντίθετα οι ακόμα πιο αδυνατισμένοι διάδοχοι επειδή ξέρουν ότι έχουν σαν απόλυτο εχθρό τους τον ιρανικό λαό θα στραφούν νομοτελειακά στα δύο πανίσχυρα στηρίγματά τους, τη ρωσική και την κινέζικη υπερδύναμη και θα γίνουν δούλοι τους ενώ ως τώρα ήταν σύμμαχοι τους σαν επιθετικοί εθνικιστές. Σε μια τέτοια περίπτωση το Ιράν θα γίνει μια αποικία των πιο γνήσιων ναζί αντισημιτών. Αν ένα αποικιακό Ιράν γίνει το κέντρο του φασιστικού σιιτισμού, ενώ ο Τραμπ προσπαθεί να μετατρέψει σε ρωσική αποικία το κέντρο του φασιστικού σουνιτισμού, τη Συρία του Αλ Σαράα, τότε όλη η Μέση Ανατολή θα περάσει κάτω από ρωσοκινέζικη κυριαρχία, ενώ η Ευρώπη θα μείνει χωρίς άλλους υδρογονάνθρακες εκτός από εκείνους του Τραμπ. Και τότε δεν θα υπάρχει για αρκετό καιρό κάποιο μαζικό δημοκρατικό κίνημα στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική για να αντισταθεί στη λαίλαπα των ρωσοκινέζων, ενώ το Ισραήλ, εξαιρετικά απομονωμένο στον αραβικό κόσμο θα είναι δύσκολο να παραμείνει μια δημοκρατία με τους επεκτατιστές και προβοκάτορες που τα τελευταία χρόνια το κυβερνούν.
Για όλους αυτούς τους λόγους ενώ σκύβουμε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη το κεφάλι μας στις πελώριες θυσίες που έχει κάνει το κίνημα των ιρανών δημοκρατών δεν υποστηρίζουμε κάθε κινητοποίηση του που θέλει μια «συνεπή» στρατιωτική επέμβαση του ίδιου προβοκάτορα.
Έτσι ενώ ήμασταν προχθές δίπλα στους Ιρανούς φίλους μας στο Σύνταγμα στο πένθος τους για τους χιλιάδες ηρωικούς νεκρούς της ιστορικής εξέγερσης του Γενάρη, και προηγούμενα στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την ιρανική πρεσβεία για να καταγγείλουμε τους μουλάδες για τη μεγάλη σφαγή, και ενώ λίγο μετά πετύχαμε να ματαιωθεί η συγκέντρωση που είχαν ετοιμάσει οι πουτινικοί φασίστες για να δώσουν ένα επίσημο κρατικό βήμα στον πρεσβευτή των σφαγέων, παρόλα αυτά δεν συμμετείχαμε στις μαζικές διαδηλώσεις τις οποίες κάλεσε ο Ρεζά Παχλεβί σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα με την ευκαιρία της Συνδιάσκεψης του Μονάχου. Ο Παχλεβί δεν καλούσε ανοιχτά σε αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση αλλά ανοιχτά ζητούσε διακοπή διπλωματικών σχέσεων όλων των χωρών με το Ιράν την ώρα που οι ΗΠΑ απειλεί με πολεμική επίθεση. Αυτό σημαίνει κάλεσμα για έμπρακτη υποστήριξη όλων των χωρών σε αυτήν την επαπειλούμενη επίθεση.
Το ερώτημα είναι: Μπορεί κανείς να υποστηρίξει μια κινητοποίηση, οσοδήποτε ηρωική και δημοκρατική κι αν είναι η βάση της, όταν πιστεύει ότι αυτή βοηθάει αντίθετα με τις προθέσεις αυτής της βάσης την άνοδο του φασισμού σε περιφερειακή αλλά και παγκόσμια κλίμακα; Πιστεύουμε πως δεν μπορεί. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι πιο αγνές δημοκρατικές προθέσεις χρησιμοποιούνται από αντιδραστικές δυνάμεις για να επιβάλλουν τη δικιά τους κυριαρχία. Ειδικά έχουν διαπρέψει σε αυτό η τσαρική διπλωματία και αργότερα πολλοί ιμπεριαλιστές με πρώτους τους αμερικανούς στο τέλος του 19ου αιώνα.
Όμως είναι φανερό ότι δεν μπορεί και δεν πρέπει κανείς να στερήσει στις μάζες το δικαίωμα να αγωνίζονται και να καταχτάνε τη γνώση ακόμα και μέσα από τα λάθη και τις ήττες τους. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για το σημερινό ιρανικό δημοκρατικό κίνημα που το βλέπουμε στην κύρια πλευρά του σαν στρατηγικά ανεξάρτητο από τον Παχλεβί και σαν τμήμα μιας ενιαίας και μακρόχρονης απελευθερωτικής και μάλιστα επαναστατικής διαδικασίας. Δεν έγινε δηλαδή ο ιρανικός λαός ξαφνικά οπαδός μιας μοναρχίας που έχει κι αυτή παλιότερα βασανίσει τον ιρανικό λαό, πράγμα στο οποίο πάτησαν οι μουλάδες για να έρθουν στην εξουσία. Απλά ένα πολύ μεγάλο, πλέον πλειοψηφικό τμήμα Ιρανών δημοκρατών πιστεύει ότι ένα δυτικόφιλο κομμάτι της αστικής τάξης του Ιράν, το οποίο εκπροσωπεί ένας γόνος αυτής της μοναρχίας, ο οποίος δηλώνει οπαδός του δημοκρατικού κοινοβουλευτισμού, έχει βρει σήμερα την αναγκαία διεθνή στήριξη για να ρίξει από την εξουσία τον κύριο εχθρό του ιρανικού λαού. Στην πραγματικότητα οι δημοκράτες του Ιράν βαδίζουν προς μια παγίδα που τους έχει στήσει η ρώσικη διπλωματία. Όμως αυτή είναι ταυτόχρονα μία απόπειρα του ιρανικού λαού να απελευθερωθεί και ταυτόχρονα ένας μεγάλος σταθμός στη διαδικασία της κατανόησης του τρόπου με τον οποίο θα το πετύχει αυτό. Και ως τώρα μαθαίνει πληρώνοντας ακριβά με αίμα, ήττες και πισωγυρίσματα.
Παραθέτουμε τα τρία ως τώρα μεγαλύτερα κινήματα- εξεγέρσεις του ιρανικού λαού τα οποία εμείς ζήσαμε για πολλά χρόνια σαν συμπαραστάτες του και μέσα από τα οποία βλέπουμε να αναπτύσσεται η πολιτική του συνείδηση. Το πρώτο ήταν αυτό του 2010. Ήταν προς το τέλος του που οι Ιρανοί δημοκράτες πολιτικοί πρόσφυγες στην Ελλάδα έκαναν παρατεταμένη απεργία πείνας έχοντας ράψει τα στόματα τους. Αυτό το κίνημα, στο οποίο συμμετείχαν και οι πολύ λίγοι τότε οπαδοί του Σάχη, δοκίμασε να υποστηρίξει τη ρεφορμιστική πτέρυγα του καθεστώτος των μουλάδων κόντρα στην πιο σκληρή κυρίαρχη φασιστική πτέρυγα και η απάντηση ήταν μια βάρβαρη καταστολή από τους τραμπούκους των Φρουρών της επανάστασης, τους Μπασίτζ. Έτσι έπεσε η πρώτη μεγάλη αυταπάτη του ιρανικού λαού για τη δυνατότητα μιας αλλαγής του καθεστώτος από τα μέσα. Η δεύτερη ακόμα πιο μεγάλη και πιο ριζοσπαστική απόπειρα ήταν αυτή στα 2022 όταν οι εξεγερμένοι δημοκράτες βάδισαν σε σύγκρουση για πρώτη φορά με όλο το καθεστώς των μουλάδων με το συγκλονιστικό σύνθημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Με αυτήν την εξέγερση αναζήτησαν πολιτικά τη λύση κυρίως σε μια πολιτική στήριξη από τις δυτικές αστοδημοκρατίες. Πράγματι οι λαοί αυτών των χωρών, αν και όχι στην ιδεολογικά ρωσοκρατούμενη χώρα μας, στάθηκαν πολύ μαζικά, πολύ μαζικότερα από όσο σήμερα, στο πλευρό των Ιρανών δημοκρατών. Όμως οι φιλελεύθερες δυτικές κυβερνήσεις αρνήθηκαν να πάρουν ουσιαστικά μέτρα πολιτικής και οικονομικής απομόνωσης των μουλάδων. Και αυτή η απόπειρα τέλειωσε με μια ακόμα πιο άγρια καταστολή και κρεμάλες από όσο η πρώτη. Εδώ ο ιρανικός λαός πήρε το δεύτερο μεγάλο μάθημα του, ότι δηλαδή η δυτική φιλελεύθερη μεγαλοαστική τάξη της Δύσης και του Νότου δεν θα διακινδύνευε ποτέ τη σχέση της ούτε με τους μουλάδες, ούτε με τις αραβικές ηγεσίες οι οποίες απεχθάνονται τα βαθιά δημοκρατικά κινήματα. Το τρίτο μεγάλο κίνημα των Ιρανών δημοκρατών είναι αυτό που ζούμε σήμερα. Αυτό είναι το δεύτερο που είναι συνολικά κατά των μουλάδων και πήρε για πρώτη φορά μαζί του και δυνάμεις της μεσαίας αστικής τάξης του Ιράν, ιδιαίτερα της εμπορικής που ως πρόσφατα στήριζε τους μουλάδες. Έτσι το κίνημα αυτό απόκτησε ένα τεράστιο εύρος, μεγαλύτερο από κάθε προηγούμενο. Αυτό στράφηκε ωστόσο ακόμα περισσότερο στο εξωτερικό για να βρει το αποφασιστικό του στήριγμα πράγμα που είναι λαθεμένο από θέση αρχής. Το θετικό όμως που υπάρχει σε αυτήν την επιλογή του είναι ότι κατάλαβε ότι μόνο με βία μπορούν να πέσουν οι μουλάδες και τη μόνη τέτοια που είδαν διαθέσιμη ήταν η εξωτερική στρατιωτική βία των Τραμπ και Νετανιάχου που ήδη είχε εκδηλωθεί τον Ιούνη. Γι’ αυτό και υποστήριξαν τον Παχλεβί. Τον θεώρησαν ρεαλιστική λύση ανάγκης. Κάτω από αυτές τις συνθήκες κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει αυτό το κίνημα ότι έγινε αντιδραστικό στη βάση του, όπως άλλωστε δεν είναι το ουκρανικό όταν ζητάει στήριξη από τον Τραμπ και τον Νετανιάχου παρόλο που αυτοί δεν του τη δίνουν.
Ήδη το ιρανικό δημοκρατικό κίνημα έχει δοκιμάσει την πρώτη απογοήτευση του από τον Τραμπ καθώς πιστεύοντας στα λόγια του διαδήλωσε αψηφώντας τα πολυβόλα και αυτός δεν έκανε τίποτα για να τους βοηθήσει. Οι μουλάδες σκότωσαν σε λίγες ώρες όσους δημοκράτες δεν σκότωσαν σε δεκαετίες. Τώρα είναι τόσο αποκτηνωμένοι και τόσο φοβισμένοι ώστε έχουν γίνει ακόμα πιο ξεδιάντροπα δολοφόνοι και βασανιστές. Έτσι δεν υπάρχει πια πολύ μαζικό κίνημα στους δρόμους, πράγμα που δίνει στον προβοκάτορα Τραμπ τη δυνατότητα, αν τελικά χτυπήσει, να μην διατρέχει τον κίνδυνο να ξεπηδήσει μια νέα μαζική εξέγερση που θα μπορούσε να αμφισβητήσει στα σοβαρά την εξουσία των μουλάδων. Το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε σε αυτή τη φάση είναι ότι ο ιρανικός λαός θα βγάλει το τρίτο και σημαντικότερο συμπέρασμα του: ότι ξένοι προστάτες καθώς και διάδοχοι δυναστειών, που έχουν βασανίσει το λαό και δεν έχουν κάνει αυτοκριτική γι αυτό, δεν είναι δυνατό να του προσφέρουν ποτέ τη βία που θα χρειαστεί για τη λευτεριά του. Κατά τη γνώμη μας ο ιρανικός λαός θα βγάλει το συμπέρασμα ότι αυτή τη βία πρέπει υποχρεωτικά να την ασκήσει ο ίδιος, δηλαδή να κάνει ένοπλο δημοκρατικό αγώνα, που στην ουσία θα είναι και εθνικοαπελευθερωτικός.
Γι αυτό πιστεύουμε ότι οι ρεφορμιστές μουλάδες, οι δυτικοί φιλελεύθεροι, οι Τραμπ, οι Νετανιάχου και ο Σάχης είναι περαστικοί στην ηγεσία αυτής της αντίστασης. Όλοι αυτοί σε ιστορική προοπτική αποτελούν τις δοκιμές οι οποίες προσφέρουν σε έναν εξεγερμένο λαό τη γνώση για τη μεγάλη και αποφασιστική πράξη του. Από τη γενική πείρα κι άλλων μεγάλων δικτατοριών που είχαν για προστάτιδές τους υπερδυνάμεις προκύπτει ότι η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα νίκης για το Ιράν είναι ένας ένοπλος αγώνας με πλατιά δημοκρατική ηγεσία. Τέτοια ήταν η μεγάλη ένοπλη εξέγερση του συριακού λαού μετά τις ειρηνικές του διαδηλώσεις του 2011. Αυτή η εξέγερση συγκλόνισε στ’ αλήθεια και αποσταθεροποίησε ανεπίστρεπτα το επίσης φασιστικό τρομοκρατικό καθεστώς του Ασαντ. Το ότι αυτή η παρατεταμένη εξέγερση δεν πήρε η ίδια την εξουσία οφείλεται μόνο στο ότι προδόθηκε από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη των ρωσόφιλων Ομπάμα και Μέρκελ, αλλά και από τους φιλελεύθερους μονοπωλιστές της Δύσης που είχαν την υποχρέωση και το διεθνές δικαίωμα να τη βοηθήσουν στρατιωτικά μετά τη δολοφονική εξωτερική επέμβαση της ρωσικής υπερδύναμης.
Αλλά ακόμα και αυτή ή λύση της ένοπλης πάλης, που τη θεωρούμε αναπόφευκτη, δεν θα έρθει από ακαδημαϊκές αναζητήσεις. Θα έρθει μέσα από μια αδυσώπητη ανάγκη. Οι λαοί δεν παίρνουν μαζικά τα όπλα παρά μόνο όταν η ζωή τους δίχως ελευθερία έχει γίνει κόλαση. Το σίγουρο είναι ότι το επαναστατικό δυναμικό του ιρανικού λαού θα βρει και τη στιγμή και τον τρόπο με τον οποίο θα ξεσπάσει ορμητικά μέσα στον παγκόσμιο πόλεμο που ήδη έχει αρχίσει και που δεν θα αργήσει να σαρώσει την εύφλεκτη μπαρουταποθήκη της Μέσης Ανατολής. Βέβαια η ελληνική άρχουσα τάξη δεν θα λείπει από αυτή τη θύελλα ούτε ο ελληνικός λαός θα την κοιτάει από μακριά. Γιατί λίγες χώρες δουλεύουν τόσο δραστήρια για να επιταχύνουν το ξέσπασμα αυτού του πόλεμου στη Μέση Ανατολή όσο η Ελλάδα. Ήδη οι εμπρηστές του Αιγαίου και νέοι περήφανοι τζουτζέδες του ρωσόδουλου Τραμπ έχουν πάρει θέση στην εκτρωματική του παράσταση του «Συμβούλιου για την Ειρήνη» ενώ έχουν διαθέσει τον ενεργειακό πλούτο της χώρας, που τόσα χρόνια άφηναν ανεκμετάλλευτο στα έγκατα της, στα πετρελαϊκά του μονοπώλιά.
Από αυτήν την άποψη ο ιρανικός λαός βρίσκεται τόσο κοντά στην απελευθέρωση του όσο ο ελληνικός πλησιάζει στη δικιά του σκλαβιά στο νεοχιτλερικό Άξονα. Αυτός είναι ο ειδικός λόγος για τον οποίο οφείλουν ιδιαίτερα οι έλληνες δημοκράτες να συμπαραστέκονται στους δύο λαούς στη γειτονιά μας που παλεύουν σήμερα με πολύ πάθος και άφθονο αίμα για την λευτεριά τους: στον ουκρανικό και στον ιρανικό.
Το ουσιαστικό που μένει είναι η τρομακτική θυσία των Ιρανών δημοκρατών το Γενάρη του 2025. Η τιμή που τους ανήκει θα μείνει αιώνια και ατόφια όσα λάθη και αδυναμίες αν κάνει το κίνημα των ιρανικών μαζών που τους έχει σαν έμπνευση.