Έτσι εξαιτίας του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, οι εργαζόμενοι σε Ευρωζώνη και Βρετανία που μόλις είχαν αρχίσει να ανακάμπτουν από την πληθωριστική κρίση του 2022 που πυροδότησε η ναζιστική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, βλέπουν και πάλι την αγοραστική τους δύναμη να υποχωρεί έντονα. Στην Ευρωζώνη σύμφωνα με την εκτίμηση του Κλάους Βίστεσεν της PantheonMacroeconomicsη αύξηση των πραγματικών μισθών αναμένεται να κινηθεί σε μηδενικά επίπεδα φέτος ενώ σε χώρες όπως είναι η Γαλλία μπορεί ακόμα και να περάσει σε βαθιά αρνητικό έδαφος (ThePowerGame, 27/5). Στο Ηνωμένο Βασίλειο η ανεργία κινείται στο 5% και οι διαθέσιμες θέσεις εργασίας έχουν υποχωρήσει στο χαμηλότερο επίπεδο 5ετίας, ενώ σύμφωνα με το ResolutionFoundation η χώρα βαδίζει προς την 4η περίοδο συρρίκνωσης των πραγματικών μισθών από το 2008. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου έχει οδηγήσει σε βαθιά κρίση το φιλοευρωπαϊκό εργατικό κόμμα ενώ δυναμώνουν οι φαιο-«κόκκινοι» δημαγωγοί.
Αυτό το βασανιστήριο για τους λαούς και τις χώρες του Δεύτερου κόσμου, έχει αντίθετα ενισχύσει τις θέσεις του άξονα παγκόσμια παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει απέναντι στην ηρωικά και ευρηματικά αμυνόμενη Ουκρανία. Η Κίνα με τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα και τις επενδύσεις σε καθαρή ενέργεια εκμεταλλεύεται την περίσταση για να διαπραγματευτεί την παροχή καυσίμων σε όλες τις νέες βιομηχανικές χώρες της Ασίας, καθώς, τον τελευταίο καιρό, και με την Αυστραλία. Ακόμα περισσότερο η Ρωσία βλέπει τις κυρώσεις που της έχουν επιβληθεί στα καύσιμα να αναιρούνται πρώτα από τον Τραμπ και πρόσφατα από το Ηνωμένο Βασίλειο, που επέτρεψε προσωρινά τις εισαγωγές ρωσικών καυσίμων διυλισμένων σε τρίτες χώρες. Η Ιαπωνία βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα να εισάγει ρωσικό πετρέλαιο ή αλλιώς να πάψει να αναπτύσσει τη στρατιωτική της βιομηχανία (ειδικά την κατασκευή drones) όπως απαιτεί το Κρεμλίνο.
Την ίδια στιγμή τα πετρελαϊκά αποθέματα ασφαλείας στις ΗΠΑ πλησιάζουν τα κατώτατα όρια των αρχών της δεκαετίας του ’80 αλλά αυτό δεν ενοχλεί τον Τραμπ που δηλώνει απροκάλυπτα ότι δεν αισθάνεται καμία πολιτική πίεση για να πετύχει κάποια συμφωνία με το Ιράν. Μάλιστα, επιτέθηκε φραστικά και κατά μιας φιλικής προς τις ΗΠΑ χώρας, του Ομάν, λέγοντας ότι θα το «ανατινάξει», αμέσως μετά τις επαφές που είχε η κυβέρνησή του με την Τεχεράνη πάνω στο ζήτημα του ελέγχου της κυκλοφορίας στα Στενά. Έτσι το στομφώδες τσιράκι του Κρεμλίνου όχι μόνο συντηρεί την ένταση αλλά στρέφει και τους Άραβες συμμάχους της Δύσης στον Κόλπο προς την πλευρά του Άξονα και του Ιράν. Έτσι το Ομάν ενώ αρχικά δεν ήθελε να συμφωνήσει με το Ιράν στον από κοινού έλεγχο των Στενών του Ορμούζ που αυτό του πρότεινε, τελευταία βλέποντας το να ισχυροποιείται απέναντι στις ΗΠΑ ενώ αυτές εγκαταλείπουν τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου, συμφώνησε με το Ιράν σε μια μοιρασιά των ληστρικών διοδίων του Ορμούζ. Απειλώντας το με ανατίναξη ο Τραμπ το έσπρωξε εννοείται πιο βαθιά στο στόμα του Ιράν. Κάτι ακόμα χειρότερο έκανε με τη Σ. Αραβία και το Κατάρ όταν απαίτησε από τις δύο χώρες να αναγνωρίσουν επίσημα το Ισραήλ την ώρα που αυτό οργιάζει κατά των Παλαιστινίων της Δυτικής Όχθης και οι αραβικές μάζες είναι εξοργισμένες μαζί του, οπότε αν το έκαναν τώρα οι δυο αυτές αραβικές ηγεσίες θα ήταν σαν να αυτοκτονούσαν πολιτικά. Στην ουσία ο προβοκάτορας σπρώχνει τις χώρες του Κόλπου να πάνε με το Ιράν αντί να συνεχίσουν να του αντιστέκονται και να το καταγγέλλουν που κλείνει τα Στενά και έτσι τους στραγγαλίζει την οικονομία.
Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Λουίς ντε Γκίντος, κατηγόρησε ευθέως τον Τραμπ σαν υπεύθυνο για την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η παραγωγή ενέργειας στην ΕΕ και στον κόσμο, και προειδοποίησε για νέα μεγαλύτερα σοκ που μπορούν να προκαλέσουν οι χειρισμοί του και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια νέα χρηματοπιστωτική κρίση.
Για να παρατείνει το κλείσιμο των Στενών ο αμερικανός πρόεδρος επιμένει στην ταπεινωτική παράδοση στις ΗΠΑ των ποσοτήτων εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει η Τεχεράνη και δεν θέλει την υπό διεθνή έλεγχο καταστροφή του από το ίδιο το Ιράν όπως αυτό είχε ήδη προτείνει πριν ξεκινήσει ο πόλεμος. Άλλωστε επίτηδες, ενώ καμώνεται πως αναζητεί συμφωνία, μιλάει πάντα θριαμβευτικά και ταπεινωτικά σε βάρος του Ιράν. Αυτό το κάνει για να «στήνει» κατά οποιασδήποτε συμφωνίας τους εθνικιστές του καθεστώτος της Τεχεράνης, που διαθέτουν ακόμα σημαντικά ερείσματα στο μπλοκ εξουσίας (Εμπραχίμ Αζίζι, Αλί Μπαγκερί Κάνι, Χαμίντ Ραζαΐ), οι οποίοι βάζουν βέτο σε κάθε συμφωνία με τις ΗΠΑ που θα δικαίωνε το ύφος του Τραμπ.
Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις που διατυπώναμε στο πιο πρόσφατο άρθρο μας για τον πόλεμο, ότι δηλ. «μετά την εγχείρηση στο Ιράν, ο [ρωσοκινεζικός] Άξονας με πρωτοπόρο τον προβοκάτορα [Τραμπ] επιταχύνει πυρετωδώς τη γεωπολιτική επίθεση στην Ευρώπη και από το Νότο». Απ’ αυτή την άποψη η επιχείρηση του Τραμπ στον Κόλπο, ως εκφραστή των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων της ρωσικής υπερδύναμης και γενικά του ρωσοκινεζικού Αξονα, στέφεται ως τώρα με απόλυτη επιτυχία. Ο προβοκάτορας θέλει μόνο ένα πράγμα: Να κερδίζει χρόνο με κλειστά τα Στενά κυρίως για να οδηγήσει σε οικονομική και σε πολιτική κρίση την πολιτικά αδύναμη Ευρώπη που στριμωγμένη υπόσχεται ότι απλά θα στείλει πλοία να καθαρίσουν από νάρκες τα Στενά, ότι δηλαδή θα βοηθήσει τις χώρες του Κόλπου και τη δικιά της ενεργειακή αναπνοή όταν αυτές δεν θα τη χρειάζονται πια γιατί θα έχουν υποκύψει στο Ιράν αλλά και στο φίλο του τον Τραμπ.
Είναι βέβαια γεγονός ότι στον Τραμπ ασκεί ισχυρή πίεση σήμερα το κόμμα του, το ρεπουμπλικανικό, για να φανεί λογικός με τους μουλάδες και έτσι το κόμμα να μην υποστεί μεγάλη ήττα στις εκλογές του Φθινοπώρου. Προς το παρόν ωστόσο αυτός τραβάει το κλείσιμο των Στενών όσο μπορεί περισσότερο βάζοντας μπροστά το κομμάτι εκείνο του κόμματος του που είναι με το Ισραήλ το οποίο θέλει οπωσδήποτε παράδοση του ιρανικού εμπλουτισμένου ουράνιου στις ΗΠΑ και διακοπή κάθε καινούργιου εμπλουτισμού με διεθνή επιτήρηση ακόμα και για ειρηνικούς σκοπούς. Βάζοντας μπροστά το Ισραήλ και τους όλο και πιο λίγους φίλους του στις ΗΠΑ ο Τραμπ εξοργίζει το άλλο ακόμα πιο μαύρο αντισημιτικό και ανερχόμενο κομμάτι του Magaστίφους που έχει αρχηγό τον αντιπρόεδρο Βανς. Ταυτόχρονα έτσι ισχυροποιεί πολιτικά, και μάλιστα ραγδαία, την επίσης αντισημιτική και πολύ πιο μαζική στη νεολαία «αριστερή» τάση Σάντερς του Δημοκρατικού κόμματος.
Αλλά αυτού του είδους οι αντιρρησίες, δεξιοί και «αριστεροί», είναι φίλοι της Ρωσίας και δεν απειλούν στ αλήθεια τον Τραμπ. Όμως οι μάζες στην εκλογική του βάση που δυσανασχετούν έντονα για την ακρίβεια μπορούν να τον αναγκάσουν να κάνει συμφωνία με το Ιράν. Και είναι οι μόνες που μπορούν γιατί οι δικτάτορες του Ιράν μπορούν να αντιμετωπίσουν ακόμα την πίεση από τις δικές τους μάζες τόσο με την ανανεωμένη «πατριωτική» ωμή βία τους όσο και με τους έκτακτους εμπορικούς δρόμους με τη Ρωσία μέσω Κασπίας και με την Κίνα μέσω Πακιστάν που έχουν ανοίξει τελευταία. Αυτοί είναι ταυτόχρονα δρόμοι βαθύτερης οικονομικής εξάρτησης από το νεοχιτλερικό Άξονα για το Ιράν πράγμα που επίσης επεδίωκε από την αρχή ο Τραμπ. Δεν αποκλείουμε ωστόσο ο Τραμπ να επιδιώκει να ανατινάξει την Ευρώπη με έναν τρόπο, που ήδη έχει προωθήσει με μια πρόταση νομοσχεδίου, ένα ηγετικό στέλεχος του Σάντερς στο Κογκρέσο, ο Ρο Χάνα. Αυτό προς το παρόν δεν το δέχονται καθόλου οι πετρελαιάδες μονοπωλιστές που στηρίζουν τον Τραμπ καθώς σήμερα πλουτίζουν με πρωτοφανή τρόπο. Ο Ρο Χάνα ζήτησε να μειωθούν οι αμερικάνικες εξαγωγές βενζίνης για να πέσουν οι τιμές της στις ΗΠΑ. Από την άλλη είναι γεγονός ότι σήμερα έχουν μειωθεί όσο ποτέ τα στρατηγικά πετρελαϊκά αποθέματα των ΗΠΑ ακριβώς για να συγκρατηθούν οι τιμές. Αν ο Τραμπ μπορέσει να καθυστερήσει ακόμα περισσότερο την υπογραφή συμφωνίας με το Ιράν τότε ίσως μπορέσει να δικαιολογήσει έκτακτη μείωση των αμερικάνικων εξαγωγών υδρογονανθράκων, πράγμα που θα φέρει την Ευρώπη σε μια άμεση και καταστροφική οικονομική και πολιτική κρίση. Αλλά και χωρίς τη μείωση των αμερικάνικων εξαγωγών η πέρα από τον Ιούνιο παράταση του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ θα φέρει τη μείωση πέρα από κάθε όριο ασφάλειας των παγκόσμιων πετρελαϊκών αποθεμάτων, πράγμα που επίσης θα απειλήσει με κραχ την Ευρώπη και πολλές μη πετρελαιοπαραγωγικές χώρες.
Στην πραγματικότητα η Ευρώπη είναι περικυκλωμένη και ευάλωτη όσο ποτέ και πρέπει να ετοιμάζεται για το χειρότερο. Προς το παρόν αντιμετωπίζει μόνο ό,τι βλέπει μπροστά της και βλέπει μόνο τη στρατιωτική άμυνα από τη ρωσοκινεζική Ανατολή. Δεν βλέπει ακόμα την οικονομική και στρατιωτική ασφυξία από το ρωσοκινέζικο Νότο, ούτε, κυρίως, βλέπει σαν τέτοια την κύρια ρωσική απειλή, την πολιτική υπονόμευση και διάσπαση από το εσωτερικό της Ευρώπης με όπλο τόσο την ταξική όσο και την εθνική δημαγωγία. Γι αυτή την τελευταία εσωτερική και γι αυτό πιο δύσκολη μάχη δεν φτάνει ούτε ο χρόνος, ούτε οποιαδήποτε πολιτική εμπειρία μπορεί να διαθέτει η μεγαλοαστική τάξη που ηγείται σήμερα της Ευρώπης. Χρειάζεται επειγόντως η δράση και η πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης, της μόνης που μπορεί να απαιτήσει και να επιβάλει στις αστικές τάξεις μια οικονομική πολιτική του αντιφασιστικού μετώπου, δηλαδή υπέρ της φτωχολογιάς και υπέρ μιας στρατηγικής αμοιβαίας επωφελούς οικονομικοπολιτικά συμμαχίας με τον Τρίτο κόσμο. Μόνο έτσι μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι χιτλερικοί νέου τύπου που στην ανώτερη εκδοχή τους δεν διστάζουν να ντύνονται σήμερα σε όλο τον κόσμο ακόμα και σαν υπερασπιστές του επαναστατικού μαρξιστικού αντικαπιταλισμού και αντιιμπεριαλισμού.