Στην πραγματικότητα πριν κατακάτσει ο κουρνιαχτός από τις δύο αυτές ραγδαίες πολιτικές αλλαγές δεν θα μπορούμε να ξέρουμε με σιγουριά ποιο είναι το πραγματικό κέντρο εξουσίας που θα σταθεροποιηθεί τελικά στο Ιράν όπου η πολεμική εξωτερική επέμβαση συνεχίζεται. Προς το παρόν είναι μόνο ο Γκαλιμπάφ που είναι δεκτός από την προεδρία Τραμπ σαν εκπρόσωπος της χώρας στη διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ. Επίσης ενώ δεν ξέρουμε ακόμα πόσο ισχυρό ηγετικό ρόλο παίζουν στο νέο μπλοκ εξουσίας οι επίσημοι διάδοχοι των δολοφονημένων Χαμενεΐ και Λαριτζανί, ξέρουμε ότι αυτοί είναι στελέχη της πιο αντιδυτικής και αντισημιτικής τάσης των μουλάδων, αυτής που ελέγχει τον φασιστικό, επεκτατικό στρατό του καθεστώτος, τους Φρουρούς της Επανάστασης. Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ δεν θα είχε επιβληθεί στη θέση του ανώτατου ηγέτη χωρίς την πάλη που έδωσε γι αυτόν ο Γκαλιμπάφ κόντρα στον ισχυρότερο συνεργάτη του Αλί Χαμενεΐ, τον λίγο μετά επίσης δολοφονημένο Λαριτζανί.
Ο Γκαλιμπάφ ανοιχτός υπερασπιστής της Ρωσίας μέσα στο καθεστώς
Ο Γκαλιμπάφ, εν ενεργεία πρόεδρος της Βουλής, είναι παλιό ηγετικό στέλεχος των Φρουρών, πολύ γνωστός για την έλλειψη αρχών του και την εξαιρετικά ευλύγιστη κίνηση του ανάμεσα σε όλες τις καθεστωτικές ηγετικές φράξιες, ενώ είναι ένας τόσο συνεπής δήμιος των δημοκρατών όσο και οι δυο ηγέτες που εξοντώθηκαν. Έχει όμως ένα χαρακτηριστικό που τον ξεχωρίζει από αυτούς. Έχει διακριθεί μέσα στο καθεστώς σαν μαχητικός υπερασπιστής της Ρωσίας. Αυτό το χαρακτηριστικό του εκδηλώθηκε πιο ανοιχτά με την άγρια επίθεσή του στην ηγετική τάση των λεγόμενων «ρεφορμιστών», την τάση Ρουχανί- Ζαρίφ, όταν αυτοί κατήγγειλαν έντονα τη Ρωσία μετά τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ και Ισραήλ του Ιούνη του 2025 και την κατηγόρησαν σαν βασικό υπονομευτή της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν του 2015 και κυρίως σαν στρατηγικό υπονομευτή των σχέσεων του Ιράν με την Ευρώπη. Ο Γκαλιμπάφ σαν πρόεδρος της Βουλής τους επιτέθηκε, ενώ βουλευτές της επιρροής του πρότειναν τη δικαστική τους δίωξη για αυτές τις καταγγελίες. Η τάση των «ρεφορμιστών» από την εποχή της προεδρίας Χαταμί και μετά, ιδιαίτερα με τους Καρουμπί και Ρουχανί πάλευε για καλές σχέσεις με την Ευρώπη στο εξωτερικό και για κάποια επίφαση δημοκρατίας στο εσωτερικό. Αυτήν την τάση οι κεντριστές Χαμενεΐ και Λαριτζανί προσπαθούσαν πάντα να την κρατάνε μέσα στο καθεστώς δίπλα στους κυρίαρχους σε αυτό αντιδυτικούς, τους λεγόμενους «συντηρητικούς» ή αυτοαποκαλούμενους “αρχειακούς” (principalists) παρά τις σοβαρές και κατά καιρούς πολύ οξυμένες αντιθέσεις που οι τελευταίοι είχαν με τους ρεφορμιστές. Χαρακτηριστικά ο Χαμενεΐ μιλούσε για δύο φτερούγες που ήταν απαραίτητες για μπορεί να πετάει το Ιράν. Στην πραγματικότητα οι ρεφορμιστές αποτελούσαν για τον ηγετικό πυρήνα του καθεστώτος το αντίβαρο στην προσπάθεια της Ρωσίας να στερήσει το επεκτατικό εθνικιστικό καθεστώς των μουλάδων από τον ηγετικό ρόλο που αυτό ήθελε να παίξει στη Μέση Ανατολή. Με λίγα λόγια η ως χθες ηγετική ομάδα Χαμενεΐ-Λαριτζανί ήθελε τη συμμαχία με τη Ρωσία, όπως και τη θέλανε γενικά όλοι οι «συντηρητικοί», κόντρα στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ, αλλά όχι με κάθε θυσία, δηλαδή όχι με αντάλλαγμα την κυριαρχία της Ρωσίας πάνω στο Ιράν. Αυτή τη θέληση της να κυριαρχήσει πάνω στο αντισημιτικό καθεστώς των μουλάδων χωρίς να το ανατρέψει την έδειχνε η Ρωσία με τρεις τρόπους. Πρώτο έπαψε να αναγνωρίζει στο Ιράν την κυριαρχία σε τρία στρατηγικά νησιά μέσα στον Κόλπο (Αμπού Μούσα, Μεγάλο και Μικρό Τουνμπ} και την αναγνώρισε ξαφνικά το 2023 στα Εμιράτα (με τα οποία συνεργάζεται στενά στη Λιβύη του Χαφτάρ και στο Σουδάν του Χεμέτι). Αυτή η στροφή εξόργισε πολύ τους «συντηρητικούς». Λίγο μετά δολοφονήθηκε ο αρχηγός των Principalists και ως τότε φιλορώσος πρόεδρος Ραϊσί που κατήγγειλε έντονα τη ρωσική στροφή. Δεύτεροη Ρωσία επέμενε ότι το Ιράν δεν έπρεπε ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα ενώ διέθετε άφθονα η ίδια και επίσης τα επέτρεπε στους πιο πιστούς σύμμαχους της όπως η Β. Κορέα, αλλά και η Ινδία. Τρίτο έφραζε το δρόμο του Ιράν προς τον Καύκασο με τον διάδρομο του Ζανγκεζούρ που τον ήθελε το Αζερμπαϊτζάν και ο οποίος άλλαζε τα υπάρχοντα σύνορα της Αρμενίας με το Ιράν, πράγμα που το 2024 ξεσήκωσε νέα θύελλα εναντίον της Ρωσίας μέσα στους συντηρητικούς. Η οργή που προκάλεσε στο καθεστώς η στήριξη της Ρωσίας στο διάδρομο Ζανγκεζούρ ήταν τόσο μεγάλη που τον Αύγουστο του 2024 το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν έστειλε συγχαρητήρια στην Ουκρανία για τη μέρα της Ανεξαρτησίας της.
Τέταρτο και πολύ βασικό η Ρωσία πάντα προσπαθούσε να φέρει τους μουλάδες σε ρήξη με την Ευρώπη γι’ αυτό και υπονόμευσε και πέτυχε το 2018 μέσω του Τραμπ να ακυρώσει τη συμφωνία του 2015 που ιδιαίτερα υποστήριξαν οι Χαμενεΐ-Λαριτζανί για τα πυρηνικά και στην οποία η ΕΕ έπαιξε τον καθοριστικό ρόλο.
Οι ιδιαίτεροι δεσμοί του Γκαλιμπάφ με τη Ρωσία φαίνονται στο ότι ήταν ο μόνος από τους «σκληρούς» που μιλούσε ανοιχτά ενάντια στα πυρηνικά. Σε ότι αφορά τα τρία νησιά του Κόλπου, όπου κανείς στο Ιράν δεν θα τολμούσε να πάει κόντρα στην εθνική γραμμή, ο Γκαλιμπάφ έκανε το 2023 την πιο ήπια κριτική στη Ρωσία και μάλιστα, για να την καλύψει πολιτικά, έριξε όλα τα πυρά του στη Δύση επειδή και αυτή υπεράσπιζε τα Εμιράτα στο ζήτημα των νησιών. Η διαφορά ήταν ότι η Δύση από παλιά, και σωστά, όπως άλλωστε και η μαοϊκή Κίνα υπεράσπιζε τα Εμιράτα στο ζήτημα αυτό, ενώ η Ρωσία ήταν με το Ιράν και έκανε την ξαφνική στροφή υπέρ των Εμιράτων. Επίσης όταν η συντηρητική, πιο σκληρή αντιδυτική τάση των μουλάδων που γι’ αυτό το λόγο είναι φιλική αλλά όχι υποτακτική στη Ρωσία, κατέβασε για υποψήφιο πρόεδρο στις εκλογές του 2024 τον Τζαλίλι, ο Γκαλιμπάφ κατέβηκε κι αυτός για πρόεδρος μόνο και μόνο για να διασπάσει τις δυνάμεις του συντηρητικού μπλοκ, οπότε βοήθησε στο να εκλεγεί πρόεδρος ο μεταρρυθμιστής Πεζεσκιάν με ΥΠΕΞ τον Αραγκτσί. Ουσιαστικά ο Γκαλιμπάφ έδωσε την προεδρία σε μια τάση των ρεφορμιστών που δεν ήταν ιδιαίτερα αντιρώσικη για να εξουδετερώσει τους εθνικιστές. Ο Γκαλιμπάφ έκανε δηλαδή το ίδιο πράγμα που έκανε για χρόνια η ρωσόδουλη φράξια του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα με αρχηγό το Λαλιώτη. Αυτή συμμαχούσε με τους φιλοευρωπαίους «εκσυγχρονιστές» για να εκκαθαρίζει τους αντιδυτικούς εθνικιστές μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Ιδιαίτερα συμμαχούσε με τους ντυμένους φιλο-ευρωπαίους ρωσόφιλους του ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι επίσης πολύ χαρακτηριστικό ότι ο Γκαλιμπάφ κατήγγειλε σαν αντισημίτες τους ανοιχτούς αντιεβραίους του «συντηρητικού» Αχμαντινετζάντ, ενώ ο ίδιος δήλωνε ότι δεν είχε τίποτα εναντίον των Εβραίων και της εβραϊκής θρησκείας και ήταν απλά σαν «αντισιωνιστής» εχθρός του Ισραήλ. Ακολουθούσε δηλαδή την πιο εκλεπτυσμένη, σουσλοφικής προέλευσης αντισημιτική γραμμή. Τελευταία μετά τη δολοφονία του Χαμενεΐ ήταν ο Γκαλιμπάφ εκείνος που όπως είπαμε παραπάνω πάλεψε ενάντια στον Λαριτζανί και τον εμπόδισε να ματαιώσει τη διαδοχή του Χαμενεΐ από το γιο του Μοτζτάμπα. Δεν θεωρούμε τυχαίο ότι μόλις εκλέχτηκε ο Μοτζτάμπα δολοφονήθηκε και ο Λαριτζανί και στην κρίσιμη θέση του σαν επικεφαλής του Ανώτατου Συμβούλιου Ασφαλείας δεν τοποθετήθηκε ο λειτουργικός διάδοχός του, ο εκπρόσωπος του Αλί Χαμενεΐ στο Συμβούλιο Ασφαλείας Τζαλίλι, αλλά μια άλλη παρασκηνιακή μορφή των Φρουρών της Επανάστασης, αντίστοιχη του Μοτζτάμπα, ο Ζολγκάρντ.
Αυτά είναι τα πολιτικά στοιχεία της εγχείρησης που πραγματοποίησε στην ανώτατη ηγεσία του καθεστώς ο εγκάθετος του Κρεμλίνου με τον προβοκατόρικο πόλεμό του.
Ο ιδιόμορφος πόλεμος του Τραμπ εξασφάλιζε την πολιτική ενίσχυση του καθεστώτος στη χειρότερη νέα εκδοχή του
Μιλάμε για έναν ιδιόρυθμο πόλεμο από την πλευρά των ΗΠΑ γιατί ένας κανονικός πόλεμος έχει σαν στόχο την ήττα των ζωντανών στρατιωτικών δυνάμεων του εχθρού προκειμένου αυτός να συνθηκολογήσει. Ο Τραμπ δεν στόχευσε ποτέ σε αυτό. Εκείνο που ήθελε ήταν να σκοτώσει τους βασικούς πολιτικούς αρχηγούς του καθεστώτος, κάποιους ανώτατους αξιωματικούς καθώς και να καταστρέψει ένα μεγάλο κομμάτι από τα όπλα αυτού του στρατού. Έτσι το καθεστώς έμεινε στη θέση του όχι από κάποια απελπισμένη γενναιότητα όπως πολλοί αναλυτές πιστεύουν, αλλά γιατί ο προβοκάτορας δεν προσπάθησε καν να το ανατρέψει, πράγμα που θα γινόταν μόνο αν νικούσε το στρατό του Ιράν σε έναν αληθινό πόλεμο εδάφους, όπως έγινε στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Λιβύη. Σε αυτές τις χώρες ανατράπηκε το υπάρχον πολιτικό καθεστώς γιατί έγιναν εναντίον του πραγματικοί και μάλιστα άνισοι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Ήταν πόλεμοι άδικοι και ουσιαστικά απρόκλητοι και κατέστρεψαν σε μεγάλο βαθμό τις τρεις χώρες. Ήταν επίσης πόλεμοι ηλίθιοι από την πλευρά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αντικειμενικά προβοκατόρικοι γιατί έφεραν σε βάθος χρόνου στην εξουσία καθεστώτα ακόμα πιο εχθρικά σε αυτές και πιο φιλικά στη Ρωσία. Όμως αυτοί οι πόλεμοι ανέτρεψαν τα συγκεκριμένα εθνικιστικά καθεστώτα. Γιατί και στους τρεις πολέμους οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν στρατό στο έδαφος. Στους δυο πρώτους πολέμους, σε αυτούς του Αφγανιστάν και του Ιράκ, χρησιμοποίησαν κυρίως το δικό τους στρατό, ενώ στον τρίτο, στη Λιβύη, χρησιμοποίησαν ένοπλες στασιαστικές φράξιες του προηγούμενου καθεστώτος που πολέμησαν εναντίον του με τη βοήθεια εξεγερμένων μαζών. Σήμερα μόνο το Ισραήλ διεξάγει έναν πραγματικό πόλεμο, στη σκιά του πολέμου του Τραμπ αν και αυτόν αδιέξοδο και καταστροφικό και για το Λίβανο και για το ίδιο. Τον πόλεμο εναντίον της Χεζμπολά.
Βέβαια αν οι ΗΠΑ καταλάβουν κάποια από τα νησιά του Ιράν θα υπάρξει ένας πραγματικός πόλεμος αλλά περιορισμένος εδαφικά. Αλλά και αυτό, αν συμβεί, δεν θα έχει σαν στόχο την ανατροπή του καθεστώτος, αλλά τη διαπραγμάτευση από καλύτερες θέσεις για την κλίκα Τραμπ αλλά και για τον Αξονα του ελέγχου των Στενών του Ορμούζ. Μια άλλη μορφή πραγματικού πολέμου εναντίον του Ιράν θα ήταν το να βομβαρδιστούν και να καταστραφούν ζωτικές ενεργειακές υποδομές του. Αυτό θα σήμαινε έμμεσο πλήγμα στις ζωντανές δυνάμεις του στρατού αλλά ακόμα πιο μεγάλο στον άμαχο πληθυσμό πράγμα που είναι έγκλημα πολέμου και θα ξεσήκωνε την παγκόσμια κατακραυγή. Αυτόν τον πόλεμο πήγε να ξεκινήσει ο Νετανιάχου αλλά τον σταμάτησε ο Τραμπ όχι γιατί σκέφτηκε τον πληθυσμό και τη χώρα, αλλά για να μην αποσταθεροποιήσει πραγματικά το καθεστώς.
Γι αυτό ως τώρα έχουμε μόνο προβοκατόρικα χτυπήματα σε κάποια πρόσωπα που έτσι κι αλλιώς γίνονται ήρωες του έθνους ίσα για να πάρουν την εξουσία κάποια άλλα χειρότερα. Επίσης δίνει χτυπήματα στα όπλα και στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του καθεστώτος που το αδυνατίζουν στρατιωτικά σε ένα βαθμό αλλά ιδίως όσο σκοτώνονται και άμαχοι στους βομβαρδισμούς και όσο χτυπιούνται υποδομές το βοηθάνε πολιτικά να συσπειρώσει ένα όλο και πιο μεγάλο μέρος του λαού στο πλευρό του για την υπεράσπιση της πατρίδας. Ταυτόχρονα αυτά τα χτυπήματα, οδηγούν το εξεγερμένο δημοκρατικό κομμάτι του λαού στην πολιτική απομόνωση επειδή συντάχθηκε, τουλάχιστον αρχικά, με τον εχθρό και κάνει πιο εύκολες για το καθεστώς τις εκτελέσεις των ηρωικών αγωνιστών του. Το πολιτικό χτύπημα που δοκιμάζουν σήμερα οι δημοκράτες του Ιράν είναι ανάλογο με αυτό που υπέστησαν οι Μουτζαχεντίν του λαού όταν πολέμησαν στα 1980-87 στο πλευρό του Ιράκ εναντίον των Μουλάδων.
Μετά την εγχείρηση του Τραμπ: Ένα Ιράν-Φρανκενστάιν πιάνει τα Στενά για να ικανοποιήσει τα ευρύτερα σχέδια του ρωσοκινεζικού Άξονα
Το πρώτο αποτέλεσμα που έχουμε ως τώρα της εσωτερικής καθεστωτικής εγχείρησης στο Ιράν είναι η αρχή της μετατροπής του καθεστώτος του, τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, από εθνοφασιστικό σε ρωσόδουλο. Αυτό όχι μόνο με την εγχείρηση στα ηγετικά στελέχη, αλλά μέσα από την ίδια την επίθεση στη χώρα από δυο ισχυρές στρατιωτικές μηχανές, χωρίς καμιά διεθνή δημοκρατική νομιμοποίηση και μάλιστα την ώρα που αυτό το καθεστώς διαπραγματευόταν την καταστροφή του απεμπλουτισμένου ουράνιου. Αυτόματα αυτή η επίθεση έσπρωξε πολιτικά το καθεστώς στην αγκαλιά του κέντρου του παγκόσμιου φασισμού, τη Ρωσία ανεξάρτητα από τις δολοφονίες των ηγετών. Αυτό είναι το νόημα της τακτικής της Ρωσίας που τη λέμε «σκούπα-φαράσι». Δηλαδή με αυτήν την τακτική οι αντιστάσεις των εθνικιστών απέναντι στους νεοχιτλερικούς μπορούν πολύ πιο εύκολα να σπάσουν. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική ανάπτυξη της τακτικής της πουτινικής Ρωσίας από εκείνη της χιτλερικής Γερμανίας. Η πρώτη δεν θα άφηνε ποτέ όπως η δεύτερη εθνοφασίστες φίλους της, όπως ο Φράνκο, ο Σαλαζάρ και ο Μεταξάς να μείνουν ουδέτεροι στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο ή να πάνε με την Αγγλία (ο Μεταξάς). Θα έβρισκε έναν τρόπο να σπρώξει την Αγγλία να τους χτυπήσει ώστε μετά η ίδια να τους τραβήξει προς το μέρος της. Αυτό έκανε ο κουίσλιγκ Τραμπ για λογαριασμό της Ρωσίας με τη σοσιαλφασιστική Βενεζουέλα. Αυτό με το Ιράν και αυτό δοκιμάζει να κάνει τώρα με την Κούβα, όπου της κάνει αποκλεισμό για να ρίξει το σημερινό πρόεδρό της, ενώ αφήνει τη Ρωσία να σπάει αυτόν τον αποκλεισμό μόνο και μόνο για να κερδίσει εκείνη και το καθεστώς και το λαό της Κούβας.
Ήδη βλέπουμε τις επιτυχίες της τακτικής αυτής στο Ιράν. Έχουμε τις πρώτες ανοιχτές ομολογίες στρατιωτικής υποστήριξης στο εμπόλεμο Ιράν από τη Ρωσία αμέσως μετά την άνοδο του Μοτζτάμπα στην εξουσία που δεν τις είχαμε μετά τους αμερικανο-ισραηλινούς βομβαρδισμούς του Ιούνη του 2025. Έχουμε επίσης τις πρώτες ανοιχτές και γεμάτες θαυμασμό ευχαριστίες του Ιράν στη Ρωσία για αυτή τη βοήθεια. Τέλος έχουμε την εμπλοκή για πρώτη φορά των Χούθι στον πόλεμο στο πλευρό του Ιράν. Αυτοί απειλούν να κλείσουν και τα Στενά της Ερυθράς Θάλασσας μαζί με αυτά του Ορμούζ. Σημειώνουμε ότι οι Χούθι την κύρια εξάρτηση τους την έχουν από τη Μόσχα και όχι από το Ιράν πράγμα που αποδεικνύεται από το ότι είναι μαζί με τη Βόρεια Κορέα και τη Συρία του Άσαντ και κόντρα στο Ιράν οι μόνοι που αναγνώρισαν την «ανεξαρτησία» του Ντονμπάς που κήρυξε η Μόσχα πριν το προσαρτήσει το 2022. Αντίστοιχη μεγαλύτερη εξάρτηση από τη Ρωσία και όχι από το Ιράν έχει και η Χαμάς, πράγμα που επίσης αποδεικνύεται από την αναγνώριση από αυτήν, αλλά όχι από το Ιράν, της προσάρτησης της Νότιας Οσετίας και της «ανεξαρτησίας-προσάρτησης» της Αμπχαζίας από τη Ρωσία στα 2008.
Το δεύτερο αποτέλεσμα της επίθεσης Τραμπ είναι πολύ σημαντικότερο από το πρώτο, δηλαδή από την πολιτική απορρόφηση του Ιράν από τα μέσα. Και τούτο γιατί αυτό έχει παγκόσμια διάσταση και αποτελεί την πρώτη πλανητικού όγκου επίθεση του νέου καθεστώτος υπέρ του Άξονα. Πρόκειται όχι μόνο για το γεγονός ότι το Ιράν έχει κλείσει τα Στενά από τα οποία τροφοδοτείται το 20% της κατανάλωσης υδρογονανθράκων του πλανήτη αλλά πλέον απαιτεί στις διαπραγματεύσεις που έχει αρχίσει με τις ΗΠΑ να έχει έλεγχο πάνω σε αυτά καταπατώντας μια θεμελιώδη αρχή του δικαίου της Θάλασσας καθώς και την κρατική κυριαρχία του Ομάν. Δείχνει πόσο «πουτινικά» δηλαδή πόσο ληστρικά το εννοεί αυτό: Αφήνει να περνάνε τα πλοία τους οι χώρες του Άξονα και οι φιλικές προς αυτόν δηλαδή εκτός από την Κίνα, και το Πακιστάν, η Ινδία, η Ταϊλάνδη κλπ ενώ έχει αρχίσει να εισπράττει όσο ακριβά λύτρα θέλει για να μπορούν να περνάνε κάποια από αυτά. Κάνει κάτι ανάλογο με αυτό που εγκαινίασαν οι Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα, μόνο που προσθέτει και την πειρατεία. Αυτό τον τρομερό εκβιασμό κατά της ανθρωπότητας δεν θα τον είχε αποτολμήσει το Ιράν χωρίς την έγκριση της Ρωσίας και της Κίνας αλλά και χωρίς την ανοχή του Τραμπ. Μάλιστα ο Τραμπ αντάμειψε τη Ρωσία αλλά και το Ιράν για την κατάληψη των Στενών καταργώντας τις ως τώρα κυρώσεις εναντίον τους για τη διακίνηση των υδρογονανθράκων τους τάχα για να πέσει περισσότερο πετρέλαιο στην αγορά. Έτσι, πέρα από το πούλημα της Ουκρανίας, άφησε μόνη της την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα καθώς και μια σειρά δημοκρατικές χώρες του Τρίτου Κόσμου μπροστά στην έκρηξη των τιμών ενέργειας την ίδια ώρα που από αυτές τις τιμές ήδη γεμίζουν καταρρακτωδώς τα μισοάδεια ταμεία τους και η Ρωσία και το Ιράν.
Ακόμα και αν ο Τραμπ στείλει κάποιο στρατό λίγων χιλιάδων στο έδαφος για να καταλάβει κάποια νησιά του Ιράν για να ανοίξει τα Στενά όπως διατείνεται, εκτός από το αμερικάνικο αίμα που θα χυθεί και θα εξοργίσει το ρεύμα MAGA, αυτό είναι αδύνατο να αλλάξει τους ευρύτερους στρατιωτικούς συσχετισμούς που είναι υπέρ του Ιράν όσο έχει αποκλειστεί από την αρχή μια πολύ μαζική εκστρατεία εναντίον του στο έδαφος. Γιατί όλα τα θαλάσσια Στενά σε όλες τις εποχές τα ελέγχει όποιος ελέγχει τις ακτές τους. Και επειδή οι ΗΠΑ δεν θέλουν και οι μοναρχίες του Κόλπου δεν μπορούν σήμερα να κάνουν ένα χερσαίο πόλεμο εναντίον του Ιράν, τα Στενά του Ορμούζ βρίσκονται για πρώτη φορά στα χέρια ενός υπό ρωσική εξουσία Ιράν το οποίο θέλει να διαπραγματευτεί αυτόν τον έλεγχο από θέση ισχύος.
Είναι δηλαδή μόλις τώρα ακριβώς χάρη στον προβοκατόρικο «σχεδόν πόλεμο» του Τραμπ που έχει αρχίσει η πραγματική υπαρξιακή ενεργειακή απειλή από το Ιράν για τις αστικοδημοκρατικές χώρες ειδικά αυτές της ήδη εμπόλεμης Ευρώπης,
Η επιλογή του φιλορώσου αντισημίτη Βανς σαν διαπραγματευτή των ΗΠΑ προσδιορίζει το είδος της «ειρήνευσης» με το νέο εγχειρισμένο Ιράν
Το πόσο μεγάλη βοήθεια έχει προσφέρει αυτός ο πόλεμος- εγχείρηση στον Αξονα και στις πιο αντιδραστικές δυνάμεις μέσα στο Ιράν πιστεύουμε θα φανεί αρκετά σύντομα και από τις διαπραγματεύσεις για την «ειρήνευση» με το Ιράν. Αυτές τις έχει αναθέσει ο Τραμπ στον πουτινόφιλο, αντισημίτη, και προστάτη των νεοναζί των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς, δηλαδή στον άνθρωπο που ήταν οπό την πρώτη στιγμή αντίθετος με αυτόν τον πόλεμο και ο οποίος μόλις ανάλαβε τις συνομιλίες το πρώτο που έκανε ήταν να επιπλήξει τον Νετανιάχου γιατί τάχα ήταν αυτός που παρέσυρε τον Τραμπ. Αυτός είναι σήμερα ο βασικός ισχυρισμός των αντισημιτών σε όλο τον κόσμο σχετικά με την αιτία αυτού του πολέμου και δεν υπάρχει τίποτα πιο εύκολο από το να τον πιστέψει κανείς όσο δεν είναι ορατή η στρατηγική του Τραμπ. Και είναι αυτή η στρατηγική, και όχι εκείνη του Ισραήλ που έχει από την πρώτη στιγμή τον ηγετικό ρόλο σε αυτόν τον πόλεμο και αυτή που έχει πετύχει σε πρώτη φάση το στόχο της, που είναι η πουτινοποίηση του Ιράν, δηλαδή η δημιουργία του πιο φασιστικού, του πιο επιθετικού και γι αυτό του πιο αντισημιτικού ιρανικού καθεστώτος που έχει υπάρξει ως τώρα. Το Ισραήλ με ευθύνη όχι μόνο του Νετανιάχου αλλά όλης της αστικής του τάξης είχε την αυταπάτη ότι ο πόλεμος θα υπηρετούσε τον ακριβώς αντίθετο στόχο, να ανατρέψει αυτό το καθεστώς ή έστω να το αδυνατίσει σοβαρά. Ωστόσο το ότι έχει πετύχει ως τώρα ακριβώς το αντίθετο δεν οφείλεται μόνο, ούτε οφείλεται κυρίως, σε μια λαθεμένη πολιτική εκτίμηση από την πλευρά του Ισραήλ. Πρόκειται για την αποκορύφωση μιας ταξικά αντιδραστικής στρατηγικής πολλών δεκαετιών. Με αυτήν το κράτος εκείνο που το γέννησε ο νικηφόρος παγκόσμιος αντιφασιστικός αγώνας προσπάθησε να αντιμετωπίσει τον εθνικιστικό αραβομουσουλμανικό αντισημιτισμό στηριγμένο κύρια στη στρατιωτική πάλη εναντίον του συμμαχώντας με τον κάθε φορά κυρίαρχο ιμπεριαλισμό, δηλαδή τον κάθε φορά κύριο παγκόσμιο εχθρό των λαών, και όχι αντίθετα συμμαχώντας με τους λαούς και τα αντιιμπεριαλιστικά και δημοκρατικά κινήματα, ιδιαίτερα αυτά του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Έτσι για δεκαετίες το Ισραήλ συμπορεύτηκε με τον ανερχόμενο αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ενώ όταν ξεκίνησε η πτώση του δεν δίστασε να συμμαχήσει με τους νεοχιτλερικούς του Κρεμλίνου και πιο πρόσφατα με την παγκόσμια ρωσόφιλη ακροδεξιά που έχει σαν κύριο εχθρό της τους μουσουλμάνους μετανάστες και σαν τέτοια είναι μόνο επιφανειακά και μάλιστα προβοκατόρικα αντι-αντισημιτική. Είναι αυτή η συμμαχία που έφερε στην εξουσία την ισραηλινή επεκτατική ακροδεξιά, η οποία με τη σειρά της έσυρε όλη την υπόλοιπη αστική τάξη του Ισραήλ στην παγίδα της γενοκτονικής προβοκάτσιας της 7 του Οκτώβρη, δηλαδή σε έναν πόλεμο στη Γάζα που τον διεξήγαγε με τέτοιο τρόπο ώστε να απομονωθεί όσο ποτέ στην ιστορία του, ιδιαίτερα από τη στιγμή που έφτασε στο να αρνηθεί ακόμα και τη δυνατότητα ύπαρξης του Παλαιστινιακού κράτους. Τώρα κάτω από τους αστούς ηγέτες του προσπαθεί να αντιμετωπίσει στρατιωτικά και σε συμμαχία με έναν αποκρουστικό ιμπεριαλιστή ένα Ιράν που το θεωρεί το μέγιστο εχθρό του με τα 450 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου, ενώ θεωρεί σύμμαχο του τον πραγματικό κύριο εχθρό του που είναι η ρώσικη υπερδύναμη η οποία έχοντας 6000 πυρηνικές κεφαλές οργανώνει το γενοκτονικό αντισημιτικό μίσος ενάντια του σε όλους τους δρόμους της γης. Αυτό το μίσος αντιμετωπίζεται μόνο αν το Ισραήλ μπορέσει να ενωθεί με τις δημοκρατικές χώρες και όλους τους λαούς όλης της γης ενάντια στις δύο αντισημιτικές νεοχιτλερικές υπερδυνάμεις. Πως όμως θα μπορεί να το κάνει αυτό όταν ακρωτηριάζει έναν αδύναμο Λίβανο τη στιγμή ακριβώς που η πολιτική του ηγεσία μόλις κατάφερε να απομονώσει πολιτικά τους αντισημίτες της Χεζμπολά, και πως ακόμα περισσότερο μπορεί να συσπειρώσει τους δημοκράτες της γης όταν ψηφίζει στον ΟΗΕ μαζί με τον Τραμπ, τον Πούτιν και τη Βόρεια Κορέα ενάντια στην ανεξαρτησία της Ουκρανίας ή όταν στηρίζει με πάθος το μεγαλύτερο διασπαστή της εμπόλεμης και περικυκλωμένης φίλης του Ισραήλ, της δημοκρατικής Ευρώπης, τον πουτινικό φασίστα Ορμπάν ; Η φιλελεύερη αστική τάξη του Ισραήλ θα πάρει αρκετά μαθήματα από τις μεγάλες και αλλεπάλληλες πολιτικές ήττες που δοκιμάζει τελευταία όλο και περισσότερο το Ισραήλ. Όμως όπως και οι αντίστοιχες ευρωπαϊκές δεν μπορεί ούτε αυτή να εκπαιδευτεί γρήγορα ούτε να απαντήσει αποτελεσματικά σ αυτήν την κατρακύλα που τη θεωρεί σαν πετυχημένη απώθηση ενώ είναι ενίσχυση του εχθρού του. Αυτό θα εξαρτηθεί από το πόσο γρήγορα θα μπορέσει να ανασυγκροτηθεί και να δυναμώσει μια πάντα υπαρκτή διεθνιστική και δημοκρατική αριστερά στο Ισραήλ.
Αφού λοιπόν ο Τραμπ ανέθεσε στη φιλο-ισραηλινή, φιλοδυτική και επεμβατική πλευρά του ρεπουμπλικανικού κόμματος που έχει εκφραστή το Ρούμπιο να διεξάγει τον προβοκατόρικο πόλεμο και αφού ανέθεσε το έργο της κυρίως εγχείρησης, δηλαδή τις δολοφονίες των ηγετών του Ιράν στο Ισραήλ και μετά αφού η εγχείρηση πέτυχε και το νέο Ιράν - Φρανκενστάιν άρχισε να κινεί τα μέλη του έχοντας πάνω στο πληγωμένο του μουλάδικο αντι-εβραϊκό κορμί το κεφάλι ενός «αντισιωνιστή» υπηρέτη της Ρωσίας σαν τον Γκαλιμπάφ, ο Τραμπ ανέθεσε στο πιο μεγάλο τέρας της προεδρίας του, τον διάδοχό του Βανς να τελειώσει τον πόλεμο που άρχισαν οι «Εβραίοι», που σημαίνει «να τα βρει» με τον Φρανκενστάιν και τους προστάτες του.
Να ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα από το Νότιο μέτωπο επίθεσης του Άξονα. Να δυναμώσουμε τα νέα αντιφασιστικά αντι-φαιο«κόκκινα» μέτωπα
Έχουμε λοιπόν να περιμένουμε τα χειρότερα από τις συνομιλίες που σχεδιάζεται να γίνουν στο Πακιστάν ανάμεσα στον πουτινικό αντισημίτη των ΗΠΑ και στον πουτινικό αντισημίτη του Ιράν. Αν οι Τραμπ-Πούτιν δεν έχουν αποφασίσει να βασανίσουν, να φτωχύνουν και να διασπάσουν τώρα τον Β΄ κόσμο και την Ευρώπη με μια παράταση του ληστρικού αποκλεισμού του Ορμούζ από το Ιράν, μπορεί να κάνουν μια προσωρινή συμφωνία ειρήνευσης που θα συμφέρει πρώτα απ όλα τον Άξονα και την οποία θα μπορούν οι Γκαλιμπάφ και Βανς να την κάνουν αποδεκτή ο καθένας στο λαό της δικιάς του χώρας. Προς το παρόν μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για το περιεχόμενο μιας τέτοιας συμφωνίας, αν υπάρξει. Πάντως στο τραπέζι βρίσκεται πρώτα απ όλα το παγκόσμιο ζήτημα του Ορμούζ. Έτσι ένας από τους πέντε όρους ειρήνευσης που έβαλε το Ιράν είναι η παράνομη και μετωπικά αντίθετη στο διεθνές δίκαιο κυριαρχία του στα Στενά. Από την πλευρά του ο Τραμπ αντί να καταδικάσει αποφασιστικά αυτήν την απαίτηση έκανε δύο απανωτές δηλώσεις ότι οι ΗΠΑ θα έχουν μαζί με το Ιράν τον έλεγχο των Στενών. Μάλιστα όχι μόνο δεν τον ενοχλεί που το Ιράν αφήνει την Κίνα και το Πακιστάν να περνάνε ελεύθερα απ τα Στενά, αλλά άρχισε να κάνει ανάλογες συνεννοήσεις και ο ίδιος μαζί του και να καμαρώνει που το Ιράν δέχτηκε να αφήσει 30 αμερικάνικα πλοία να περάσουν από αυτά. Το σημαντικότερο είναι ότι το Πακισταν, στο οποίο ο Τραμπ αναγνώρισε το ρόλο του βασικού μεσολαβητή Ιράν-ΗΠΑ, έχει περάσει κάτω από τη στενή πολιτική επιρροή και την εξοπλιστική εξάρτηση της Κίνας. Μάλιστα τη στιγμή που τελειώνουμε αυτό το άρθρο μαθαίνουμε την παράλληλη πρόταση που έκαναν Κίνα και Πακιστάν για κοινή μεσολάβηση τους πράγμα που δείχνει ότι η επιλογή του Πακιστάν ήταν για τον Τραμπ ένα σκαλί για να χώσει επίσημα και την Κίνα στον έλεγχο του Ορμούζ και της Μέσης Ανατολής. Η Κίνα δεν είναι μόνο ο μόνος αληθινός και ισότιμος σύμμαχος του Κρεμλίνου αλλά και το καλύτερο εργαλείο διείσδυσης της ρωσικής διπλωματίας. Μέσω αυτής μπορεί ο Αξονας να χώνεται σαν τάχα λογική, φιλειρηνική δύναμη εκεί που η ίδια η Ρωσία δεν μπορεί να το κάνει καθώς μετά την Ουκρανία είναι σταμπαρισμένη κανιβαλική και επίφοβη για όλους.
Αυτά όλα γίνονται ακόμα πιο ανησυχητικά αν τα συνδυάσουμε με τις τελευταίες απειλές του προβοκάτορα προς την Ευρώπη ότι είτε θα πρέπει να πολεμήσει για να πάρει τα Στενά από το Ιράν αλλιώς θα εξαρτηθεί ενεργειακά από τους αμερικάνικους υδρογονάνθρακες, δηλαδή από τον ίδιο. Εννοεί με αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες της Wall Street Journal ότι είναι διατεθειμένος να σταματήσει τον πόλεμο του χωρίς να ανοίξει τα Στενά. Oπότε απειλεί να καταπροδώσει όχι μόνο την Ευρώπη, αλλά και τις αραβικές χώρες του Κόλπου παρά τις βάσεις που έδωσαν στις ΗΠΑ στο έδαφός τους για να έχουν ασφάλεια και τώρα δέχονται πρωτοφανή στρατιωτικά και οικονομικά αντιποινα γι αυτό από το Ιράν. Στην ουσία ο Τραμπ πιέζει αυτές τις χώρες να συμβιβαστούν με το Ιράν και τον Αξονα.
Συμπεραίνουμε από όλα τα παραπάνω ότι μετά την εγχείρηση στο Ιράν, ο Άξονας με πρωτοπόρο τον προβοκάτορα επιταχύνει πυρετωδώς τη γεωπολιτική επίθεση στην Ευρώπη και από το Νότο, όπως εκτιμούσαμε στο σημαντικό άρθρο μας στρατηγικής ανάλυσης του Φλεβάρη. Η ανάγκη για ένα παγκόσμιο αντιφασιστικό αντι-”φαιοκόκκινο” μέτωπο με το συνειδητό προλεταριάτο να παίζει έναν όλο και πιο ισχυρό ρόλο σε αυτό είναι πια επείγουσα. Η φιλελεύθερη αστική τάξη μπορεί να αντισταθεί και σε ένα βαθμό να καθυστερήσει την προέλαση των ρωσοκινέζων σοσιαλιμπεριαλιστών, Όμως από τους ταξικούς περιορισμούς της το μόνο που δεν μπορεί να δει είναι το πιο βασικό σε αυτούς: ότι είναι σφετεριστές των προλεταριακών εξουσιών της Ρωσίας και της Κίνας, και ότι σαν τέτοιοι προχωράνε σαν σφετεριστές και των σημερινών αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών διαθέσεων των παγκόσμιων μαζών. Δηλαδή δεν μπορεί ούτε να δει το πολιτικό βάθος της στρατηγικής τους, αλλά ούτε να την ανασχέσει, τουλάχιστον μόνη της, ακόμα και αν το έβλεπε. Μόνο το συνειδητό προλεταριάτο που κάποτε έχασε την εξουσία από αυτούς τους επιστήμονες της απάτης μπορεί να το κάνει αυτό και να πάρει την πρώτη του εκδίκηση μέσα από τα νέα αντιφασιστικά μέτωπα και μέσα από την εμβάθυνση του μαρξισμού-λενινισμού-μαοϊσμού, που είναι αναπόφευκτο να γίνει όσο ποτέ επίκαιρος.