Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Με την ευκαιρία της ανακοίνωσης από το Ισραήλ του θανάτου του Αλί Λαριτζανί αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό ρεπορτάζ των Τάιμς της Νέας Υόρκης, που δημοσιεύτηκε χθες 16 του Μάρτη, δηλαδή λίγο πριν αυτός σκοτωθεί. Αυτό επιβεβαιώνει με τον πιο παταγώδη τρόπο το άρθρο ανάλυσης της ΟΑΚΚΕ που δημοσιεύσαμε επίσης χθες (https://oakke.gr/global/item/1820-) και το οποίο εξηγεί πως η προεδρία Τραμπ, έχει από την αρχή σαν κύριο στόχο του πολέμου της ενάντια στο Ιράν την άνοδο και τη σταθεροποίηση στην εξουσία της πιο αντιδυτικής και πιο φιλορώσικης πολιτικής φράξιας του καθεστώτος των μουλάδων.

Κάθε ειρηνόφιλος άνθρωπος οφείλει να καταδικάσει την εισβολή της Τουρκίας και την κατοχή μιας λωρίδας εδάφους της Βόρειας Συρίας και να απαιτήσει την άμεση αποχώρηση και αυτού του ξένου στρατού από τη χώρα. Αυτό το λέμε παρόλο που υπάρχει πραγματικό ζήτημα άμυνας της Τουρκίας σαν χώρας από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του φασιστικού εθνοσοβινιστικού ΡΚΚ που εμφανιζόμενο σαν YPGέχει αποκτήσει ισχυρές στρατιωτικές θέσεις στη Βόρεια Συρία λειτουργώντας πραξικοπηματικά μέσα στον κουρδικό πληθυσμό αρχικά κάτω από την προστασία του Ασαντ, της Ρωσίας και τελευταία των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο ουσιαστική απάντηση του ΡΚΚ στην τούρκικη επίθεση ήταν ο βομβαρδισμός του τουρκικού πληθυσμού με αποτέλεσμα το θάνατο 6 αμάχων. Για μας όμως τόσο γενικά αλλά και ειδικά στις δοσμένες συνθήκες ο μόνος παράγοντας που έχει δικαίωμα να τα βάλει με το ΡΚΚ και οποιονδήποτε άλλο εισβολέα της χώρας δεν είναι καμιά ξένη δύναμη αλλά ο συριακός λαός στα πλαίσια του συριακού δημοκρατικού κινήματος, παρόλα τα πλήγματα που αυτό έχει δεχθεί.

Η σφο­δρή ε­πέ­λα­ση του τζι­χα­ντι­κού σου­νι­τι­κού στρα­τού του “Ι­σλαμι­κού Κρά­τους στο Ι­ράκ και τη Συ­ρί­α” (ISIS) προς την ι­ρα­κι­νή πρω­τεύ­ου­σα ό­ξυ­νε πα­ρα­πέ­ρα τις ή­δη α­ντα­γω­νι­στι­κές σχέ­σεις α­νά­με­σα στις δύ­ο ση­μα­ντι­κό­τερες θρη­σκευ­τι­κές ι­σλα­μι­κές κοι­νό­τη­τες του Ι­ράκ, την πλειο­ψη­φι­κή σι­ι­τική και τη μειο­ψη­φι­κή σου­νι­τι­κή (και δευ­τε­ρευό­ντως α­νά­με­σα στην α­ρα­βι­κή και την κουρ­δι­κή ε­θνό­τη­τα).

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Έχουν περάσει ήδη τρεισήμισι μήνες από τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί από το ιρανικό καθεστώς που πυροδότησε την εξέγερση του ιρανικού λαού για δημοκρατία με επικεφαλής τις γυναίκες. Το Δεκέμβρη το καθεστώς ξεκίνησε την πιο ωμή τρομοκρατία μετά τους 500 θανάτους διαδηλωτών και τις 18000 συλλήψεις και άρχισε να καταδικάζει και να κρεμάει τους διαδηλωτές που συνέλαβε. Η κτηνωδία του καθεστώτος των μουλάδων έχει προκαλέσει ένα παγκόσμιο κύμα συμπαράστασης σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και παγκόσμια. Στην Ελλάδα οι Ιρανοί πρόσφυγες ξεκίνησαν μία σειρά κινητοποιήσεις αλληλεγγύης, αλλά συνάντησαν μπροστά τους το τείχος της απομόνωσης και από την επίσημη κυβέρνηση, και από την αντιπολίτευση, και από το λεγόμενο «κινηματικό χώρο». Στο πλευρό της ιρανικής κοινότητας στάθηκε αποφασιστικά η ΟΑΚΚΕ και τα μέλη της σαν απλοί αντιφασίστες διοργανώνουν δίπλα στην κοινότητα συγκέντρωση-συζήτηση στις 8 Γενάρη.

Η απειλή του Τραμπ για επέμβαση στο Ιράν έγινε πράξη. Η ΟΑΚΚΕ ενώ συνεχίζει να στέκεται στο πλευρό των δημοκρατών του Ιράν ενάντια στο τρομοκρατικό καθεστώς των μουλάδων, καταδικάζει τους βομβαρδισμούς των Τραμπ και Νετανιάχου όπως είχε κάνει με αυτούς του Ιούνη του 2025 σαν μία προβοκάτσια υπέρ του νεοχιτλερικού Αξονα Ρωσίας- Κίνας που ούτε τότε, ούτε τώρα δεν κάνουν την παραμικρή στρατιωτική κίνηση, έστω συμβολική, για να βοηθήσουν τους προστατευόμενους τους.

Όσο παρατείνεται ο αποκλεισμός του Ορμούζ, ιδιαίτερα μετά τις στοχευμένες δολοφονίες που διευκόλυναν να ανεβεί στην ηγεσία του φασιστικού καθεστώτος του Ιράν η πιο φιλορώσικη φράξια του με κύριο εκπρόσωπο τον Γκαλιμπάφ ( https://oakke.gr/global/item/1821-  ), τόσο περισσότερο φανερή γίνεται μια δεύτερη στόχευση αυτού του πολέμου, που είναι η αποσταθεροποίηση της Ευρώπης μέσα από το συνεχιζόμενο αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ, από όπου περνούσε μέχρι πρόσφατα το 20% της παγκόσμιας προμήθειας υδρογονανθράκων.

Ο αποκλεισμός των στενών εκτοξεύει την τιμή της ενέργειας και των λιπασμάτων παγκόσμια και οδηγεί τις οικονομίες της ελάχιστα πετρελαιοπαραγωγικής και χαλαρά ενωμένης βιομηχανικής Ευρώπης σε κατάσταση στασιμοπληθωρισμού, δηλαδή ψηλού πληθωρισμού και στασιμότητας της ανάπτυξης, οπότε διόγκωσης της ανεργίας και της φτώχιας των εργαζομένων. Πρόκειται για μία κατάσταση που επιτρέπει την πιο γρήγορη άνοδο στην εξουσία των φαιο-«κόκκινων» υποστηριχτών του Πούτιν. Ταυτόχρονα, αυτός ο αποκλεισμός εξαρτάει την Ευρώπη οικονομικά, οπότε και πολιτικά από τις ΗΠΑ του Τραμπ. Οι δυο αυτοί παράγοντες δυναμώνουν τις πιο ενδοτικές τάσεις στο εσωτερικό της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα οπότε και τις τάσεις διάσπασης της.

 

Έ­νας α­πό τους πρώ­τους καρ­πούς της προ­βο­κά­τσιας που α­κού­ει στο όνο­μα ISIS υ­πήρ­ξε η προ­σέγ­γι­ση Η­ΠΑ-Ι­ράν, που ε­πι­σφρα­γί­στη­κε με τη συμ­φω­νί­α της 14 Ιού­λη για το πυ­ρη­νι­κό πρό­γραμ­μα της Τε­χε­ρά­νης υ­πο­γε­γραμ­μέ­νης στη Βιέννη α­πό τους υ­πουρ­γούς ε­ξω­τε­ρι­κών του Ι­ράν, των 5 μό­νι­μων με­λών του Συμβου­λί­ου Α­σφα­λεί­ας του Ο­Η­Ε (Η­ΠΑ, Ρω­σί­α, Κί­να, Αγ­γλί­α, Γαλ­λί­α) μα­ζί και της Γερμα­νί­ας, κα­θώς και την α­ντι­πρό­σω­πο ε­ξω­τε­ρι­κών υ­πο­θέ­σε­ων της Ε­Ε.

Από τις 7 του Ιούλη ένας νέος πόλεμος έχει ξεκινήσει στον Περσικό Κόλπο. Αυτός φαίνεται σαν να είναι μια απλή συνέχεια εκείνου που ξεκίνησε ο προβοκάτορας πρόεδρός των ΗΠΑ στις 28 του Φλεβάρη ενάντια στο Ιράν. Είναι μια απλή συνέχεια μόνο με μία έννοια, ότι δηλαδή συνεχίζουν να πολεμάνε μεταξύ τους οι ίδιες κύριες δυνάμεις, που αντιπαρατέθηκαν και στον προηγούμενο, το Ιράν και οι ΗΠΑ. Όμως αυτή τη φορά έχει αλλάξει το περιεχόμενο του πολέμου.

Την προηγούμενη φορά είχαμε έναν απρόκλητο, επιθετικό και μονομερή πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια σε ένα στρατιωτικά και πολιτικά απομονωμένο Ιράν που είχε αποδεχθεί μια διαδικασία διαπραγμάτευσης, η οποία είχε τον διακηρυγμένο κύριο στόχο να μην κατασκευάσει το Ιράν πυρηνικά όπλα. Αυτός ο πόλεμος ήταν ταυτόχρονα προβοκατόρικος γιατί ο Τραμπ, που τον ξεκίνησε, δεν είχε σαν στόχο να συντρίψει το Ιράν των μουλάδων αλλά αντίθετα να το δυναμώσει. Πράγματι αντί να ρίξει το καθεστώς του, κατάφερε να «εγχειρίσει» την ηγεσία του και να το κάνει πιο φασιστικό, πιο υποτακτικό στους ρωσοκινέζους νεοχιτλερικούς και γι αυτό πιο εχθρικό προς τον αραβικό Τρίτο Κόσμο και τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Ταυτόχρονα η επίθεση του Τραμπ το εμφάνισε σαν πατριωτικό στον ιρανικό λαό και το βοήθησε να απομονώσει πολιτικά και να συντρίψει την πιο μεγάλη ως τώρα δημοκρατική εξέγερση του. Πέτυχε ακόμα ο Τραμπ αντί να καταστρέψει τα πυρηνικά και τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν να φέρει τα πρώτα πιο μακριά από τη διεθνή επιτήρηση και να κάνει τους δεύτερους πιο αποτελεσματικούς στην τρομοκράτηση των φιλοδυτικών χωρών του Κόλπου. Επίσης αντί να εξαφανίσει τους πληρεξουσίους των μουλάδων στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα τους πιο ισχυρούς, τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου και τους Χούθι της Υεμένης, σταθεροποίησε την επιρροή και την εξουσία τους και στις δυο χώρες. Πάνω απ’ όλα όμως ο πρόεδρος των ΗΠΑ πέτυχε με αυτόν τον πόλεμο να ανοίξει την όρεξη αλλά και το δρόμο στο νέο πιο φασιστικό Ιράν για να ελέγξει τα Στενά του Ορμούζ.