Το αντίθετο ισχύει για την Κίνα που επωφελείται από το στραγγαλισμό των Στενών του Κόλπου και της Ερυθράς γιατί έχει ετοιμάσει μια πελώρια στρατηγική αποθήκευση πετρελαίου και πολλές ενεργειακές εναλλακτικές. Ειδικά η Ευρώπη που νόμιζε ότι το μόνο της πολεμικό μέτωπο είναι το ανατολικό ουκρανικό, έχει τώρα να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τον τρομερό ενεργειακό πόλεμο από το Νότο που μπορεί πιο εύκολα να την αποσταθεροποιήσει και να τη διασπάσει απ’ όσο ο θερμός πόλεμος από την Ανατολή.
Από αυτόν τον πόλεμο από το Νότο ενάντια στην Ευρώπη παρακολουθούμε σήμερα μόνο ένα μικρό προετοιμαστικό σκέλος: τον πόλεμο που έχει εξαπολύσει ο πολύ μειοψηφικός στο μουσουλμανικό κόσμο σιίτικος φασισμός με ηγέτη το Ιράν για τον έλεγχο όλων των χώρων του Κόλπου από τον Άξονα και για τον ενεργειακό εκβιασμό του Δεύτερου Κόσμου, ιδιαίτερα της Ευρώπης. Όμως ο Άξονας κρύβει επιμελώς προς το παρόν το πολύ πιο επικίνδυνο τέρας που εκκολάπτει στη Συρία εδώ και δυο δεκαετίες: το νέο καθεστώς Αλ Σαράα. Αυτό η πουτινική Ρωσία το προορίζει να αποτελέσει τον πυρήνα ενός σουνίτικου φασιστικού μετώπου, δηλαδή ενός μετώπου που θα προσπαθήσει να σύρει πίσω από τον Άξονα τη μεγάλη πλειοψηφία του μουσουλμανικού πληθυσμού της Δυτικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Η ρώσικη διπλωματία χρησιμοποιεί σαν βασικό σπινθήρα αυτής της συσπείρωσης το ρεβιζιονιστικό ρεύμα του σιωνισμού και τους καχανιστές φασίστες. Αυτοί μετά τη γενοκτονική προβοκάτσια της 7ης του Οκτώβρη και τον τρόμο που αυτή γέννησε στον ισραηλινό πληθυσμό, σέρνουν πίσω τους την πλειοψηφία του στην δικιά τους αυτοκαταστροφική τους ουτοπία ότι οι αντισημίτες μπορούν να νικηθούν με τα ισραηλινά όπλα και επεμβάσεις που καταπατούν την κυριαρχία άλλων χωρών, και όχι σε συμμαχία με ένα παγκόσμιο δημοκρατικό αντιφασιστικό μέτωπο.
Η δυτική αστική τάξη βλέπει τον “προσωρινό πρόεδρο” (στην πραγματικότητα δικτάτορα) της Συρίας Αχμέντ αλ Σαράα ως έναν πρώην τζιχαντιστή που στο δρόμο «μεταμορφώθηκε», έγινε μετριοπαθής και σήμερα προσπαθεί να οικοδομήσει μια νέα, ειρηνόφιλη Συρία. Με ακόμα πιο μεγάλο ενθουσιασμό τον υπερασπίζουν οι ως τώρα δυτικόφιλες μουσουλμανικές χώρες με επικεφαλής την προστάτιδα του Τουρκία και μάλιστα είναι αυτές που έπεισαν τη Δύση να άρει τις επιφυλάξεις της για το παρελθόν του μιας και υποτίθεται αυτές ξέρουν καλύτερα τα πράγματα στην περιοχή τους. Και η Δύση δεν δυσκολεύτηκε να τους πιστέψει όπως συχνά κάνει με τα “θαύματα”. Έτσι περίπου πριν 37 χρόνια πίστεψε στο θαύμα ότι ένας μεγαλορώσος γραμματέας του ΚΚΣΕ αποφάσισε να διαλύσει την ΕΣΣΔ και να τα βρει με τη Δύση γιατί η Ρωσία δεν είχε πια αυτοκρατορικές διαθέσεις. Έτσι ειδικά η Ευρώπη έμεινε άοπλη αφού τάχα εξέλιπε ο εχθρός και τώρα τρέχει απεγνωσμένα μέσα στη νύχτα να φυλαχτεί από αυτόν.
Στην πίστη στο “θαύμα” της αλλαγής του Σαράα βοηθάνε τη Δύση οι ρωσόδουλοι σε παγκόσμια κλίμακα (όχι όμως η ίδια η Ρωσία) που τον παρουσιάζουν περίπου ως ένα “δυτικό τζιχαντιστή”, ο οποίος με τη βοήθεια τάχα της Δύσης νίκησε το “με όλα τα κακά του, πάντως ανεξάρτητο από το δυτικό ιμπεριαλισμό καθεστώς Άσαντ”. Αυτοί δεν ενοχλούνται φυσικά καθόλου που ο υποτιθέμενος “δυτικός τζιχαντιστής” μιλά συχνότατα με τον Πούτιν στο τηλέφωνο, έχει επισκεφθεί τη Μόσχα έχοντας γίνει δεκτός με παράτες στο Κρεμλίνο και έχει σε γενικές γραμμές αποδεχθεί τη ρωσική στρατιωτική παρουσία στο συριακό έδαφος, μολονότι η Ρωσία μάτωσε με τον πιο ωμό τρόπο την αντιασαντική εξέγερση της οποίας ο Αλ Σαράα υποτίθεται ότι “ηγήθηκε”, τουλάχιστον στην τελευταία της φάση.
Και οι δύο αυτές εικόνες κρύβουν την ουσία. Για την ΟΑΚΚΕ το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο Αλ Σαράα είναι ισλαμιστής, εθνικιστής ή «μετριοπαθής». Το ζήτημα είναι ποια δύναμη ωφελείται στρατηγικά από την πορεία που ακολούθησε ο ίδιος σε όλη τη διάρκεια του συριακού εμφύλιου και ακόμη περισσότερο μετά από αυτόν.
Από αυτή την άποψη ο Αλ Σαράα πρέπει να γίνει αντιληπτός ως ένας όχι απλά ρωσόφιλος, αλλά ως ένας στρατηγικά ρωσόδουλος πολιτικοστρατιωτικός παράγοντας, που αποτελεί “κλειδί” για το στόχο της Ρωσίας να φτιάξει έναν στενά δεμένο με την ίδια σουνιτικό ισλαμικό φασιστικό άξονα, δίπλα στην έτσι κι αλλιώς φιλορώσικη σιιτική ισλαμιστική φασιστική συμμαχία της οποίας ηγείται το Ιράν σε όλο το τόξο της Μέσης Ανατολής. Αυτή η συμμαχία με τα χτυπήματα του ρωσόδουλου Τραμπ - και του πολιτικά τυφλού Ισραήλ στην εθνικιστική - εθνικοφασιστική τάση του πατέρα Χαμενεΐ (Λαριτζανί κλπ.), μετατρέπεται τώρα δα μπροστά στα μάτια μας σε όλο και πιο τερατωδώς φασιστική στο εσωτερικό του Ιράν (εκτελέσεις συλληφθέντων αντιφασιστών διαδηλωτών του περασμένου Ιανουαρίου) και πάνω απ’ όλα σε όλο και πιο ρωσόδουλη στις διεθνείς σχέσεις (με επικεφαλής στο ανοιχτό πολιτικό επίπεδο τον πρόεδρο της ιρανικής βουλής Γκαλιμπάφ).
Αλ Κάιντα και Ζαουάχρι
Ο Αλ Σαράα, για όσους θυμούνται την 13χρονη πορεία της συριακής πατριωτικής και δημοκρατικής εξέγερσης και τελικά του εσωτερικού πουλήματος - αντιστροφής της (2011-2024) δεν ξεπήδησε από κάποιο δημοκρατικό ή κοσμικό συριακό κίνημα. Πολιτικά και οργανωτικά προέρχεται από την Αλ Κάιντα - και μάλιστα από το εξαιρετικό κτηνώδες “παράρτημά” της στο Ιράκ, που γιγαντώθηκε την περίοδο μετά την άδικη και προβοκατόρικη αμερικανική εισβολή και κατοχή του 2003-2011. Η Αλ Κάιντα στο Ιράκ είναι που μετατράπηκε αργότερα στο απόλυτα κανιβαλικό Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ, που μορφοποιήθηκε τελικά οριστικά σε ISIS στις αρχές της δεκαετίας του 2010, υπό την ηγεσία του Αμπού Μπακρ Αλ Μπαγκντάντι (μετά το θάνατο του αρχιδολοφόνου παλιού αρχηγού της ιρακινής Αλ Κάιντα, Ζαρκάουϊ, το 2006).
Ως Τζολάνι τότε, o Σαράα ήταν ιδιαίτερα στρατηγικός παράγοντας στη δημιουργία του συριακού βραχίονα της Αλ Κάιντα, πηγαίνοντας στη Συρία ως προσωπικός απεσταλμένος του Μπαγκντάντι στα τέλη του 2011, δηλαδή πάνω στην πρώτη ένοπλη κορύφωση της δημοκρατικής και πατριωτικής εξέγερσης του συριακού λαού ενάντια στη δικτατορία Άσαντ, που είχε αρχίσει ως πολιτική διαμαρτυρία το Μάρτιο, αλλά μόλις το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς συγκροτήθηκε σε αντάρτικο.
Ο Άσαντ ήδη από την άνοιξη του 2011, όταν είδε πως δεν μπορούσε να αποφύγει μια γενική πολιτική και πιθανόν στρατιωτική σύγκρουση με τη συριακή αντικαθεστωτική αντιπολίτευση, απελευθέρωσε (προφανώς με ορμήνεια των Ρώσων πατρώνων του) μια σειρά σουνίτες τζιχαντιστές που κρατούνταν σε συριακές φυλακές, ώστε αυτοί να “εισοδίσουν” στο νεόκοπο συριακό αντάρτικο. Στο μεγαλύτερο μέρος τους, αυτοί οι υπεραντιδραστικοί φασίστες πέρασαν γρήγορα στην υπό τον Τζολάνι συριακή Αλ Κάιντα, που είχε τότε το όνομα Τζαμπχάτ Αλ Νούσρα, προβοκάροντας σχεδόν από την πρώτη στιγμή την αντιφασιστική εξέγερση, στην οποία χώθηκαν, με χτυπήματα σε αμάχους, μη σουνιτικές μειονότητες και άλλες τάσεις του αντάρτικου. Αυτό αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμο τόσο στον Άσαντ όσο και στη Μόσχα: Έτσι, από τη μια, δεδομένου ότι η Δύση στήριζε σε γενικές γραμμές ρητορικά (και πολύ λιγότερο υλικά) τη συριακή εξέγερση, χρέωναν τα εγκλήματα των τζιχαντιστών φασιστών στο δυτικό ιμπεριαλισμό. Από την άλλη έσπρωχναν τις μη σουνιτικές μειονότητες της Συρίας να συσπειρωθούν πίσω από τον Ασαντ και τελικά δικαιολογούσαν κάθε κτηνωδία, σφαγή αμάχων, χρήση χημικών όπλων στην οποία προχωρούσαν οι ασαντικές κυβερνητικές δυνάμεις ως “αναγκαία μάχη με τον τζιχαντισμό”. Φυσικά, σε όλη τη διάρκεια του συριακού πολέμου, τόσο ο Άσαντ όσο και οι Ρώσοι και Ιρανοί σύμμαχοί του χτυπούσαν με μανία τις κοσμικές και ισλαμοπατριωτικές τάσεις του συριακού αντάρτικου, αφήνοντας γενικά ήσυχη τη Νούσρα του Τζολάνι (και ως ένα σημείο και το ναζιστικό ISIS του Μπαγκντάντι).
Ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο, πρώην αξιωματικός της FSB που κατέφυγε στη Βρετανία και τελικά δολοφονήθηκε με πολώνιο εκεί με προσωπική εντολή Πούτιν στα μέσα της δεκαετίας του 2000, είχε καταγγείλει ήδη από το 2005 ότι ο Αϊμάν αλ Ζαουάχρι, ο οποίος ανέλαβε αρχηγός της Αλ Κάιντα μετά το θάνατο του Οσάμα μπιν Λάντεν στο Πακιστάν το 2011, είχε εκπαιδευτεί από τη ρωσική FSB στο Νταγκεστάν το 1998.
Αυτός ο ίδιος Ζαουάχρι ήταν ο πατέρας της ανάδειξης του Τζολάνι σε ηγέτη του συριακού τζιχαντισμού, και μάλιστα της πιο “εύκαμπτης” πτέρυγάς του, που ήξερε ακριβώς πότε να αλλάζει “δέρμα” και να ντύνεται “εθνική συριακή” και όχι “διεθνής τζιχαντιστική” δύναμη, ποιους να χτυπάει και ποιους να αφήνει ανενόχλητους, ποιες συμμαχίες να κάνει και ποιες να χαλάει σε κάθε φάση του μαρτυρικού αγώνα του συριακού λαού. Η ευκαμψία είναι κομβικό χαρακτηριστικό κάθε ρωσόδουλου φασίστα και σοσιαλφασίστα, που έχει μία και μόνη αρχή: ότι δεν υπάρχουν απαράβατες αρχές μπροστά στη νίκη και στην επίτευξη του πολιτικού σκοπού του εντολέα του ιμπεριαλισμού. Τέτοια τερατώδη ταλέντα, κατ’ αναλογία φυσικά σε δυτικό περιβάλλον, ήταν ο Σρέντερ και η Μέρκελ στη Γερμανία, ο Τραμπ των ΗΠΑ και πάνω απ’ όλους ο παγκόσμιος δάσκαλος όλης αυτής της τακτικής στη Δύση, ο Έλληνας Ανδρέας Παπανδρέου, ειδικός κι αυτός στις πολιτικές μεταμφιέσεις και μεταστροφές.
Ο Αλ Σαράα κομβικός διασπαστής και προβοκάτορας
Στη Συρία υπήρχε μια πραγματική αντιπολίτευση στον Άσαντ, αποτελούμενη από πολλές διαφορετικές δυνάμεις και τάσεις: κοσμικούς δημοκράτες, εθνικιστές, ισλαμοπατριώτες, συντηρητικούς ισλαμιστές, τοπικές ένοπλες οργανώσεις.
Η εμφάνιση και η ενίσχυση της Αλ Νούσρα και στη συνέχεια της “μετωπικής” Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ (HTS) συνέβαλε καθοριστικά στη διάσπασή και την ήττα τους.
Ο Αλ Σαράα συγκέντρωσε γύρω του ένα αντιδραστικό ισλαμιστικό στρατόπεδο και σταδιακά εξουδετέρωνε ή απορροφούσε άλλες αντιπολιτευτικές ένοπλες οργανώσεις, χτυπώντας τις πιο προοδευτικές απ’ αυτές, αποδυναμώνοντάς τες και ενσωματώνοντας σταδιακά τα πιο καθυστερημένα ή τα πιο αντιδραστικά στοιχεία τους, με την τακτική της σαλαμοποίησης (χτύπαγε τον κάθε φορά προοδευτικότερο παράγοντα σε συμμαχία με όλους τους υπόλοιπους και στη συνέχεια εφάρμοζε την ίδια τακτική για τον αμέσως επόμενο πρώην σύμμαχό του, που τον όριζε ως αντίπαλο). Το αποτέλεσμα ήταν να περιορίζεται, σε όλη την περίοδο από το 2013 έως το 2020, ο χώρος μιας ανεξάρτητης πατριωτικής και δημοκρατικής αντιπολίτευσης, που αρχικά εκφραζόταν μέσα από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (FSA).
Αυτό ήταν εξαιρετικά βολικό για τον Άσαντ και τη Μόσχα.
Διότι όσο περισσότερο η συριακή αντιπολίτευση ταυτιζόταν στα μάτια του κόσμου με την Αλ Κάιντα (και σε έναν βαθμό, λόγω του παγκόσμιου ρωσικού προπαγανδιστικού μηχανισμού και με τον ISIS), τόσο ευκολότερο γινόταν για τη Ρωσία να παρουσιάζει τον Άσαντ ως “ανάχωμα στον τζιχαντισμό” και τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση, που έγινε ωμή και ανοιχτή το 2015, ως δήθεν αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας.
Η ΟΑΚΚΕ, πατώντας στην ιστορικά δικαιωμένη, όχι από “αστυνομική” αλλά από πολιτική άποψη ανάλυση για το ρωσόδουλο προβοκατόρικο χαρακτήρα της Αλ Κάιντα ήδη από το 2001 και το κοσμοϊστορικής πλήγμα στους Δίδυμους Πύργους, είχε ήδη από τα πρώτα στάδια του συριακού εμφυλίου πολέμου αναδείξει το βρώμικο φιλορώσικο χαρακτήρα της Αλ Νούσρα του Τζολάνι.
Ήδη από τον Ιούλιο του 2014, στο άρθρο μας Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΕΚΤΩΝ ΔΙΑΜΕΛΙΖΕΙ ΤΟ ΙΡΑΚ, ΦΕΡΝΕΙ ΤΙΣ ΗΠΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΜΟΝΩΝΕΙ ΤΗ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ, σημειώναμε: “Για να τα πετύχει όλα αυτά ο ISIS είχε φροντίσει προηγούμενα να έρθει σε φαινομενική πολιτική ρήξη με την ομπρέλα της Αλ-Κάιντα που το συντηρούσε ως τώρα, ενώ κυρίως είχε φροντίσει γι αυτή τη φαινομενική ρήξη και ο διάδοχος του Μπιν Λάντεν, αρχηγός της Αλ Κάιντα Αλ-Ζαουάχρι, εκπαιδευμένος από την KGB στο Νταγκεστάν. Αυτό το υποκείμενο δεν έχει κάνει ποτέ κάτι που δεν έχει διευκολύνει με προβοκατόρικο τρόπο τα ρώσικα σχέδια. Χάρη σε αυτήν την ξαφνική και όψιμη αποκήρυξη από την Αλ Κάιντα κατάφερε ο ISIS να συσπειρώσει ένα τμήμα του διαλυμένου ιρακινού στρατού μαζί με πρώην μπααθιστές και να μπει στη Μοσούλη σαν επικεφαλής ενός σουνιτικού μετώπου. Η συγκατοίκηση με τους μπααθικούς, πέρα από κάποιες τριβές, βοήθησε παραπέρα τους ισλαμοφασίστες να αποκτήσουν ένα κάποιο έρεισμα μέσα στις σουνιτικές περιοχές. Έτσι η τοποθέτηση ενός πρώην απόστρατου ιρακινού αξιωματικού σαν κυβερνήτη της Μοσούλης και η παροχή ρεύματος σε 20ωρη βάση και όχι για 2-3 ώρες τη μέρα, όπως ίσχυε επί καθεστώτος Μαλίκι, χαιρετίστηκαν από το ντόπιο πληθυσμό σαν μέτρα ανακουφιστικά (βλ. αλ-Ακμπάρ, 16/6).
Το Φλεβάρη λοιπόν του 2014 η Αλ-Κάιντα διέκοψε και επίσημα κάθε δεσμό της με τον ISIS, που δραστηριοποιείται σε Συρία και Ιράκ έχοντας επικεφαλής της έναν τύπο ονόματι Μπαγκντάντι. Αντί αυτού το παγκόσμιο δίκτυο τζιχαντιστών προτίμησε να στηρίξει το πιο καλά πλασαρισμένο ισλαμικό “Μέτωπο αλ-Νούσρα”, που πολεμά το καθεστώς Άσαντ μαζί με άλλες δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης εμφανιζόμενο σαν πιο πλατύ και μετριοπαθές αλλά και λιγότερο έτοιμο για εξουσία από το ISIS. Ο βασικός λόγος που προβλήθηκε για να δικαιολογήσει τη ρήξη ISIS-Νούσρα ήταν η άρνηση της δεύτερης να απορροφηθεί από το πρώτο. Σύμφωνα με την Αλ Ακμπάρ της 4/2: “Στην πραγματικότητα, όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο ηγέτης του Μετώπου αλ-Νούσρα, Αμπού Μοχάμεντ αλ-Γκολάνι (ο μετέπειτα Σαράα - σημείωση δική μας), στασίασε ενάντια στον Μπαγκντάντι, τον άνθρωπο που είχε αρχικά στείλει τον Γκολάνι στη Συρία. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η αλ-Κάιντα αποκηρύσσει το ISIS, αλλά αυτό τα επεισόδιο δείχνει το βάθος της διαφωνίας τους. Το Νοέμβρη του 2013, ο Αϊμάν αλ-Ζαουαχίρι, η πιο διακεκριμένη μορφή στο παγκόσμιο κίνημα της τζιχάντ, απαίτησε τη διάλυση του ISIS, και ανακήρυξε το αντίπαλο του ISIS Μέτωπο αλ-Νούσρα σαν το επίσημο παρακλάδι της αλ-Κάιντα στη Συρία. (σ.σ. Αυτό βέβαια δεν τον εμπόδισε το Μάη να απαγορεύσει στο Νούσρα να επιτίθεται στο ISIS). Λίγο αργότερα, το Μέτωπο αλ-Νούσρα πήρε μέρος σε κάποιες μάχες μαζί με το υποστηριζόμενο από τη Σαουδική Αραβία Ισλαμικό Μέτωπο ενάντια στον ISIS”.
Το ότι η Αλ -Κάιντα ανακήρυξε την Αλ Νούσρα σαν τον αληθινό εκπρόσωπό της στη Συρία έχει διπλή προβοκατόρικη λειτουργία καθώς όχι μόνο αποενοχοποιεί στα μάτια των σουνιτών εθνικιστών τον ISIS, αλλά ενοχοποιεί τη Σαουδική Αραβία στα μάτια και των σουνιτών και κυρίως των Δυτικών. Η Σ. Αραβία πριν από λίγους μήνες ανακήρυξε την φιλο-Άσαντ και φιλο-Αλ Κάιντα ISIS σαν κύριο εσωτερικό εχθρό του Ισλαμικού Μετώπου που η ίδια ίδρυσε και που έγινε η κύρια αντι-Άσαντ ένοπλη δύναμη στη Συρία. Μόλις όμως σχηματίστηκε αυτό το μέτωπο η Αλ-Νούσρα αντί να παραταχθεί ενάντια στην Σαουδική Αραβία, πήγε κοντά στο Ισλαμικό Μέτωπο και στη Σαουδική Αραβία, παίζοντας ωστόσο ένα διφορούμενο, κεντρίστικο παιχνίδι με τον ISIS”.
Όταν πια η ανοιχτή ρωσική επίθεση στο συριακό λαό και στη συριακή πατριωτική και δημοκρατική αντιπολίτευση είχε ξεκινήσει - χρησιμοποιώντας πολλές φορές μάλιστα ως πρόσχημα την παρουσία της Αλ Κάιντα του Τζολάνι - Σαράα στο στρατόπεδο των αντιασαντικών δυνάμεων, σε άρθρο μας του Αυγούστου του 2016, με τίτλο ΣΥΡΙΑ: ΤΩΡΑ ΔΙΝΕΙ Η ΑΛ-ΝΟΥΣΡΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΡΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΗΣ, τονίζαμε: “Ενώ η εκεχειρία δεν έχει επίσημα παραβιαστεί στη Συρία, οι δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ με τη βοήθεια της ρωσικής αεροπορίας επιτίθενται στο Χαλέπι και κλείνουν την τελευταία δίοδο ανεφοδιασμού της αντίστασης μέσα στην πόλη, που ελέγχει το ανατολικό τμήμα της. Το πρόσχημα για αυτή την επιχείρηση ήταν ότι μέσα στις γραμμές της αντίστασης δραστηριοποιείται ένα παρακλάδι της αλ-Κάιντα, το Μέτωπο αλ-Νούσρα. Όμως στην πραγματικότητα είναι το ίδιο το καθεστώς που έχει ευνοήσει την προβοκατόρικη δράση των Νούσρα και ΙΚ (Ισλαμικό Κράτος), με στόχο τη στρατιωτική-διπλωματική αποδυνάμωση της πραγματικής αντίστασης.
Τον Οκτώβρη του 2016, στο άρθρο μας ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΧΑΛΕΠΙ ΙΣΟΠΕΔΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΧΙΤΛΕΡΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΤΗΝΟΥΝ ΜΙΑ ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ, τέλος, βλέποντας εντελώς πια καθαρά το ρόλο της Αλ Νούσρα του Τζολάνι γράφαμε στη συνέχεια του υπότιτλου: “Η στρατηγική προβοκάτσια που λέγεται Αλ Νούσρα, το άλλοθι των ρώσων γενοκτόνων”. Τη σφαγή στο Χαλέπι η Ρωσία την πραγματοποιεί σήμερα με ένα πρόσχημα που η ίδια κατασκεύασε το οποίο σήμερα δεν πιάνει μπροστά στην κτηνωδία των βομβαρδισμών της, άλλα αύριο μπορεί να δημιουργήσει πελώρια προβλήματα στην αντίσταση: Αναφερόμαστε στην προβοκατόρικη Αλ Κάιντα, που ένα παράρτημά της, την Αλ Νούσρα, την έχωσε μέσα στη συριακή αντίσταση από το 2012 για να συκοφαντήσει την τελευταία στους λαούς της Δύσης που υποφέρουν από τις σφαγές αυτών των καθαρμάτων. Αυτή τη διείσδυση την έκανε η πουτινική Ρωσία μέσω του Κατάρ… Αυτό με κάποιους εμίρηδές του (δες μεγάλο άρθρο του 2014 στη Νέα Ανατολή,http://www.oakke.gr/component/k2/item/403) χρηματοδότησε τον ΙΣΙΣ αρχικά, ενώ είναι αυτό που βοηθάει την Αλ Νούσρα και αυτό που σχεδόν ανοιχτά την παρότρυνε να αποκοπεί στα λόγια από την Αλ Κάιντα για να καθησυχάσει τις ΗΠΑ (http://uk.reuters.com/article/uk-mideast-crisis-nusra-insight-idUKKBN0M00G620150304.
Εμείς πιστεύουμε ότι αυτή τη δήθεν αποκοπή την έκανε για να γίνει αποδεκτή στη δημοκρατική συριακή αντίσταση και να την εκθέσει στη Δύση. Ήδη η Αλ Νούσρα πριν αποκτήσει αυτόν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Χαλέπι ασχολιόταν λιγότερο με το να πολεμάει τον Άσαντ και περισσότερο με το να συντρίβει τις πιο αδύναμες οργανώσεις της αληθινής αντίστασης. Μετά, όταν δυνάμωσε αρκετά, άρχισε να γίνεται αποδεκτή από κάποιες λιγότερο προοδευτικές ομάδες της πολυδιασπασμένης αντιπολίτευσης και με το χρήμα και τα πυρομαχικά που εξασφάλιζε από τις σκοτεινές πηγές της γινόταν σταδιακά όλο και πιο αποτελεσματική σε σχέση με την ουσιαστικά εγκαταλελειμμένη από τη Δύση δημοκρατική αντιπολίτευση με κορμό τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό.
Κυρίως όμως η Αλ Νούσρα έσπασε την πολιτική απομόνωση από την αντίσταση και εκτοξεύτηκε πολιτικά στο Χαλέπι, καθώς εκεί φαίνεται καθαρά πως οι ρώσοι προστάτες της φροντίσαν να της δίνουν εντυπωσιακές νίκες. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί ότι η Αλ Νούσρα -και μόνη αυτή- κατάφερε να σπάσει για ένα σημαντικό διάστημα τον ασφυκτικό αποκλεισμό του διαρκώς και στενά επιτηρούμενου και βομβαρδιζόμενου από αέρος και από εδάφους (ρώσικη αεροπορία, Χεζμπολάχ, ιρανικός στρατός, μιλίτσιες του Άσαντ), ανατολικού Χαλεπιού. Αυτό το σπάσιμο του αποκλεισμού έδωσε κάποιες ανάσες σε τρόφιμα και φάρμακα στους πολιορκημένους και κυρίως τους έδωσε κουράγιο, πράγμα που αύξησε κατακόρυφα το κύρος της Αλ Νούσρα μέσα σε όλο το βασανισμένο συριακό πληθυσμό και έκανε πολύ δύσκολο στην υπόλοιπη αντίσταση το να συνεχίσει να αρνείται τη συμμαχία μαζί της. Στην πραγματικότητα το έκανε σχεδόν αδύνατο γιατί την ίδια ώρα η Ρωσία και ο Άσαντ δυνάμωσαν επίτηδες τους βομβαρδισμούς τους ενάντια στον άμαχο πληθυσμό στο ανατολικό Χαλέπι έτσι ώστε αυτός καταματωμένος, χωρίς νοσοκομεία, χωρίς τρόφιμα με ελάχιστο νερό και μέσα στον ατέλειωτο εφιάλτη του θέλει την ενότητα όλων των ομάδων που πολεμούν τον Άσαντ. Η διαφωτιστική δουλειά ενάντια στους προβοκάτορες αυτούς έπρεπε να έχει γίνει από την αντίσταση πολύ πριν αλλά φαίνεται ήταν ισχυρές οι δυνάμεις μέσα στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο που την εμπόδιζαν.
Έτσι η Αλ Νούσρα απέκτησε ξαφνικά πελώρια πολιτικά και στρατιωτικά ερείσματα μέσα στην πολιορκημένη πόλη, ιδιαίτερα όταν αποφάσισε ότι δεν ήθελε πια να έχει καμιά πολιτική σχέση με την Αλ Κάιντα, οπότε για να γίνει ακόμα πιο πειστική άλλαξε το όνομά της από Αλ Νούσρα σε Αλ Σαμ (ολόκληρο: Jabhat Fateh al-Sham (JFS), που σημαίνει μέτωπο για την κατάκτηση της Ανατολής).
Μετά από αυτά τα άρθρα η ΟΑΚΚΕ δεν έγραψε κάποιο άλλο για το ρόλο της Αλ Νούσρα και του Τζολάνι, αλλά δεν σταματήσαμε να παρακολουθούμε στενά την εξέλιξη της προβοκατόρικης δράσης της μέσα στη συριακή αντίσταση.
Η Αλ Νούσρα ως Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ στο Ιντλίμπ
Εκείνο που μας έπεισε στη συνέχεια ακόμα περισσότερο για το στρατηγικά ρωσόδουλο ρόλο του Αλ Σαράα είναι το ζήτημα του Ιντλίμπ. Πρόκειται για μια επαρχία, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη, που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Συρίας, στα σύνορα με την Τουρκία.
Εκεί, την ώρα που ο Άσαντ ανακαταλάμβανε το 2018-2020 σχεδόν το σύνολο της συριακής επικράτειας με τη βοήθεια των Ρώσων και Ιρανών πατρώνων του, εκμεταλλευόμενος το αδυνάτισμα της αντιπολίτευσης από τις συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις στο αντάρτικο, στις οποίες πρωταγωνιστούσε πάντα ο Τζολάνι-Σαράα, δημιουργήθηκε ένας θύλακας στον οποίο ο τελευταίος και η Νούσρα του, που είχε στο μεταξύ μετονομαστεί σε HTS (Hayat Tahrir Al Sham) ενσωματώνοντας ορισμένα απομεινάρια της ισλαμοεθνικιστικής Αχράρ Αλ Σαμ, ασκούσαν απόλυτη εξουσία. Αυτή η επαρχία συνόρευε με ένα άλλο τμήμα της βόρειας Συρίας, το Αφρίν, το οποίο η Τουρκία είχε καταλάβει το 2018 από τους επίσης στρατηγικά ρωσόδουλους ως προς την ηγεσία τους, τάχα “κοσμικούς δημοκράτες” Κούρδους σοσιαλφασίστες του PKK. Έτσι, ο Τζολάνι, καλυπτόμενος πίσω από τις συμφωνίες Ερντογάν - Πούτιν, στο πλαίσιο της προσπάθειας της Μόσχας να προσεταιριστεί την Τουρκία μετά το πραξικόπημα του Γκιουλέν το 2016, εξασφάλισε “ασυλία” από μια πιθανή ασαντική επίθεση και κατέκτησε το δικαίωμα στο μικρό του ιδιωτικό κράτος.
Το Ιντλίμπ μετατράπηκε τελικά μέσα από ένα σύστημα συμφωνιών Ρωσίας - Τουρκίας σε τζιχαντιστικό προτεκτοράτο, με το μέτωπο με τον Άσαντ ουσιαστικά παγωμένο, με ρωσική μάλιστα έγκριση.
Η Μόσχα και η Άγκυρα συμφώνησαν επανειλημμένα σε εκεχειρίες και μηχανισμούς διαχείρισης της κατάστασης στο Ιντλίμπ. Η συμφωνία του Μαρτίου 2020, για παράδειγμα, σταμάτησε μια μεγάλη επίθεση του Άσαντ για την ανακατάληψη του Ιντλίμπ, όταν από χτύπημα είτε της ασαντικής είτε της ρωσικής αεροπορίας, σκοτώθηκαν 33 Τούρκοι στρατιώτες. Τότε ο Ερντογάν χτύπησε για πρώτη φορά απευθείας το συριακό στρατό και ο Πούτιν επέβαλε στον Άσαντ εκεχειρία, δηλαδή του επέβαλε τη σωτηρία του Τζολάνι, ο οποίος ήλεγχε εσωτερικά πολύ περισσότερο από την Τουρκία το Ιντλίμπ. Είναι δηλαδή ο Πούτιν που διέσωσε ως μόνη ένοπλη αντιπολίτευση στον Άσαντ την Αλ Κάιντα της Συρίας (όσο κι αν αυτή είχε ντυθεί εθνική συριακή δύναμη), χρεώνοντάς τη μάλιστα - ώστε να μην πολυφαίνεται το χέρι του Κρεμλίνου - στην Τουρκία. Δεν αποκλείεται καθόλου το χτύπημα στους Τούρκους στρατιώτες να ήταν δηλαδή εξαρχής ρωσική προβοκάτσια για να υποχρεωθεί ο Άσαντ να σταματήσει την ανακατάληψη του συνόλου της συριακής επικράτειας.
Έτσι δημιουργήθηκε μια πολύ χαρακτηριστική κατάσταση: ο Αλ Σαράα ανασυγκροτήθηκε και μετατράπηκε σταδιακά από ηγέτης μιας τζιχαντιστικής οργάνωσης σε ηγέτη μιας οργανωμένης στρατιωτικοπολιτικής εξουσίας, της μοναδικής - πέραν της σοσιαλφασιστικής κουρδικής του PKK στα άλλα τμήματα της βόρειας Συρίας και του μικρού θύλακα τουρκικής κατοχής στο Αφρίν - που ξέφευγε πια από την εξουσία της ασαντικής Δαμασκού.
Ο “μάγος” της προέλασης του 2024
Ξαφνικά, και ενώ ο Άσαντ φαινόταν να έχει επανεδραιώσει την εξουσία του, επανεισερχόταν στον Αραβικό Σύνδεσμο και αποκτούσε μάλιστα σχέσεις με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, κάνοντας στο στενό του κύκλο και δηλώσεις του τύπου “οι Ιρανοί με χρειάζονται, οι Ρώσοι δεν έχουν άλλη επιλογή, είμαι βασιλιάς” (βλ. https://www.theatlantic.com/international/2026/02/assad-syria-regime-overthrow/685883), η HTS του Τζολάνι - Σαράα εξαπέλυσε την αστραπιαία επίθεσή της στα τέλη Νοεμβρίου και στις αρχές Δεκεμβρίου 2024.
Όπως αποδείχθηκε αργότερα, είχε χρησιμοποιήσει ακριβώς την “ειρήνη” που της είχε εξασφαλίσει η ήττα της πραγματικής πατριωτικής συριακής αντιπολίτευσης και οι συμφωνίες Πούτιν- Ερντογάν, ώστε να γεμίσει το οπλοστάσιό της, να φτιάξει στόλο drones και γενικά να προετοιμάσει τη γενική επέλασή της.
Τότε η Ρωσία πράγματι πραγματοποίησε υποτιθέμενες “αεροπορικές επιδρομές” εναντίον περιοχών που ελέγχονταν ή καταλαμβάνονταν από την HTS του Τζολάνι κατά την προέλασή της.
Όμως η προέλαση κάθε άλλο παρά σταμάτησε. Κι αυτό γιατί, όπως κατάγγειλε ο Ιρανός ταξίαρχος Μπεχρούζ Εσμπατί, η Ρωσία διαβεβαίωνε την Τεχεράνη πως το 2024 βομβάρδιζε τις δυνάμεις του Τζολάνι στη Συρία, ενώ στην πραγματικότητα τα ρωσικά αεροσκάφη χτυπούσαν άδειες περιοχές και την έρημο! Ο ίδιος αυτός Ιρανός στρατιωτικός και γενικότερα η τότε ιρανική ηγεσία απέδωσαν με θυμό μεγάλο μέρος της ευθύνης για την πτώση του Άσαντ στη Μόσχα. Βέβαια αυτά τα είπε ο ταξίαρχος πριν τους πολέμους του 25 και του 26 με τους οποίους ο Τραμπ εξόντωσε την εθνικιστική ηγετική ομάδα του Ιράν και διευκόλυνε τη σημερινή ρωσόφιλη να καταλάβει την εξουσία.
Αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα από αυτά ότι, αν ίσχυαν οι μυωπικές δυτικές αναλύσεις περί φόβου της Μόσχας για απώλεια των βάσεων και γενικά της επιρροής της στη Συρία και αν ο Αλ Σαράα ήταν εχθρός της Ρωσίας, η τελευταία θα έκανε ό,τι χρειαζόταν για να τον συντρίψει - όταν είχε ακόμη τη δυνατότητα και δεν θα τον άφηνε ποτέ να προελάσει αστραπιαία, και να πετύχει σε λίγες ημέρες όσα αποτύγχαναν να κάνουν εκατοντάδες κοσμικές και εθνικοϊσλαμικές τάσεις με πολλαπλάσιους μαχητές που πολεμούσαν πραγματικά τον ρωσοϊρανόφιλο ασαντισμό επί σχεδόν 14 χρόνια.
Η αποκάλυψη
Η αποκάλυψη του Τζολάνι - Σαράα και μαζί της η πρώτη επιβεβαίωση της θέσης της ΟΑΚΚΕ, που μόνη της κόντρα στους πάντες ισχυρίστηκε με την ανακοίνωση της του 2024 ότι με τον Τζολανί η Ρωσία όχι μόνο δεν έχανε αλλά κέρδιζε σε μεγαλύτερο βάθος τη Συρία, δεν άργησε να έρθει. Αλλά αυτό και πάλι μόνο για όσους μπορούν να παρατηρούν χωρίς παρωπίδες τα φαινόμενα.
Έτσι ο Τζολάνι, ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι ανέτρεψε έναν από τους σημαντικότερους συμμάχους της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, κάθε άλλο παρά εμφανίστηκε διατεθειμένος να ξεριζώσει τη ρωσική επιρροή στη Συρία. Αντίθετα, από την πρώτη περίοδο της νέας εξουσίας στη Δαμασκό, σαν Αλ Σαράα πλέον, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη διατήρηση καλών σχέσεων με τη Ρωσία. Αργότερα οι δύο πλευρές προχώρησαν σε ανοιχτή διαπραγμάτευση για το μέλλον της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας και των βάσεων στη Συρία, η οποία συνεχίζεται. Όμως είναι πλέον αδιαμφισβήτητο ότι αυτή η παρουσία θα συνεχιστεί.
Ο Σαράα έγινε δεκτός στο Κρεμλίνο λιγότερο από έναν χρόνο από την κατάληψη της εξουσίας, τον Οκτώβριο του 2025, ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις με τον Πούτιν και για την πολεμική ανθεκτικότητα του ρωσικού λαού, εν μέσω του ναζιστικού τύπου πολέμου εισβολής της Μόσχας στην Ουκρανία.
Ο Σαράα εξαφανίζει το PKK - Ο ρόλος του Τραμπ
Η τελευταία σημαντική εξέλιξη που πρέπει να εξεταστεί μαζί με τα παραπάνω είναι και η πιο αποκαλυπτική.
Το ιστορικά ρωσόδουλο ως προς την ηγεσία του (παράνομο στην Τουρκία) κουρδικό PKK ανακοίνωσε τη διάλυσή του το Μάιο του 2025, μετά την έκκληση του έγκλειστου αρχηγού του, Οτσαλάν, για τερματισμό του ένοπλου αγώνα.
Όμως το PKK είχε αδυνατίσει έτσι κι αλλιώς σοβαρά εντός Τουρκίας μετά από χρόνια εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του τουρκικού στρατού στις συνοριακές περιοχές και στο βόρειο Ιράκ, εκεί μάλιστα με την ανοχή της εθνικής ηγεσίας του κουρδικού λαού (Μπαρζανί), που βρίσκεται εδώ και δεκαετίες σε σύγκρουση με τους εθνοεκκαθαριστές σοσιαλφασίστες του Οτσαλάν.
Η πραγματική ένοπλη ισχύς του PKK βρισκόταν ήδη από το 2013 στο συριακό βορρά, εκεί όπου του είχε εκχωρηθεί από το καθεστώς Άσαντ ο ντε φάκτο έλεγχος τριών περιοχών με κουρδικό πληθυσμό, με αντάλλαγμα την ευμενή προς τη Δαμασκό “ουδετερότητα” των Κούρδων σοσιαλφασιστών στο συριακό εμφύλιο.
Όταν το ISIS, το 2014, κατέλαβε τεράστιες εκτάσεις τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας, οι απερίγραπτα εύκαμπτοι (τουλάχιστον όσο κι ο Σαράα) οπορτουνιστές του Οτσαλάν ντύθηκαν στα γρήγορα από “μαρξιστές - λενινιστές” εθνικομπρεζνιεφικού τύπου σε “δυτικού τύπου” κοσμική δημοκρατική δύναμη και πρόσφεραν τον εαυτό τους στις ηγεσίες ΗΠΑ και Ευρώπης ως τον απόλυτο αντι-τζιχαντιστή σύμμαχο. Έτσι, δεδομένου ότι το ISIS ήταν το απόλυτο αντιλαϊκό και απάνθρωπο τέρας, οι Κούρδοι, σε συμμαχία με τις αεροπορικές δυνάμεις του υπό τις ΗΠΑ αντι-ISIS διεθνούς συνασπισμού, κατάφεραν να καταλάβουν περίπου το 1/3 του συριακού εδάφους, δηλαδή σχεδόν όλο το βορρά της Συρίας. Ο ένοπλος βραχίονας του PKK στη Συρία, οι YPG (Μονάδες Προστασίας του Λαού), έφτιαξαν τότε ένα πλατύ σχήμα στο οποίο συμπεριέλαβαν και Σύρους Άραβες, τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF). Σε αυτές ενέταξαν και ορισμένες δυνάμεις του συριακού αντάρτικου, με αντάλλαγμα αυτές να σταματήσουν να πολεμούν κατά του Άσαντ και να ασχολούνται τάχα μονάχα με τις μάχες με το ISIS. Σε όλη αυτή την τεράστια ζώνη την οποία ήλεγχαν οι SDF, φυσικά, οι Κούρδοι δεν ήταν πλειονότητα, με το PKK να ασκεί μάλιστα σκληρή εθνική καταπίεση στο συριακό αραβικό στοιχείο, ενώ ανάλογη δικτατορία ασκούσε και πάνω στο Κουρδικό Εθνικό Συμβούλιο των αντιασαντικών Κούρδων της Συρίας, που ήταν δεμένοι με τη συριακή αντιπολίτευση και με την πατριωτική τάση Μπαρζανί των Κούρδων του Ιράκ. Πολλοί μπορεί να θυμούνται ότι όταν το ISIS απειλούσε να καταλάβει το κουρδικό Κομπάνι στη βόρεια Συρία το 2014, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, οι απερίγραπτοι ρωσοφασίστες ηγέτες του PKK, που έκαναν τότε τάχα “παγκόσμια εκστρατεία” για τη σωτηρία του, απαγόρευσαν στις ένοπλες δυνάμεις του Μπαρζανί (Πεσμεργκά) να εισέλθουν στο συριακό έδαφος από την Τουρκία (τη μόνη δίοδο δηλαδή που ήταν διαθέσιμη) για να συμμετάσχουν στη μάχη για να νικηθούν οι τζιχαντο-ναζήδες. Στην πράξη, δηλαδή, το PKK προτιμούσε μια νίκη του ISIS από το να πάρουν τη δόξα μιας στρατιωτικής νίκης οι δημοκράτες και πατριώτες Κούρδοι πολιτικοί αντίπαλοί του.
Η κατοχή του PKK στη βόρεια Συρία συνεχίστηκε γενικά απερίσπαστη ακόμη και από την τεράστια ανατροπή στη Δαμασκό το Δεκέμβρη του 2024. Ωστόσο με την άνοδο Τραμπ στην εξουσία, το Γενάρη του 2025, η νέα ρωσόδουλη ηγεσία των ΗΠΑ ξεκαθάρισε δύο πράγματα: ότι στηρίζει απόλυτα τη νέα ηγεσία Σαράα στη Συρία και ότι αντιτίθεται σε οποιουδήποτε τύπου ομοσπονδιοποίηση της Συρίας. Αυτή η ομοσπονδιακή δομή ήταν ο μόνος τρόπος το PKK να διατηρήσει μέρος ή όλη την εξουσία του στο Βορρά.
Κάθε αντίθετη γραμμή είτε από τον Τραμπ είτε από τους Ρώσους πάτρωνές του θα ήταν αιτία πολιτικού πολέμου με την Τουρκία του Ερντογάν, για την οποία το ζήτημα του κουρδικού αποσχισμού είναι θέμα που μπορεί να την ανατινάξει εσωτερικά. Και η Τουρκία, με τον έλεγχο των Στενών και τον κομβικό ρόλο της ανάμεσα στην Ευρώπη και τον μουσουλμανικό κόσμο, είναι στρατηγικής σημασίας στόχος προς κέρδισμα από το ρωσοκινεζικό πολεμικό Άξονα και από τον πιστό υπάλληλο της Μόσχας ο οποίος έχει καταλάβει τον Λευκό Οίκο.
Ο κρίσιμος ρόλος του Σαράα για τη δημιουργία ενός σουνιτικού ισλαμοφασιστικού Άξονα στη Μέση Ανατολή
Το ερώτημα εδώ είναι γιατί η Ρωσία να ποντάρει σε έναν πολύ εκτεθειμένο ως αλκαϊντιανό φασίστα, όταν, παρά τις μικρές αλλά υπαρκτές τάσεις ανεξαρτησίας του ρωσόφιλου εθνοφασίστα Άσαντ που έγιναν γνωστές μετά την πτώση του, είχε ήδη χοντρικά σημαντικό έλεγχο και απευθείας και μέσω της συμμαχίας της με το Ιράν στη Συρία.
Πιστεύουμε πως το κλειδί εδώ είναι η προσπάθεια της Ρωσίας, εκμεταλλευόμενη την ιστορικά ξετσίπωτη ρωσοδουλία ειδικά της δεύτερης προεδρίας Τραμπ, να τραβήξει μέσω του Τζολάνι-Σαράα για πρώτη φορά στρατηγικά το σουνιτικό Ισλάμ, δηλαδή τη συντριπτικά μεγαλύτερη πλευρά του μουσουλμανικού κόσμου των 2 δισ. ανθρώπων στο πλευρό του ρωσοκινεζικού Άξονα.
Ο σιιτικός “Άξονας της Αντίστασης” (Ιράν, ηγεσία και φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, Χεζμπολάχ του Λιβάνου, Χούθι της Υεμένης, με τη συμμετοχή και σουνιτικών παλαιστινιακών δυνάμεων όπως η Ισλαμική Τζιχάντ) είναι έτσι κι αλλιώς ρωσόφιλος λόγω αντιδυτικισμού εδώ και χρόνια και το δίδυμο Τραμπ - Νετανιάχου που έδρασε προβοκατόρικα, από την πλευρά του πρώτου υποκειμενικά και από την πλευρά του δεύτερου αντικειμενικά, άνοιξε πιαδιάπλατα το δρόμο για μια στρατηγική υποταγή του Ιράν (και άρα και των συμμάχων του) στη Ρωσία.
Όμως, η Ρωσία δεν έχει κερδίσει ποτέ μέχρι σήμερα την ανοιχτή συμπάθεια ή μια στρατηγική συμμαχία από πλευράς του σουνιτικού ισλαμικού κόσμου. Ο Ερντογάν, παρά τον ιδεολογικό αντιδυτικισμό του, που τον εκδήλωνε ήδη από τη δεκαετία του 2000, αποδείχθηκε μέσα στη ζωή ότι είναι στην κύρια πλευρά του Τούρκος ισλαμοεθνικιστής, με τάσεις περιφερειακού ηγεμονισμού, αλλά για την Τουρκία κι όχι για λογαριασμό της Ρωσίας και πάντως καθόλου έτοιμος να κόψει τους όλο και πιο βαθείς οικονομικούς-παραγωγικούς δεσμούς που διατηρεί η Τουρκία με την Ευρώπη, οι οποίοι εκδηλώνονται με την τελωνειακή ένωση με την ΕΕ, αλλά και γενικότερα αυτούς με τη Δύση σε επίπεδο ασφάλειας μέσω του ΝΑΤΟ και ακόμα περισσότερο τελευταία μέσω του Συνασπισμού των Εθελοντών* υπέρ της Ουκρανίας.
Ο Σίσι είναι ένας στην κύρια πλευρά ρωσόφιλος δικτάτορας, που σκότωσε την κυνηγημένη και εκτός νόμου από το ρωσικό κράτος Μουσουλμανική Αδελφότητα με απόλυτα κτηνώδη τρόπο το 2013. Όμως είναι πιο εχθρικός στην Αδελφότητα από την ίδια τη Ρωσία τόσο στη Λιβύη (όπου αυτός στηρίζει μονόμπαντα τον Χαφτάρ ως “αντιισλαμιστή”, ενώ η Ρωσία μαζί με τον Τραμπ θέλει τώρα να “ενώσει” τη Βεγγάζη και τη φιλοερντογανική Τρίπολη στον χειρότερο ρώσικου τύπου παρονομαστή), όσο και στο Σουδάν. Επίσης ενώ παίρνει μαζικά όπλα από τη Ρωσία, έχει αρνηθεί γενικά στρατιωτικές εκχωρήσεις προς αυτήν στο αιγυπτιακό έδαφος. Η Σαουδική Αραβία είναι πολύ πιο ανεξάρτητη αλλά παίζει σε ένα βαθμό με τη Ρωσία και την Κίνα, ειδικά από τότε που οι προβοκάτσιες Τραμπ άρχισαν να την πείθουν ότι δεν μπορεί να βασίζεται για την ασφάλειά της στις ΗΠΑ, ενώ ο Πούτιν πολύ χαρακτηριστικά στήριξε τον πρίγκιπα Σαλμάν για την κτηνώδη δολοφονία του δεμένου με την Αδελφότητα δημοσιογράφου Κασόγκι. Όμως γενικά η Σ. Αραβία συνεχίζει στην παλιά γραμμή της ειρηνόφιλης εξωτερικής πολιτικής και της εξομάλυνσης με το Ισραήλ, με την προϋπόθεση όμως μιας δίκαιης λύσης δύο κρατών στην Παλαιστίνη, ενώ και οι επενδύσεις της στη Δύση τη δένουν χρηματοοοικονομικά - οπότε σε μεγάλο βαθμό και πολιτικά - με το δυτικό μονοπωλιακό κεφάλαιο.
Γενικά όλος ο σουνιτικός ισλαμικός κόσμος είχε στηρίξει το Αφγανιστάν τη δεκαετία της ρωσικής εισβολής εκεί (1979-1989) και είχε πολύ ζωντανή την εικόνα της ρωσικής ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Κομβικό ρόλο σε αυτή τη στήριξη της αφγανικής αντίστασης είχε παίξει τότε το Πακιστάν, που σήμερα πραγματοποιεί μια στρατηγική συμμαχία με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία αν και στην κόντρα του με την Ινδία έχει δώσει τελευταία μεγάλο έδαφος στρατιωτικής και οικονομικής διείσδυσης στην Κίνα.
Σε συνδυασμό λοιπόν με το κατάλληλα στημένο από τις προβοκάτσιες Τραμπ ιρανικό μπλόκο στα Στενά του Ορμούζ, που εδώ και λίγες μέρες έχει επεκταθεί στο Μπαμπ ελ Μαντεμπ και στραγγαλίζει μέσω των Χούθι τη Σ. Αραβία, ολοένα και περισσότερο αναμένεται οι πετρελαϊκές ροές της Μέσης Ανατολής να κινηθούν τα επόμενα χρόνια με αγωγούς μέσω του πλέον ιρανόφιλου Ιράκ και της Συρίας του Αλ Σαράα. Μπορεί κανείς να καταλάβει τι σημαίνει για τον επιδιωκόμενο από το ρωσοκινεζικό Άξονα ενεργειακό στραγγαλισμό της Ευρώπης ο έλεγχος της ροής ενέργειας από τον Κόλπο από στρατηγικά αντιδυτικούς και ρωσόφιλους φασίστες τζιχαντιστές είτε σιιτικού είτε σουνιτικού τύπου.
Από την άλλη, η Συρία του Σαράα διατηρεί σύνορα με το Ισραήλ. Σήμερα η Συρία έχει γίνει στόχος μιας επίσης άδικης και προβοκατόρικης εισβολής και κατοχής εδαφών της από την κυβέρνηση Νετανιάχου. Αυτή η τελευταία εκμεταλλεύεται το δικαιολογημένο τρόμο που έχει προκαλέσει στον ισραηλινό λαό το γενοκτονικό και ολοκαυτωματικό στη βαθιά του στόχευση πογκρόμ της 7 του Οκτώβρη, για να ικανοποιήσει το δικό της τοπικό αναθεωρητικό όνειρο, να επεκταθεί σε βάρος της Παλαιστίνης, αλλά και να φάει εδάφη από το Λίβανο ή τη Συρία πάντα στο όνομα της άμυνας η οποία ποτέ δεν πετυχαίνεται με επέκταση. Στη Συρία επιχειρεί να επεκταθεί πέραν των Υψωμάτων του Γκολάν που το Ισραήλ έχει προσαρτήσει, παράνομα, από το 1981. Εκεί ο Νετανιάχου χτυπάει στόχους ακόμη και στη βόρεια Συρία, με το επιχείρημα ότι η Τουρκία βοηθά το συριακό στρατό και αεροπορία να ανασυγκροτηθεί, άρα μπορεί ενδεχομένως να αποτελέσει απειλή για την εθνική ασφάλεια του Ισραήλ. Όμως κανείς δεν έχει δικαίωμα να χτυπάει προληπτικά χωρίς διεθνή πολιτική νομιμοποίηση μια χώρα επειδή συνεργάζεται στρατιωτικά με μια άλλη. Η άμυνα του Ισραήλ είτε θα γίνει στο όνομα της τήρησης των δημοκρατικών αρχών στις διεθνείς σχέσεις είτε θα γίνει με την άρνηση τους, δηλαδή με τους όρους του φασισμού, που σημαίνει του αντισημιτισμού, δηλαδή με όρους αυτο-υπονόμευσης και καταστροφής ακριβώς αυτής της άμυνας.
Έτσι η σημερινή ηγεσία του Ισραήλ δένει με την πολιτική της όλο και περισσότερο την ερντογανική Τουρκία με το ρωσόδουλο και ορκισμένο αντισημίτη Σαράα, και μάλιστα της ενισχύει την αυταπάτη ότι τον ελέγχει. Έτσι τον ξεπλένει από το ελεεινό παρελθόν του και αντικειμενικά τον διευκολύνει να γίνει ο “εθνικός ηγέτης” της “ανάκτησης των κατεχόμενων από τους σιωνιστές εδαφών” και παραπέρα ηγέτης όλου του σουνιτικού κόσμου στη μάχη του για την “ιστορική εκδίκηση και ανακατάληψη της Ιερουσαλήμ από τους μιαρούς εβραίους”, στο πλαίσιο του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου που θα κηρύξει ακόμα πιο ανοιχτά την κατάλληλη στιγμή μετά από επάλληλες βασανιστικές φάσεις ο άξονας Ρωσίας - Κίνας ενάντια στα κράτη, έθνη και λαούς του πλανήτη. Σημαία αυτού του πολέμου θα είναι η πάλη ενάντια στο “άεθνο δυτικοφιλελεύθερο” κεφάλαιο, συμπύκνωση του οποίου πάντα είναι ο πανταχού παρών “εβραίος καπιταλιστής” - και πλέον και το εβραϊκό του κράτος, που τάχα κι αυτό είναι μια δυτική αποικία στο σώμα της μουσουλμανικής Μέσης Ανατολής, όπως γνωρίζει και διαδίδει κάθε “ριζοσπάστης” συριζαϊκού και βαρουφακικού τύπου, κάθε κνίτης και κάθε αναρχοκνίτης από τη Νέα Υόρκη ως τα Εξάρχεια.
Η Μόσχα έχει κάθε φορά τον Σαράα που θέλει
Η Μόσχα δεν θέλει έναν Σαράα που να δηλώνει σήμερα δημοσίως τη ρωσοφιλία του. Χρειάζεται έναν Σαράα που να διατηρεί τη Ρωσία μέσα στη Συρία, να μη διαλύει τις στρατιωτικές της υποδομές, να αναγνωρίζει τη Μόσχα ως αναγκαίο συνομιλητή στα πάντα, να περιορίζει τις δυνάμεις εντός Συρίας που θα θυμίζουν το ρόλο μακελάρη που έπαιξε η Ρωσία την εποχή της μεγάλης αντιασαντικής εξέγερσης και κυρίως να μπορεί να παρουσιαστεί στο σουνιτικό αραβικό κόσμο σε μια πρώτη, καθησυχαστική φάση ως το τάχα ακριβές αντίθετο του φιλοϊρανικού φασιστικού ασαντισμού, ενώ στην πραγματικότητα, στον πυρήνα του, αποτελεί τη χειρότερη συνέχειά του.
Ένας εύκαμπτος πρώην ηγέτης της Αλ Κάιντα, μεταμορφωμένος σε «εθνικό» Σύρο ηγέτη, με όλους τους ενδιάμεσους “σωστούς” σταθμούς που βόλευαν τη Ρωσία σε κάθε φάση της υπονόμευσης της συριακής επανάστασης, δηλαδή ένας τύπος που μόνο από θαύμα θα μπορούσε να μην είναι εντελώς χαφιές του Κρεμλίνου, είναι από αυτή την άποψη πολύ πιο χρήσιμος από έναν αρχικά εθνικιστή δικτάτορα όπως ο Άσαντ, που είχε χάσει σχεδόν κάθε διεθνή νομιμοποίηση και στο τέλος μάλιστα φαίνεται να επιχείρησε, έστω και σε δευτερεύουσες πλευρές, να “στασιάσει” και κάπως να ανεξαρτητοποιηθεί, τόσο από το Ιράν όσο και από τη Ρωσία.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η βαθύτερη εξήγηση των «μαγικών ικανοτήτων» του Σαράα. Δεν κατάφερε εκείνος μέσα σε λίγες ημέρες αυτό που επί δεκατρία χρόνια δεν μπορούσαν να κάνουν οι δημοκρατικές και πατριωτικές δυνάμεις της Συρίας επειδή ξαφνικά απέκτησε κάποια ανώτερη στρατιωτική ικανότητα. Απλούστατα, η Ρωσία δεν «έχασε» τη Συρία τον Δεκέμβρη του 2024. Μόνο άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο την ελέγχει και την έκανε από έναν διαμετακομιστικό κόμβο του υπό ιρανική ηγεσία ρωσόφιλου ισλαμοφασιστικού Άξονα, μελλοντικό ρωσόδουλο εφαλτήριο του σουνιτικού αντισημιτικού τζιχαντισμού, το οποίο για την ώρα κρατάει ντυμένο με δυτικά ρούχα. Τα ρούχα αυτά είναι τόσο δυτικά που μέχρι και η ουκρανική ηγεσία πέρασε από τη Δαμασκό για να δηλώσει πρόθεση συνεργασίας.
Η Συρία υπήρξε για δεκαετίες ένα από τα σημαντικότερα στηρίγματα της ρωσικής παρουσίας στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή. Σήμερα είναι πρακτικά το εργαστήρι ενός έμμεσου ρωσοτουρκικού συμμαχικού μετώπου, δηλαδή της προσπάθειας της Μόσχας, εκμεταλλευόμενης τις πιο αντιδραστικές και γι αυτό πιο φιλοπουτινικές πλευρές της Tουρκίας αλλά και του ίδιου του AKP να την απομακρύνει από την Ευρώπη και να την τραβήξει σε μια συμμαχία με το ρωσοκινεζικό Άξονα.
Γι’ αυτό ο Τραμπ δεν διαμαρτύρεται ποτέ για την παραμονή των ρωσικών βάσεων στη Συρία, αλλά επαινεί, και μάλιστα δημόσια, τον Ερντογάν ότι “κατέκτησε” τη Συρία, φουσκώνοντάς τα μυαλά του ίδιου και γενικότερα κάθε τούρκικου περιφερειακού ηγεμονισμού. Γι’ αυτό ξαφνικά οι χαμαιλέοντες του PKK, μετά από σχεδόν 15 χρόνια κατά τα οποία φάνηκε να κάνουν το όνειρο του σοσιαλφασιστικού κουρδικού τους κράτους σχεδόν πραγματικότητα, υποτάχθηκαν σε μια νύχτα στον αρχιτζιχαντιστή Σαράα για μια θέση υφυπουργού και μια θέση προεδρικού συμβούλου, ενώ είχαν ζαλίσει για χρόνια την ανθρωπότητα με το τάχα “κοσμικό δημοκρατικό πείραμα της Ροτζάβα”.
Με τον Σαράα η Ρωσία έλκει την Τουρκία προς τον Αξονα, με την Ελλάδα και το Ισραήλ τη σπρώχνει προς αυτόν
Στην πραγματικότητα η σημερινή φαινομενική κυριαρχία της Τουρκίας πάνω στη σουνίτικη Συρία του Σαράα είναι μια στρατηγική προσποίηση της Μόσχας μέσα από την οποία αυτή ασκεί μια μεγάλη ελκτική δύναμη πάνω στην Τουρκία. Αυτή η δύναμη δεν είναι αρκετή για να σύρει την τελευταία προς τον Άξονα όσο αυτή θέλει να μείνει δεμένη με την Ευρώπη. Γι αυτό το λόγο χρειάζεται ταυτόχρονα μια ακόμα πιο ισχυρή δύναμη άπωσης που να σπρώχνει δυνατά την Τουρκία μακριά από την Ευρώπη. Αυτή η δύναμη είναι το ελληνικό ρωσόφιλο πολιτικό μπλοκ που διακλαδωμένο σε όλες τις πολιτικές ηγεσίες σέρνει εύκολα πίσω του εδώ και δεκαετίες τις μάζες με όπλο την τουρκοφοβία την οποία ακούραστα καλλιεργούν εδώ και πολλές δεκαετίες οι έλληνες σοβινιστές.
Σήμερα οι ρωσόφιλοι της κυβέρνησης με αληθινούς αρχηγούς τους Καραμανλή-Δένδια και μπροστινό τους το διπρόσωπο ψευτοευρωπαίο Μητσοτάκη, τον οποίο ο πρώτος όχι τυχαία έκανε αρχηγό της ΝΔ, ετοιμάζουν πυρετώδικα μια μεγάλη διπλωματική, σύγκρουση ή ακόμα και ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, με στόχο να φέρουν την Ευρώπη σε σύγκρουση με τη δεύτερη. Η πιο περίτεχνη από τις πολλές μεθόδους που έχουν επεξεργαστεί και ίσως καταφέρουν να τη βάλουν σε εφαρμογή αν τους το επιτρέψουν οι συσχετισμοί στην ΕΕ, είναι να ποντίσουν ένα ελληνικής έμπνευσης ευρωπαϊκό ηλεκτρικό καλώδιο, που ξέρουν ότι είναι νομικά αδύνατο να μην περάσει και από την τουρκική υφαλοκρηπίδα για να φτάσει στην Κύπρο, ώστε να καταφέρουν η Τουρκία να απαιτήσει να έχει ενημέρωση γι’ αυτό από την ίδια την Ελλάδα και όχι μόνο από το γαλλικό πλοίο που θα το ποντίσει. Πάντως είτε με το καλώδιο, είτε με τους υπερεξοπλισμούς νησιών (που πράγματι απαγορεύονται από τις διεθνείς συνθήκες που είχε παραβιάσει η Ελλάδα πριν από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο), είτε με τον εποικισμό βραχονησίδων, είτε πάνω απ όλα με μια καθολική εφαρμογή των 12 μιλίων που κλείνει το Αιγαίο στην Τουρκία, δηλαδή με κάθε μονομερή ενέργεια που αποτελεί εφαρμογή του δόγματος του ρωσόδουλου Α. Παπανδρέου ότι η Ελλάδα δεν συζητάει τίποτα άλλο με την Τουρκία εκτός από ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, οι ρωσόφιλοι θέλουν να βάλουν με το μαχαίρι στο λαιμό το δίλημμα στην Ευρώπη: “ή με την Ελλάδα και την Κύπρο που είναι μέλη της ΕΕ ή με την Τουρκία που δεν είναι”. Εκείνο που θέλουν πάσει θυσία με αυτό το δίλημμα είναι να οδηγήσουν την Τουρκία μακριά από την Ευρώπη και σε διάσπαση της τελευταίας ανάμεσα στο βορρά και το νότο της. Σε αυτόν το στόχο έχουν και είχαν πάντα μαζί τους, σαν τον καλύτερο σύμμαχο, τους Τούρκους επίσης ρωσόφιλους ευρασιατιστές και τους πιο φανατικούς αντισημίτες. Αυτοί με ακόμα πιο μεγάλο πάθος υποστηρίζουν ακόμα και μια θερμή αναμέτρηση της χώρας τους με την Ελλάδα, με πρόσχημα της υπεράσπιση της δικής τους έμπνευσης επεκτατικής Γαλάζιας Πατρίδας.
Για να πετύχουν τη ρήξη της Ευρώπης με την Τουρκία οι έλληνες ρωσόφιλοι αγοράζουν κυρίως γαλλικά όπλα ώστε να συσπειρώνουν στο πλευρό τους τη Γαλλία, τη χώρα δηλαδή που είναι ο πολιτικός ηγέτης της ΕΕ, και ταυτόχρονα η ισχυρότερη ευρωμεσογειακή. Μάλιστα για να σπρώξουν όχι μόνο την Τουρκία στον Άξονα, αλλά ολόκληρο τον αραβομουσουλμανικό κόσμο σέρνουν μαζί τους και το Ισραήλ. Αυτό, απομονωμένο σε όλο τον κόσμο από την πολιτικά αυτοκτονική του απάντηση στη Γάζα στην προβοκάτσια της 7 Οκτώβρη, και προβοκαρισμένο από τη δική του αντιπαλαιστινιακή επεκτατική κυβέρνηση, προσφέρει στο νεοχιτλερικό Αξονα μια πρωτοφανή στην ιστορία αντισημιτική συσπείρωση. Σε σχέση με την Ελλάδα το Ισραήλ είναι πανέτοιμο με τη συμφωνία σύσσωμης σχεδόν της άρχουσας τάξης του να διαπράξει ακόμα ένα στρατηγικό λάθος. Αφού δηλαδή βοήθησε τον προβοκάτορα Τραμπ να προσφέρει στον Άξονα το Ιράν και τις δυο καρωτίδες του μεσανατολικού πετρελαίου, το Ορμούζ και το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, τώρα ετοιμάζεται με τον ίδιο ενθουσιασμό να γίνει συνεργός της προσπάθειας των φιλορώσων της Ελλάδας να προσφέρουν στον Άξονα το κλειδί της Ευρωπαϊκής άμυνας από το Νότο, την Τουρκία και τα Στενά του Βοσπόρου. Μάλιστα με την αντιτουρκική συμμαχία με το Ισραήλ η Ελλάδα δεν σπρώχνει μόνο την Τουρκία στον Άξονα αλλά και τη Συρία και μαζί της όλο το μουσουλμανικό Κόσμο. Κι όλα αυτά τα λάθη γίνονται γιατί η ηγετική τάξη του Ισραήλ δεν μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στον αντισημιτισμό των μουσουλμανικών χωρών, με πρώτο τον Παλαιστινιακό, ο οποίος έχει ένα ισχυρό εθνικιστικό υπόστρωμα και τον αντισημιτισμό της χιτλερικής Γερμανίας και εκείνον της σημερινής Κίνας και της Ρωσίας που είναι ιμπεριαλιστικού χιτλερικού και γι αυτό καθαρά γενοκτονικού τύπου. Έτσι σήμερα σύσσωμη η αστική τάξη του Ισραήλ συμμαχεί με την Ελλάδα ενάντια στην Τουρκία χωρίς να νοιάζεται ότι την ίδια ώρα οι πλειοψηφικοί στην ελληνική κοινή γνώμη φαιο-”κόκκινοι” και η στην κύρια πλευρά της ρωσόφιλη ελληνική εκκλησία δουλεύουν όσο ποτέ δραστήρια στις μάζες το γενοκτονικό μίσος στο Ισραήλ. Αλλά πως να ανησυχήσει τώρα όταν δεν νοιάστηκε στα 2010 όταν ο Άρειος Πάγος επικύρωσε το πρωτοφανές για ευρωπαϊκό κράτος επαίσχυντο αντισημιτικό σκεπτικό της αθώωσης του ναζιστή Πλεύρη.
Για να μπορέσει η Ευρώπη να αντισταθεί στη στρατηγική περικύκλωση και εσωτερική υπονόμευση του Άξονα πρέπει να μπει στην πολιτική μάχη το οργανωμένο αντιφασιστικό προλεταριάτο της
Στην ουσία ο Σαράα είναι μόνο ένας κρίκος, αν και ιδιαίτερα κομβικός, μιας πολύ μεγαλύτερης αλυσίδας με την οποία η πουτινική Ρωσία θέλει να αποκόψει και να περικυκλώσει την Ευρώπη από το Νότο ξεκινώντας αυτή τη στρατηγική με την απόλυτη πολιτική υποταγή και τερατοποίηση του Ιράν. Τέτοια είναι η προσπάθεια της (πάλι με τη βοήθεια του Τραμπ) να τραβήξει την Τουρκία σε συμμαχία με το ρωσόδουλο Χαφτάρ στη Λιβύη και βέβαια να τον δελεάσει και να τον ρουφήξει μέσα από τη συμμαχία του με τον Σαράα. Τέτοια είναι η αλματώδης διείσδυση της Ρωσίας απ άκρου σ άκρη στο Σαχέλ και η προσπάθειά της να διασπάσει τη Σομαλία και το Σουδάν με τη βοήθεια των Εμιράτων και της ηγεσίας Νετανιάχου αντίστοιχα. Τέτοια είναι η προσπάθεια της να εξαρτήσει την Αλγερία οξύνοντας τις σχέσεις της με το ευρωπαιόφιλο Μαρόκο και την Ισπανία.
Ταυτόχρονα αυτή η κυκλωτική εκστρατεία συντονίζεται με την πιο τυπικά “σοσιαλ” ιμπεριαλιστική δραστηριότητα της Ρωσίας, που είναι να ανατινάζει εσωτερικά και ταξικά (από τα δεξιά βέβαια) την ενότητα της Ευρώπης ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή να της επιτεθεί εξωτερικά. Έτσι από τη μια η Ρωσία συσπειρώνει με τους φασίστες ψευτοπατριώτες της το “λευκό” προλεταριάτο (τυπική περίπτωση η AfD) και από την άλλη με τους σοσιαλφασίστες της (τυπική περίπτωση ο Μελανσόν) συσπειρώνει το μεταναστευτικό προλεταριάτο και ρίχνει το πρώτο ενάντια στο δεύτερο με εργαλείο το ρατσισμό, ενώ ταυτόχρονα στρέφει και τα δύο σε έναν κοινό αγώνα ενάντια στο “σύστημα”, που σημαίνει στην πράξη ενάντια σε εκείνα τα κομμάτια της ευρωπαϊκής μονοπωλιακής αστικής τάξης που λίγο ή πολύ αντιστέκονται στους ρωσοκινέζους νεοχιτλερικούς. Όμως αυτή η τάξη θέλει να ζει όπως πριν τον πόλεμο και πριν την περικύκλωση, δηλαδή να συσσωρεύει κέρδη με τους προηγούμενους ρυθμούς ενώ το ευρωπαϊκό προλεταριάτο θα συνεχίζει να φτωχαίνει και μάλιστα να πληρώνει κυρίως εκείνο τόσο για τις αναγκαίες πολεμικές δαπάνες απέναντι στον Αξονα, όσο και τις οικονομικές δαπάνες για να αντέξει η Ευρώπη απέναντι στον ενεργειακό πόλεμο από το Νότο και ταυτόχρονα από τον κινέζικο οικονομικό πόλεμο. Αλλά έτσι ο ακήρυκτος ευρωπαϊκός εμφύλιος με τους φασίστες και τους σοσιαλφασίστες θα δυναμώνει και ακόμα περισσότερο θα εντείνονται οι πιέσεις τους στην Ευρώπη να υποταχθεί στη Μόσχα και στους συμμάχους της φασίστες δικτάτορες βασανιστές του Νότου. Την ίδια ώρα το τριτοκοσμικό προλεταριάτο θα συνωστίζεται στις πόρτες της Ευρώπης για να ξεφύγει από τις κτηνώδεις δικτατορίες και τους πολέμους που οργανώνουν οι νεοχιτλερικοί αλλά την πολιτική ευθύνη για την άρνηση της να τις ανοίξει θα τη χρεώνεται η Ευρώπη.
Αυτά όλα σημαίνουν ένα πράγμα. Ότι δεν είναι δυνατό η Ευρώπη να αντέξει την περικύκλωση και την αναπόφευκτη ανοιχτή εξωτερική επίθεση των νεοχιτλερικών δίχως το αντιφασιστικό βιομηχανικό της προλεταριάτο να συγκροτηθεί πολιτικά και μάλιστα να πάρει κάποια στιγμή την κύρια ευθύνη της αντιφασιστικής άμυνας από τα τρεμάμενα χέρια των πολιτικά αδύναμων φιλελεύθερων και των σοσιαλδημοκρατών υπερασπιστών της μονοπωλιακής αστικής τάξης. Μόνο αυτό θα μπορεί να ενώσει τις χώρες και τους λαούς του Δεύτερου Κόσμου (Ευρώπη, Καναδάς, Δυτικός Ειρηνικός, Ωκεανία) με τα δημοκρατικά κινήματα και τις ειρηνόφιλες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι αυτοί ακριβώς οι φιλελεύθεροι σοσιαλδημοκράτες ήταν εκείνοι που με τόσο ενθουσιασμό βοήθησαν να έρθουν στην εξουσία οι σοσιαλφασίστες που άρπαξαν την εξουσία τόσο από το ρώσικο και μετά από το κινέζικο προλεταριάτο και μετά τους άφησαν επί δεκαετίες να δυναμώσουν ενώ οι ίδιοι άφηναν πολιτικά και στρατιωτικά ανοχύρωτη απέναντι τους την Ευρώπη. Δείγμα αυτής της στρατηγικής τύφλας, που είναι στην ουσία της ταξική τύφλα, είναι σήμερα η άρνηση της ηγεσίας της Ευρώπης να προσφέρει εκείνη ισχυρή στρατιωτική βοήθεια στις φιλειρηνικές αραβικές χώρες του Κόλπου απέναντι στον αποκλεισμό του Ιράν, ειδικά τώρα που ο Τραμπ τις έχει εντελώς πουλήσει. Εννοούμε στρατιωτική κάτω από αραβική πολιτική ηγεσία για να μην κατηγορηθεί η Ευρώπη ότι κάνει ιμπεριαλιστική επέμβαση. Όμως πώς να δεχτούν μια τέτοια ηγεσία οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις πόσο μάλλον που νομίζουν ότι έχουν μόνο ένα στρατιωτικό μέτωπο με τη Ρωσία, το ανατολικό. Ενώ έχουν δύο, δηλαδή και το Νότιο από την ώρα που η Ρωσία και γενικά ο Άξονας παρατάχθηκε ανοιχτά με το Ιράν, μόλις εκείνο υπέκυψε στον Άξονα. Αυτή η στάση αποτελεί ένα πελώριο πολιτικό λάθος, στην πραγματικότητα ένα έγκλημα σε βάρος των λαών της Ευρώπης. Γι αυτό πιστεύουμε, και από άλλα που θα γίνουν, ότι έρχεται μια εποχή οδυνηρής εκπαίδευσης των λαών και πολιτικής χειραφέτησης από τη μονοπωλιακή αστική τάξη σε όλο τον κόσμο και πρώτα απ όλους από τις αστοδημοκρατίες της Ευρώπης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτές οι δημοκρατίες, αν και αστικές και μάλιστα μονοπωλιακές, δεν προέκυψαν τυχαία τόσο προωθημένες στον αστικό κόσμο παρά τις ήττες των προλεταριακών επαναστάσεων στη Ρωσία και την Κίνα. Προέκυψαν μέσα από τον τελευταίο β΄ παγκόσμιο αντιφασιστικό πόλεμο.
Το ότι αντέχουν ακόμα παρά την επίθεση του Άξονα και των φαιο-”κόκκινων” είναι μια μορφή αντιφασιστικής αντίστασης του προλεταριάτου. Αυτό το προλεταριάτο παρόλο που δεν έχει την εξουσία και παρόλο που παντού το μονοπώλιο έχει φυσική τάση προς τον αυταρχισμό και το φασισμό, όπως ιδιαίτερα δείχνει η περίπτωση της προεδρίας Τραμπ- ναζί Βανς στις ΗΠΑ, είναι, έστω και απλά συνδικαλιστικά οργανωμένο, σε θέση να επηρεάζει ιδεολογικά και πολιτιστικά ολόκληρη την κοινωνία και να μην την αφήνει να κυλήσει στη φασιστική βαρβαρότητα.
*Εδώ στη χώρα μας την φράση Coalition of the willing για την Ουκρανία τη μεταφράζουν ως Συμμαχία (το σωστό είναι Συνασπισμός) των Προθύμων όπως την αντίστοιχη των ΗΠΑ του Μπους στο Ιράκ το 2003 γιατί η λέξη πρόθυμοι έχει κάτι το υποτιμητικό, ειδικά για όσους ακολούθησαν τότε τις ΗΠΑ. Οι Γάλλοι σωστά την ονομάζουν Συνασπισμό των Εθελοντών. Έτσι τη λέμε και εμείς.