Με τους μουλάδες του Ιράν αυτό θα είναι ακόμα πιο εύκολο γιατί αυτή τη φορά ο επεμβασίας πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τραμπ, δεν είναι ένας απλός αντικειμενικός προβοκάτορας όπως ήταν ο Μπους που έκανε τις δυο πρώτες επεμβάσεις, την πρώτη στο Αφγανιστάν για να διώξει τους αντιρώσους Ταλιμπάν μετά τη ρώσικη προβοκάτσια των Δίδυμων Πύργωνκαι τη δεύτερη στο Ιράκ μετά την προβοκάτσια Κλίντον-Τένετγια τα ανύπαρκτα όπλα μαζικής καταστροφής, με την οποία έριξε το αρκετά εχθρικό για τη Ρωσία δικτατορικό καθεστώς Σαντάμ. Ούτε ο Τραμπ είναι απλά ένας φιλορώσος πρόεδρος όπως ο Ομπάμα που έκανε την τρίτη αμερικάνικη «αντιδικτατορική» επέμβαση, αυτή ενάντια στη Λιβύη για να γκρεμίσει τον επίσης εθνικοφασίστα Καντάφι ακριβώς τη στιγμή που προσπαθούσε να ανεξαρτητοποιηθεί από τη Ρωσία.
Ο Τραμπ είναι ένα αφοσιωμένο υποχείριο του Πούτιν σε κάθε πράξη του. Και δεν είναι μόνο το μίσος του στην Ουκρανία και την Ευρώπη που το μαρτυράει αυτό αλλά το γεγονός ότι είναι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που η ρωσική ηγεσία ποτέ δεν έχει κατηγορήσει για τίποτε. Έτσι ο Τραμπ κάνει τις δικές του επεμβάσεις με τέτοιο τρόπο ώστε το υπάρχον δικτατορικό τρομοκρατικό καθεστώς να παραμείνει στη θέση του, αλλά να πιεστεί εξωτερικά και ταυτόχρονα να χειρουργηθεί εσωτερικά έτσι ώστε, ενώ είναι ήδη γενικά φιλικό στη Ρωσία να υποταχτεί εντελώς σε αυτήν. Πράγμα εύκολο γιατί κάθε τέτοιο καθεστώς έχει γίνει τόσο μισητό σχεδόν στους πάντες, από το λαό του ως τους περισσότερους γείτονές του ώστε μετά από ένα μεγάλο χτύπημα από τη στρατιωτικά πιο ισχυρή υπερδύναμη να μην έχει άλλη διέξοδο από το να υποταχθεί στη Ρωσία και γενικά στο ρωσοκινεζικό Άξονα. Μάλιστα ο Τραμπ είναι ο πρώτος επεμβασίας πρόεδρος των ΗΠΑ που έχει ανοιχτά ξεκαθαρίσει ότι στόχος του δεν είναι να γκρεμίσει το παλιό καθεστώς, όπως δήλωναν οι προηγούμενοι επεμβασίες πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά μόνο να έχει ο ίδιος έναν τάχα φιλικό του ηγέτη. Στην ουσία ο στόχος του Τραμπ είναι να μετατρέψει ένα καθεστώς φασιστικό εθνικιστικό σε φασιστικό ρωσόδουλο χωρίς να το ανατρέψει. Δεν το κρύβει άλλωστε ότι το πρότυπο του είναι η λύση Ροντρίγκεζ, δηλαδή ο αποκεφαλισμός του παλιού εθνικιστή φασίστα αρχηγού του καθεστώτος (εν προκειμένου του Μαδούρο) και η εγκατάσταση ενός κατάλληλου διαδόχου που θα ικανοποιεί φαινομενικά τον Τραμπ αλλά ουσιαστικά τον Πούτιν. Η Ροντρίγκεζ, παλιά υπεύθυνη της ασφάλειας και αργότερα των σχέσεων με τη Ρωσία για το ενεργειακό είναι μια τέτοια φυσιογνωμία. Η φόρμουλα της νέας διακυβέρνησης στη Βενεζουέλα ήδη διαγράφεται με αρκετή σαφήνεια. Το καθεστώς από φασιστικό εθνικιστικό γίνεται φασιστικό κομπραδόρικο υποτακτικό στη Μόσχα στο προαύλιο των ΗΠΑ που σημαίνει ότι θα δίνει και μια αποζημίωση στις ΗΠΑ σε πετρέλαιο δηλαδή μια παροχή «αλλότριας ακολασίας». Χωρίς έναν άνθρωπο της Μόσχας στην προεδρία των ΗΠΑ ποτέ η καθεστωτική εγχείρηση της Βενεζουέλας δεν θα μπορούσε να γίνει αναίμακτα. Βέβαια αν και για το καθεστώς Μαδούρο έφτανε μια απλή προδοσία κορυφής για να γίνει η εγχείρηση στο καθεστώς, πιστεύουμε ότι θα χρειαστούν κι άλλες στο μέλλον, γιατί ούτε οι εθνοφασίστες, ούτε ακόμα περισσότερο οι δημοκράτες της Βενεζουέλας θα δεχτούν για καιρό μια ρώσικη δικτατορία με αμερικάνικη πετρελαϊκή συγκυριαρχία.
Οι αντιθέσεις των μουλάδων με τη Ρωσία είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ επιχειρεί την εγχείρηση μέσα τους
Το καθεστώς των μουλάδων είναι ένας επιθετικός εθνικισμός, περιφερειακά ηγεμονιστικός που είχε ως τώρα δυο ισχυρές τάσεις μέσα του. Η μία που επιζητούσε να αξιοποιήσει τις αντιθέσεις ανάμεσα στη Ρωσία και στην Ευρώπη και να κάνει ανοίγματα στη δεύτερη. Η άλλη είναι ρωσόφιλη, και θέλει αποφασιστική στροφή προς τον Άξονα για να βαδίσει μαζί του στον παγκόσμιο πόλεμο που αυτός ήδη έχει ξεκινήσει. Και οι δυο τάσεις είναι αντισημιτικές αλλά όχι στον ίδιο βαθμό, αφού ένα μικρό τμήμα των ρεφορμιστών δέχεται ακόμα και τα δύο κράτη “αν το θελήσουν οι Παλαιστίνιοι”. Ο Καμενεΐ πατέρας κινούταν εξισορροπιστικά ανάμεσα στις δύο τάσεις. Συνήθιζε να λέει ότι το Ιράν πετάει με δυο φτερούγες: Η μία η «σκληρή» ή αλλιώς «αρχοκρατική» (principalist), όπως αυτοαποκαλείται και η άλλη είναι η «ρεφορμιστική». Ο πόλεμος του Τραμπ είχε σα στόχο να φέρει μόνη της και συντριπτικά κυρίαρχη στην εξουσία τη σκληρή τάση που είναι και η πιο ισχυρή μέσα στον ένοπλο κρατικομονοπωλιακό, και πιο διεφθαρμένο πυρήνα του καθεστώτος που είναι οι Φρουροί της Επανάστασης.
Στο Ιράν τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα για τη Ρωσία από όσο ήταν με τη Βενεζουέλα γιατί αυτό το αντιδραστικό καθεστώς εμφανίστηκε στην εξουσία σαν μια αντιαμερικανική επανάσταση σε μια μεγάλη και ισχυρή χώρα που είχε ιστορικά αντιπαλέψει και τη Ρωσία. Οι μουλάδες ήταν αρχικά όχι μόνο αντιαμερικάνοι σαν αντισημίτες αλλά και ανοιχτά αντιρώσοι, όπως πολλοί εθνικοφασίστες του Τρίτου Κόσμου. Τέτοιοι ήταν και ο Χομεϊνί και το δεξί του χέρι ο Χαμενεΐ. Ιδεολογικά σαν φασίστες και πάνω από όλα σαν αντισημίτες είχαν σαν κύριο εχθρό το Ισραήλ και μετά τις ΗΠΑ σαν προστάτη του. Έτσι θεωρούσαν τη Ρωσία σαν σύμμαχο, αλλά μόνο απέναντι σε αυτούς τους δυο. Όμως σαν εθνικιστές είχαν αντιθέσεις με αυτήν. Γι’ αυτό άλλωστε είχαν πάντα παράνομο το ρωσόδουλο Τουντέχ, το οποίο καταγγέλλει τη δικτατορία τους και υποστηρίζει στα λόγια με τη γνωστή κνίτικη αντιδυτική γραμμή τα δημοκρατικά κινήματα εναντίον τους.
Η αντίθεση των εθνικιστών μουλάδων στη Ρωσία εκδηλώνεται ανοιχτά σε δύο ζητήματα εδαφικής κυριαρχίας. Το ένα είναι η σύγκρουση με τη Ρωσία που παίρνει θέση υπέρ των Εμιράτων για τα τρία νησιά του Κόλπου* που το Ιράν θεωρεί δικά του και έχει από το 1971 την κυριαρχία σε αυτά. Το άλλο είναι το ζήτημα του διαδρόμου του Ζανγκεζούρ με τον οποίο θέλει το Αζερμπαϊτζάν να ενωθεί με το Ναχιτσεβάν με την υποστήριξη της Τουρκίας. Αυτός ο διάδρομος θα καταργήσει τα κοινά σύνορα του Ιράν με την Αρμενία, πράγμα που το Ιράν θεωρεί ότι θα το απομονώσει από τον Καύκασο. Το διάδρομο αυτόν τον θέλει και η Ρωσία, μόνο που επιδιώκει να τον ελέγχει η ίδια.
Αυτές οι αντιθέσεις στο εδαφικό επίπεδο εκδηλώθηκαν πολύ πιο ανοιχτά και πιο έντονα με τη Ρωσία όταν έφταναν στο επίπεδο της διεθνούς στρατηγικής. Το πιο έντονο ρήγμα στη στρατηγική ενότητα των μουλάδων με τη Ρωσία εκδηλώθηκε το 2025 όταν οι πρώτοι διαπίστωσαν ότι η Ρωσία σε συνεργασία με την Τουρκία τους πέταξε έξω από τη Συρία ενώ η ίδια συνεργαζόταν όλο και πιο στενά με το νέο μπλοκ εξουσίας του Τζολάνι πράγμα που οι θεότυφλοι δυτικοί ακόμα δεν βλέπουν. Χαρακτηριστική ήταν η καταγγελία του Ιρανού ταξίαρχου Εσμπατί ότι η Ρωσία προσποιήθηκε ότι βομβάρδιζε τις δυνάμεις του Τζολάνι ενώ έριχνε τις βόμβες στην έρημο για να τις διευκολύνει να προελάσουν. Αυτός κατηγόρησε επίσης τη Ρωσία ότι βοηθούσε το Ισραήλ στα χτυπήματά του στις ιρανικές δυνάμεις της Συρίας. Όμως η πιο μεγάλη αντίθεση του καθεστώτος των μουλάδων με τη Ρωσία εκδηλώθηκε μετά τον πόλεμο των 12 ημερών που έκανε ο Τραμπ μαζί με τον Νετανιάχου τον Ιούνη του 2025. Τότε η φράξια των ρεφορμιστών μουλάδων (Χαταμί και αργότερα Ρουχανί, προηγούμενα Ραφσατζανί και Καρουμπί), κατήγγειλε ανοιχτά τη Ρωσία ότι χαντάκωνε το Ιράν. Την κατηγόρησε συγκεκριμένα ότι συστηματικά εμπόδιζε μια πυρηνική συμφωνία για να απομονώσει το Ιράν και ειδικά να το φέρει σε σύγκρουση με την Ευρώπη. Γιατί πραγματικά οι μουλάδες ήταν σε ενότητα με την Ευρώπη όταν μαζί με τις ΗΠΑ έκλεισαν τη συμφωνία του ελεγχόμενου από την ΔΕΑΕ (Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας) εμπλουτισμού του ουράνιου το 2015 που τη χάλασε ο Τραμπ το 2018. Αυτή η αντίθεση των μουλάδων με τη Ρωσία εκδηλώθηκε πιο έντονα από ποτέ μετά από τους βομβαρδισμούς του Τραμπ πέρυσι τον Ιούνη. Τότε οι ρεφορμιστές με τον πρώην ΥΠΕΞ Ζαρίφ, άνθρωπο του Ρουχανί, κατήγγειλαν τη Ρωσία ότι είχε καταφέρει να επιβάλει τέτοιους όρους στη συμφωνία του 2015, ώστε να την υπονομεύσει, και ότι στόχος της ήταν πάντα να απομονώσει διεθνώς το Ιράν, ιδιαίτερα απέναντι στην Ευρώπη. Ήταν τότε που οι πιο σκληροί αντιδυτικοί μουλάδες, και οι πιο ρωσόφιλοι, με εκπρόσωπό τους τον πρόεδρο της Βουλής Γκαλιμπάφ κατηγόρησαν το Ρουχανί ότι «υπονομεύει την εθνική ενότητα και κάλεσαν τη δικαστική αρχή να δράσει ενάντια στις «αντιρωσικές παρατηρήσεις» του Ζαρίφ (δες και εδώ ).
Ήταν ακριβώς για να αφαιρέσει το έδαφος κάτω από τα πόδια των ρεφορμιστών και να τους απομονώσει από κάθε λαϊκό και δημοκρατικό έρεισμα, που ο προβοκάτορας Τραμπ ενθάρρυνε με ψεύτικες υποσχέσεις, ότι τάχα θα επέμβουν οι ΗΠΑ, τη μεγάλη εξέγερση του Γενάρη. H εξέγερση σηκώθηκε αρχικά από τα τσακισμένα από την οικονομική κρίση αστικά και μικροαστικά στρώματα, και όταν πήρε δημοκρατικό εύρος την έπνιξαν στο αίμα οι Φρουροί της Επανάστασης και η αστυνομία τους, οι Μπασίτζ. Αυτή η σφαγή απομόνωσε το καθεστώς από την Ευρώπη συνολικά, οπότε και από τη ρεφορμιστική, σε γενικές γραμμές μη ρωσόφιλη πτέρυγα (γιατί δουλεύει μέσα και στους ρεφορμιστές η Ρωσία σύμφωνα με την πάγια εισοδιστική τακτική της Ρωσίας. Η απομόνωση από την Ευρώπη ήταν γενική απέναντι στο καθεστώς παρόλο που η αρχηγός του «Ρεφορμιστικού Μετώπου», που είχε στηρίξει τον Πεζεσκιάν στις εκλογές για την προεδρία, η Αζάρ Μανσουρί, κατήγγειλε με«απέχθεια και θυμό αυτούς που έσυραν την νεολαία αυτής της χώρας στον τάφο και στο αίμα» με αποτέλεσμα η ίδια μαζί με μια σειρά ηγετικά στελέχη αυτού του ρεύματος να συλληφθούν από τους Φρουρούς της Επανάστασης και να παραπεμφθούν σε δίκη με την κατηγορίαότι έκαναν τα πάντα «για να δικαιολογήσουν τις πράξεις του τρομοκρατικού στρατού των δρόμων».
Για να κάνει την εγχείρηση ξεκίνησε ο Τραμπ το μεγάλο πόλεμο ενάντια στο Ιράν στο τέλος του Φλεβάρη παρά την κρίσιμη υποχώρηση που είχε κάνει η κυβέρνηση των ρεφορμιστών στο κεντρικό ζήτημα του εμπλουτισμού του ουράνιου.** Και τον ξεκίνησε αιφνιδιαστικά, ενώ είχε συμφωνήσει συνέχιση των συνομιλιών, ώστε να βομβαρδίσει και να σκοτώσει τον Χαμενεΐ και έτσι πιο εύκολα να πάρουν την εξουσία οι πιο ρωσόφιλοι μουλάδες, που πάντα κατήγγειλαν τους ρεφορμιστές για φιλοδυτικές αυταπάτες, ακόμα και για προδοσία. Η μεγάλη επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ αμέσως μετά τη σφαγή του Φλεβάρη ουσιαστικά τσάκισε πολιτικά τους ρεφορμιστές και συσπείρωσε το καθεστώς γύρω από την πιο σκληρή φιλορώσικη τάση. Γιατί με εχθρικό λαό και ουσιαστικά εχθρική ευρωπαϊκή κοινή γνώμη δεν υπήρχε άλλη πολιτική διέξοδος για τους μουλάδες από την καταφυγή στη Ρωσία και στην Κίνα. Είναι αυτή η επίθεση που έφερε αναγκαστικά στην αρχηγία τον γιο του Χαμενεΐ γνωστό για τους εξαιρετικά στενούς του δεσμούς με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Δεν ξέρουμε ακόμα αν αυτός θα είναι σε φυσική θέση να κυβερνήσει, αλλά αν δεν είναι αυτός θα είναι κάποιος άλλος που εμπιστεύονται οι Φρουροί. Ιδιαίτερα από την ώρα που η στρατηγική της ιρανικής άμυνας στην αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στηρίχθηκε στο βομβαρδισμό των μοναρχιών του Κόλπου και πάνω απ’ όλα στο επιλεκτικό κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, πράγμα που αντικειμενικά δυναμώνει τη στρατηγική αντίθεση του Ιράν και με τις Μοναρχίες και με την Ευρώπη, δεν υπάρχει άλλος τρόπος ύπαρξης των μουλάδων από αυτόν της υποδούλωσης τους στη Μόσχα και γενικά στον Άξονα.
Μετά την άνοδο του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ γίνεται πιο ανοικτή η ενότητα του Τραμπ με τη Ρωσία και την Κίνα
Από αυτή τη στιγμή και πέρα το μόνο που έχουν να κάνουν οι Πούτιν και Τραμπ είναι να συνεχίσουν τη μέθοδο “σκούπα φαράσι” έως ότου οι μουλάδες θα απορροφηθούν εντελώς από τη Μόσχα και γενικότερα από τον Άξονα. Ο Τραμπ θα χτυπάει και ο Πούτιν θα τον αφήνει να το κάνει προσφέροντας στο Ιράν φραστικές καταγγελίες της επίθεσης, και λίγο περισσότερη στρατιωτική βοήθεια σε εξοπλισμό και συντεταγμένες στόχων όσο οι μουλάδες θα εξαρτούνται περισσότερο από αυτή τη βοήθεια.
Είναι πολύ χαρακτηριστικός ο συντονισμός Τραμπ-Πούτιν λίγο αφότου ο Πούτιν έστειλε θερμό χαιρετισμό στο γιο Χαμενεΐ για την εκλογή του, που έλεγε ανάμεσα στ’ άλλα:
«…Τώρα που το Ιράν αντιμετωπίζει ένοπλη επιθετικότητα, η δράση σας σε αυτή την υψηλή θέση αναμφίβολα θα απαιτήσει μεγάλο θάρρος και αυταπάρνηση. Είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσετε με τιμή το έργο του πατέρα σας και θα ενώσετε τον ιρανικό λαό μπροστά στις σοβαρές δοκιμασίες.…». Από την άλλη ενώ θα περίμενε κανείς ο νάρκισσος πρόεδρος των ΗΠΑ να εξοργιστεί με τον Πούτιν, του τηλεφώνησε αμέσως και καυχήθηκε για την επικοινωνία μιας ώρας που είχε μαζί του. Γι αυτήν την επικοινωνία ο Πεσκόφ δήλωνε:«Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έχει προσφέρει διάφορες εναλλακτικές επιλογές για μεσολάβηση και τρόπους για μείωση των εντάσεων στη σύγκρουση με το Ιράν και οι προτάσεις αυτές συνεχίζουν να είναι στο τραπέζι». Στην ουσία αυτές οι αναφορές σημαίνουν ότι μετά την εκλογή του γιου Χαμενεΐ ξεκίνησε η προσπάθεια των Πούτιν-Τραμπ να σύρουν τις ΗΠΑ σε μια «ειρήνευση» στον Κόλπο, ανάλογη με αυτή που ήδη επιχειρούν οι δυο τους σε βάρος της Ουκρανίας, αλλά αυτή τη φορά υπέρ του Ιράν.
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι την ίδια στιγμή που ο Πούτιν εκθείαζε το νέο δικτάτορα, ο Τραμπ δήλωνε για πρώτη φορά ότι ο πόλεμος είναι κοντά στη λήξη του, γιατί ο εχθρός είχε τάχα νικηθεί. Από εκείνη τη στιγμή και πέρα άρχισε να προετοιμάζει την κοινή γνώμη των ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου χωρίς να έχει επιτευχθεί κανενός είδους αλλαγή του καθεστώτος πέρα από τη χειροτέρευσή του, και κανένας μείζονας διακηρυγμένος στρατιωτικός στόχος, όπως η κατάργηση του πυρηνικού προγράμματος ή η καταστροφή του βαλλιστικού δυναμικού του Ιράν. Αντίθετα οι μουλάδες είχαν επιβιώσει και πολιτικά αλλά και στρατιωτικά μέσα από τον έλεγχο των Στενών και των συνεχιζόμενων, αν και με μικρότερη ένταση βομβαρδισμών.
Τα χρονικά όρια μέσα στα οποία ο πόλεμος συμφέρει τον Άξονα και το φασισμό του Ιράν
Έτσι ο Τραμπ από τη μια προετοιμάζει την κοινή γνώμη των ΗΠΑ, αλλά από την άλλη δεν πολυβιάζεται να τελειώσει τον πόλεμο καθώς: 1ον όπως εξηγήσαμε όσο εξαντλείται παραπέρα στρατιωτικά και οικονομικά το Ιράν και όσο συγκρούεται με τους γείτονές του, τόσο πιο πολύ παραδίδεται στη ρώσικη προστασία. 2ον Η Ρωσία έχει ένα μεγάλο άμεσο κέρδος στο κεντρικό της πολεμικό μέτωπο καθώς οι ΗΠΑ εξαντλούν ραγδαία το απόθεμα των αντιβαλλιστικών πυραύλων τους, ιδιαίτερα των Πάτριοτ, που τους χρειάζεται ζωτικά η Ουκρανία και που θα τους αγόραζε η ΕΕ από τις ΗΠΑ για να τους δώσει σε αυτήν. 3ον γιατί εξαντλούνται από τον πόλεμο και νιώθουν ξαφνικά οικονομικά και στρατιωτικά απροστάτευτες από τις ΗΠΑ οι πιο φιλοδυτικές χώρες του Κόλπου και κυρίως γιατί αδυνατίζει οικονομικά λόγω κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ η Ευρώπη. Αυτό επιδεινώνει σχετικά την οικονομία της στο βαθμό που το Ιράν άνοιξε το Ορμούζ για την Κίνα, και για την όλο και πιο φιλορώσικη Ινδία του ινδουιστή ρατσιστή Μόντι. Από την άλλη όχι μόνο η Ρωσία κερδίζει από την αύξηση των τιμών του πετρελαίου, αλλά ο Τραμπ έσπασε και το εναντίον της εμπάργκο στις εξαγωγές πετρελαίου.
Ωστόσο δεν βλέπουμε ότι οι Τραμπ και Πούτιν θέλουν να κρατήσει για ένα μακρύ διάστημα ο πόλεμος αυτός γιατί υπάρχουν δύο περιορισμοί. Ο ένας είναι από το Ιράν. Αν οι καταστροφές από τους βομβαρδισμούς γίνουν πολύ μεγάλες, ειδικά σε υποδομές και ο πληθυσμός αρχίσει να υποφέρει θα κινδυνέψει να αποσταθεροποιηθεί η φρέσκια κυριαρχία των ρωσόφιλων μέσα στο νέο μπλοκ εξουσίας. Ο άλλος περιορισμός έρχεται από το εσωτερικό των ΗΠΑ. Αν ο πόλεμος κρατήσει πολύ με κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, θα αδυνατίσει πολύ από τη γενική αύξηση των τιμών συνολικά ή προεδρία Τραμπ, δηλαδή θα χάσει όχι μόνο η τάση Ρούμπιο που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη αυτού του πολέμου, αλλά και το μέτωπο των νεοχιτλερικών με επικεφαλής τον Βανς με τους εθνικιστές απομονωτιστές που δεν θέλουν να χάσουν κατά κράτος το Κογκρέσο στις εκλογές του Νοέμβρη.
Από τα παραπάνω βγάζουμε το συμπέρασμα ότι από την αρχή του αυτός ο πόλεμος βοηθάει τη Ρωσία για όσο χρόνο το Ιράν θα έχει αρκετά όπλα ώστε να κρατάει κλειστό το Ορμούζ και αρκετά τρόφιμα και ενέργεια για να ζει τον πληθυσμό του. Άλλωστε και τις δυο αυτές ανάγκες φροντίζει να τις καλύπτει ο Τραμπ. Γι’ αυτό από τη μια δεν βομβαρδίζει συστηματικά ενεργειακές υποδομές του Ιράν (και αυτό είναι το μόνο κακό που δεν κάνει), ενώ από την άλλη έδωσε ανοιχτά την έγκρισή του στη Ρωσία και στην Κίνα να βοηθάνε το Ιράν λέγοντας πως όπως οι ΗΠΑ βοηθάνε την Ουκρανία, έτσι και αυτές έχουν το δικαίωμα να βοηθάνε το Ιράν! Ταυτόχρονα με μια τέτοια υπολογισμένη παράταση του πολέμου ο Τραμπ δυναμώνει και πολιτικά τους μουλάδες. Από την ώρα δηλαδή που σκοτώνονται και άμαχες ιρανικές μάζες, και κυρίως απειλείται στρατιωτική επέμβαση μειονοτικών εθνοτήτων, οπότε εμφανίζεται πιο έντονα ο κίνδυνος διαμελισμού της χώρας, οι μουλάδες εμφανίζονται σαν μια πατριωτική και μάλιστα αντιιμπεριαλιστική εθνική δύναμη. Έτσι δυναμώνει πολιτικά στις μάζες η πιο επιθετική φασιστική πτέρυγα του καθεστώτος, αφού αυτή έχει επίσημα αναλάβει την πολιτική εξουσία και ταυτόχρονα τον πόλεμο απέναντι στην ξένη επίθεση. Δηλαδή αυτή τη στιγμή καθόλου δεν φαίνεται ότι η ίδια αυτή «πατριωτική» ηγεσία περνάει σε μια νέα δουλεία σε έναν ιμπεριαλισμό πολύ χειρότερο από εκείνον που την χτυπάει σήμερα από τα έξω με το σιχαμερό κομπασμό του προβοκάτορα. Τέλος δέχεται όλο και πιο έντονο πολιτικό πλήγμα η δημοκρατική τάση που ακολούθησε το γιο του Σάχη. Όχι τόσο για το βαθιά αντιδημοκρατικό και φιλο-ιμπεριαλιστικό παρελθόν της δυναστείας που αντιπροσωπεύει, ούτε γιατί στήριξε φανατικά την πολεμική επέμβαση ενός φασίστα σαν τον Τραμπ η οποία εξέθεσε αντί να ενισχύσει μια μεγάλη δημοκρατική εξέγερση. Αλλά κυρίως γιατί έχει υποστηριχθεί από ένα Ισραήλ που έχει γίνει όσο ποτέ μισητό στις αραβομουσουλμανικές μάζες επειδή πέφτοντας στη θανάσιμη πολιτική παγίδα του Τραμπ-Πούτιν-Νετανιάχου και της παγκόσμιας όψιμης αντι-αντισημιτικής ακροδεξιάς αποφάσισε να καταργήσει και στις διακηρύξεις και στην πράξη το δικαίωμα στη ύπαρξη του διαλεκτικού του αντίθετου, του παλαιστινιακού έθνους-κράτους.
Οι καταστροφικές αυταπάτες του Ισραήλ και η ανάγκη για ένα νέο αντιφασιστικό και αντι-αντισημιτικό κίνημα
Δεν υπάρχει τίποτα το πιο ανησυχητικό όσο συνεχίζεται αυτός ο πόλεμος από το ότι δυναμώνει σε πρωτοφανή επίπεδα, ειδικά μέσα στις ΗΠΑ, η βαθιά γραμμή του Τραμπ, η γραμμή Βανς. Αυτή υποθάλπει το ναζιστικό αντισημιτισμό και τον κεντρικό ισχυρισμό του ότι είναι το Ισραήλ που έσπρωξε τις ΗΠΑ στον πόλεμο ενώ τάχα οι ίδιες δεν τον ήθελαν. Ήδη αυτόν τον ισχυρισμό τον προωθούν οι αντισημίτες παντού, ότι δηλαδή ο καταχθόνιος Εβραίος κινεί την μεγαλύτερη υπερδύναμη σε έναν πόλεμο που καταστρέφει τον κόσμο. Αυτός ο ισχυρισμός έρχεται να προστεθεί στο αντισημιτικό κύμα που είχε ήδη φουσκώσει από τον καταστροφικά λαθεμένο, συχνά εγκληματικό τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ είχε διεξάγει τον πόλεμο με της Χαμάς απαντώντας στη γενοκτονική προβοκάτσια της 7 του Οκτώβρη.
Αυτό το μύθο ότι σέρνει πίσω του τις ΗΠΑ του Τραμπ αντί να τον ανατρέψει, τον τροφοδοτεί με τη στάση της η ηγεσία του Ισραήλ καθώς όχι μόνο στηρίζει με ενθουσιασμό τις επεμβάσεις του τραμπισμού αλλά θέλει να τις πάει ως τη συντριβή του καθεστώτος του Ιράν. Όμως αυτό είναι πρακτικά αδύνατο χωρίς μια πελώρια χερσαία εισβολή ή χωρίς τη συστηματική καταστροφή ζωτικών υποδομών της χώρας, πράγματα που και τα δύο είναι πολιτικά εγκληματικά. Έτσι όμως φαίνεται το Ισραήλ να είναι ο πιο επιθετικός παράγοντας του προβοκατόρικου πολέμου του Τραμπ ενώ ο ίδιος εμφανίζεται σαν ένας αμήχανος φαφλατάς που τουλάχιστον είναι πιο μετριοπαθής και πιο φιλάνθρωπος από το Ισραήλ. Στην ουσία η λογική της ισραηλινής ηγεσίας εξυπηρετεί μόνο μια γενική αυτοκαταστροφική αυταπάτη της ότι μπορεί να νικήσει στρατιωτικά τους γενοκτόνους αντισημίτες την ώρα που νικιέται πολιτικά από αυτούς πρώτον εξαιτίας της επεκτατικής αντιπαλαιστινιακής της πολιτικής που τώρα οργιάζει στη Δυτική Όχθη, και δεύτερον γιατί συμμαχεί με τη φασιστική προεδρία Τραμπ για να πετύχει τους στόχους της. Στην πραγματικότητα το καθεστώς του Ιράν μπορεί να το ανατρέψει από τα μέσα ο λαός του και από τα έξω μόνο οι χώρες που θα καταλάβουν ότι το αληθινό πρόβλημα δεν είναι το Ιράν αλλά οι δύο νεοχιτλερικές υπερδυνάμεις που στηρίζουν τους πιο επιθετικούς αντισημίτες της ηγεσίας του. Μόνο ένα παγκόσμιο αντιφασιστικό κίνημα μπορεί να αντιμετωπίσει γενικά το νεοχιτλερισμό και ειδικά τις τοπικές του εκφράσεις, όπως την ιρανική. Μόνο αν ένα τέτοιο κίνημα σταθεί δίπλα στο Ισραήλ μπορεί αυτό να δώσει έναν δίκαιο πόλεμο και με το Ιράν και τους δορυφόρους του Χεζμπολάχ, Χούθι, και σιίτες του Ιράκ και όχι να τον ξεκινήσει μόνο του με τις πλάτες μιας ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης και μάλιστα με τον πιο αποκρουστικό ηγέτη που είχε ποτέ.
Στο βάθος το ότι το Ισραήλ έχει πρωτοστατήσει σε αυτόν τον πιο προβοκατόρικο ως τώρα πόλεμο του Τραμπ, δεν είναι απλά ένα τακτικό λάθος. Είναι το επιστέγασμα μιας παλιάς στρατηγικής αυταπάτης της αστικής του τάξης ότι η χώρα καταφύγιο των Εβραίων μπορεί να επιβιώσει με τη στρατιωτική ισχύ την ώρα που χάνει πολιτική στήριξη και στις γειτονικές και στις παγκόσμιες δημοκρατικές μάζες. Και χάνει επειδή έκανε για πολλά χρόνια το ιστορικό λάθος να σταθεί απέναντι στους αντισημίτες που το περικυκλώνανε στηριζόμενο κυρίως στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ακόμα και στη χειρότερη εποχή του ακόμα και στις πιο καταστροφικές του επεμβάσεις σε βάρος των αραβομουσουλμανικών χωρών του Τρίτου Κόσμου, ενώ σήμερα, η ηγετική κλίκα Νετανιάχου διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με την πουτινική Ρωσία. Με αυτές τις συμμαχίες το Ισραήλ έκανε στην ουσία το λάθος να σταθεί πολλές φορές απέναντι στο παγκόσμιο δημοκρατικό κίνημα που ήταν εκείνο που το ξεγέννησε και το προστάτεψε στα πρώτα κρίσιμα για την ύπαρξη του βήματα. Τώρα πληρώνει για αυτό το λάθος με την πολιτική του απομόνωση σε μια στιγμή που ο γενοκτονικός αντισημιτισμός έχει απογειωθεί όσο ποτέ μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο και το Ισραήλ βάλλεται από τα μέσα από τους δικούς του φασίστες που λειτουργούν σαν προβοκάτορες υπέρ του αντισημιτισμού.
Έτσι αυτός εδώ ο πόλεμος δείχνει να καταλήγει σε μια πολιτική νίκη του νεοχιτλερικού Άξονα που στην ουσία τον καθοδήγησε. Αν αυτό συμβεί θα εγκατασταθεί στο κέντρο της Μέσης Ανατολής το πιο φασιστικό σιιτικό Ιράν που υπήρξε ποτέ, δίπλα στην πρώτη σουνιτική φασιστική και γι’ αυτό πιο τερατώδη και πιο ρωσόδουλη Συρία. Επίσης αυτός ο πόλεμος θα γιγαντώσει το παγκόσμιο αντισημιτικό κίνημα, ενώνοντας πρώτα μέσα στις ΗΠΑ, το βαθύτερο, τον «αριστερό» αντικαπιταλιστικό αντισημιτισμό των Σάντερς, Κορτέζ, Μαμντάνι με τον ανερχόμενο ρατσιστικό αντισημιτισμό των Βανς, Κάρλσον και Φουέντες.
Βέβαια όταν ένα λάθος πάει στην άκρη του αμέσως εμφανίζεται η αντίσταση σε αυτό. Αυτή η προώθηση του νεοχιτλερικού αντισημιτισμού νομίζουμε ότι θα δώσει μια ώθηση για να δημιουργηθεί κατ αρχήν στην περικυκλωμένη δημοκρατική Ευρώπη το αντίθετο όλης αυτής της κτηνωδίας, που είναι ένα νέο παγκόσμιο αντιφασιστικό μέτωπο. Ο σκληρός πυρήνας του δεν μπορεί παρά να είναι μια διεθνιστική και γι αυτό συνεπής αντι-αντισημιτική προλεταριακή αριστερά. Αυτό είναι υποχρεωτικό να προκύψει για να δώσει μια αποφασιστική πάλη με τους νεοχιτλερικούς, αφού οι φιλελεύθεροι μονοπωλιστές που καθοδηγούν αυτή τη στιγμή την Ευρώπη, εξαιτίας της ταξικής φύσης τους δεν μπορούν να δώσουν μία τέτοια πάλη με συνέπεια. Παρόλο δηλαδή που ως τώρα έχουν καταφέρει να μείνουν χοντρικά έξω από αυτόν τον πόλεμο στον οποίο θέλει να τους σύρει ο Τραμπ δεν μπορούν να κάνουν τις οικονομικές και πολιτικές θυσίες που χρειάζονται για να πείσουν τους λαούς τους να αντισταθούν στην περικύκλωση της Ευρώπης. Μόνο αν μπει η προλεταριακή αριστερά μαζικά στη μάχη θα μπορέσει να υποχρεώσει τους μονοπωλιστές να τις κάνουν, ιδίως αν μπορέσει να έρθει η ίδια στην εξουσία με κάποια μορφή του ενιαίου αντιφασιστικού μετώπου.
………………………………………………………………………………………………………………………
*Πρόκειται για τα Αμπού Μούσα, Μείζον Τουνμπ και Ελάσσον Τουνμπ. Είναι χαρακτηριστικό ότι επί Μάο η Κίνα δεν αμφισβητούσε στην πράξη την κυριαρχία του Ιράν στα νησιά, χωρίς ωστόσο να την έχει αναγνωρίσει de jure, ενώ τώρα παίρνει θέση υπέρ των Εμιράτων καθώς καλεί σε διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις δυο χώρες και προσφυγή στη Χάγη. Τελευταία το Ιράν κάλεσε τον κινέζο πρεσβευτή να διαμαρτυρηθεί γι αυτή τη στάση του.
** Δέσμευση του για την απενεργοποίηση του εμπλουτισμένου κατά 60% ουρανίου.
*** Ειδικά στην περίπτωση των Ταλιμπάν, που ήταν ανοιχτά εχθρικοί στη Ρωσία γιατί δεν είχαν καταπιεί την απάτη της δήθεν παράλυσης της Ρωσίας μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η Ρωσία παρατάχθηκε ανοιχτά πολιτικά με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στην επίθεση.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------