Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το αποτέλεσμα του βρώμικου δημοψηφίσματος είναι εντελώς σύμφωνο με τη φύση του: Ο φασισμός της κυβέρνησης, που  το σκαρφίστηκε και το εκτέλεσε σε μια βδομάδα ποδοπατώντας κάθε έννοια δημοκρατίας παραπλάνησε όπως και στις εκλογές του Γενάρη το λαό βάζοντάς του ένα απίθανο ερώτημα: θέλει πιο πολλά λεφτά ή πιο λίγα από τους «ευρωπαίους εκβιαστές» του που του τα χρωστάνε; Τι προτιμάει; Να είναι περήφανος και να ζήσει καλύτερα ψηφίζοντας  για το πρώτο, η να ταπεινωθεί, να νικηθεί και να φτωχύνει ψηφίζοντας το δεύτερο;

- Δημοσιεύουμε εδώ ένα ως τώρα αδημοσίευτο άρθρο της Νέας Ανατολής που γράφτηκε τον Νοέμβρη του 2020 και έμεινε μισοτελειωμένο. Αφορούσε την μεγάλη κρίση στις σχέσεις της Γαλλίας με τον μουσουλμανικό κόσμο που ξεκίνησε με τον αποκεφαλισμό του καθηγητή Πατύ από τους ισλαμοφασίστες. Το δημοσιεύουμε τώρα με την ευκαιρία της απόπειρας για διάρρηξη των σχέσεων της Ευρώπης με το Κατάρ που επιχειρούν οι πράκτορες και οι φίλοι των ρώσων νεοχιτλερικών στην Ευρώπη με εργαλείο το σχετικό σκάνδαλο διαφθοράς. Αυτό που έχει αλλάξει από τότε που γράφτηκε αυτό το άρθρο είναι ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει χάσει μεγάλο μέρος της δύναμης της μετά τα φιλορώσικα φασιστικά πραξικοπήματα στην Αίγυπτο και στην Τυνησία, έχει διασπαστεί, κρατάει με μεγάλες υποχωρήσεις ένα μέρος εξουσίας στη μισή Λιβύη, ενώ ο πιο ισχυρός υποστηριχτής της, το κόμμα του Ερντογάν προσεγγίζει όλο και περισσότερο την πουτινική Ρωσία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες το Κατάρ έχει αρχίσει και αυτό να συνεργάζεται με τη Ρωσία αν και πολύ πολύ λιγότερο προς το παρόν σε σχέση με τη βαθύτερη συνεργασία που έχει με τη Δύση οπότε αποτελεί το τελευταίο σχετικά αξιόπιστο οικονομικό ενεργειακό στήριγμα της Ευρώπης. -

Παρακάτω δημοσιεύουμε τις απαντήσεις που έδωσε ένας σύντροφός μας σε μια διαδικτυακή συζήτηση στο facebook, όπου τέθηκε το ζήτημα της αποβιομηχάνισης της Ελλάδας και της σχέσης με αυτήν των χρηματοδοτικών προγραμμάτων της ΕΕ. Έχουν γίνει κάποιες μικροαλλαγές, που περισσότερο χρησιμεύουν στο να κάνουν το κείμενο να στέκεται ανεξάρτητο και όχι σαν απάντηση στα πλαίσια ενός διαλόγου, ή αποσαφηνίζουν μερικά σημεία του. Πιστεύουμε ότι είναι μια καλή συμπύκνωση της συχνά αποσπασματικής επιχειρηματολογίας της ΟΑΚΚΕ πάνω σε αυτά τα ζητήματα και για αυτό τη δημοσιεύουμε σαν ένα αυτόνομο κείμενο.

Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει το σκηνικό των δήθεν διαπραγματεύσεων υπέρ του λαού με πρόσχημα αυτή τη φορά τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την ελάφρυνση του χρέους, που ακόμα και αν ληφθούν σήμερα, όσο η εξουσία βρίσκεται στα χέρια των σαμποταριστών, θα σημαίνουν ασήμαντη βελτίωση για μία οικονομία που θα χρειάζεται όλο και μεγαλύτερο δανεισμό που σημαίνει αντίστοιχη γιγάντωση του χρέους.

Η προεδρία των ΗΠΑ συγκλόνισε την Ευρώπη και άλλαξε για πάντα τη στάση της απέναντι στη νατοϊκή συμμαχία απαιτώντας την προσάρτηση της Γροιλανδίας με εξαγορά ή πόλεμο. Η Ευρώπη αντιστάθηκε σε αυτήν την απαίτηση, ο Τραμπ την απείλησε με δασμολογικό πόλεμο και εκείνη ανταπάντησε με μια αντίστοιχη απειλή. Το αποτέλεσμα ήταν η άνοδος των επιτοκίων δανεισμού των ΗΠΑ ενώ ταυτόχρονα στελέχη του ρεπουμπλικανικού κόμματος στο Κογκρέσο διαφώνησαν ανοιχτά με τη ρήξη που επιζητούσε ο Τραμπ με την Ευρώπη. Έτσι η προεδρία Τραμπ υποχώρησε σε αυτή τη φάση.

Όμως απέσπασε προηγούμενα μια σημαντική πολιτική παραχώρηση από τον φιλικό του γραμματέα του ΝΑΤΟ, ο οποίος αναγκάστηκε εξ αιτίας της οργισμένης αποδοκιμασίας της Δανίας να διαψεύσει τον εαυτό του. Είναι ωστόσο γεγονός ότι πρότεινε στον Τραμπ αντί για ολόκληρη τη Γροιλανδία οι ΗΠΑ να προσαρτήσουν μόνο το έδαφος των στρατιωτικών τους βάσεων εκεί, πράγμα που αποτελεί μία πιο εκλεπτυσμένη και πιο διασπαστική για την Ευρώπη μορφή προσάρτησης. Αν η πρόταση του Ρούτε γινόταν δεκτή από την Ευρώπη, αυτό θα σήμαινε την επίσημη αποδοχή της επιστροφής της ανθρωπότητας στον αποικιοκρατικό ιμπεριαλισμό (1) και ουσιαστικά τη διάλυση του ΝΑΤΟ σαν συμμαχίας ανεξάρτητων κρατών. Ο κίνδυνος αποσοβήθηκε προς το παρόν αλλά η κρίση της Γροιλανδίας παραμένει και ήδη έχει αλλάξει βαθιά τις σχέσεις της Ευρώπης με τις ΗΠΑ, αλλά και τη συνείδηση που έχει η Ευρώπη για τον εαυτό της και τον κόσμο.

Και εκεί που ο ευρωπαϊκός οικονομικός γίγας νόμιζε ότι θα απογειωθεί μετά την έξοδο του από την πανδημική οικονομική συρρίκνωση ένιωσε ένα σιδερένιο χέρι να του έχει αρπάξει το πόδι. Κοίταξε και είδε ότι ήταν η Ρωσία του Πούτιν. Αυτή, την ώρα που η παγκόσμια ζήτηση για πρώτες ύλες ιδιαίτερα για τις ενεργειακές εκτοξεύτηκε απότομα μετά τα αντι-πανδημικά λοκντάουν και ενώ η ΕΕ είχε αδειάσει τις αποθήκες της του φυσικού αερίου από έναν πολύ ψυχρό χειμώνα και ένα πολύ θερμό καλοκαίρι, μείωσε ξαφνικά την παροχή αερίου στην ΕΕ κατά 20% με αποτέλεσμα

 ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ του σ. Η. ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ 

ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ ΣΤΟ YOUTUBE 

https://www.youtube.com/@oakkegr

ΔΕΙΤΕ ΤΟ LINK

Στα μέτρα που έχει πάρει η ΕΕ για να βοηθήσει την αγωνιζόμενη Ουκρανία περιλαμβάνεται μεταξύ άλλων η δέσμευση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων μέσα από μια μαύρη λίστα 1300 φυσικών προσώπων και 120 οντοτήτων που σχετίζονται με το Κρεμλίνο. Η κίνηση αυτή έχει αποδώσει περί τα 20,3 δις ευρώ και στόχος είναι πλέον τα παγωμένα αυτά περιουσιακά στοιχεία να κατασχεθούν για να διατεθούν στην ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Οχτώ από τα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν ήδη δεσμεύσει πάνω από 1 δις το καθένα και σχεδόν καθένα από τα υπόλοιπα μέλη έχει παγώσει περιουσιακά στοιχεία αξίας εκατομμυρίων. Στην τελευταία θέση της λίστας και με διαφορά φιγουράρουν η Ελλάδα και η Μάλτα με πάγωμα στοιχείων αξίας μόλις 212.000 και 147.000 ευρώ αντίστοιχα!

Με τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα σε Ουγγαρία και Βουλγαρία φάνηκε σαν να διαμορφώνεται μια αντιφατική εικόνα για την πορεία της Ευρώπης απέναντι στις εσωτερικές πιέσεις που δέχεται απ’ το ρώσικο ιμπεριαλισμό. Στην πρώτη περίπτωση, η ήττα του μισοδικτατορικού καθεστώτος Ορμπάν και η άνοδος του Πέτερ Μαγιάρ προκάλεσαν έντονη ανακούφιση, αντιμετωπιζόμενες σαν μια πολύ αποφασιστική νίκη απέναντι σε ένα χρόνιο εμπόδιο στη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στον αντίποδα, στη Βουλγαρία, η ενίσχυση του Ρούμεν Ράντεφ προκάλεσε μεγάλο σοκ στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες καθώς είδαν την ανάδειξη ενός καθαρά ρωσόφιλου πρωθυπουργού ακριβώς τη στιγμή που η Βουλγαρία από απλό μέλος της ΕΕ αναβαθμιζόταν και γινόταν μέλος της Ευρωζώνης.

Αυτό που φαίνεται σαν μια απόλυτη αντίφαση κατά τη γνώμη μας δεν είναι. Γιατί από τις δύο αυτές φαινομενικά αντίθετες κινήσεις εκείνη που είναι πιο κοντά στην πραγματική κίνηση της Ευρώπης αυτή τη στιγμή είναι αυτή της Βουλγαρίας και όχι αυτή της Ουγγαρίας. Είμαστε δηλαδή ακόμα στην περίοδο της συνέχισης της προέλασης των πουτινόφιλων δυνάμεων και όχι στην αρχή της προέλασης των αντιπουτινικών. Γιατί ναι μεν υπάρχει στο ουγγρικό εκλογικό αποτέλεσμα μια ήττα του πιο ανοιχτά ρωσόφιλου πολιτικού μπλοκ της Ουγγαρίας, αλλά αυτό δεν σημαίνει την άνοδο στην εξουσία ενός πραγματικά φιλοευρωπαϊκού και αντιπουτινικού μπλοκ, αλλά μιας πιο ύπουλης, πιο καλυμμένης και πιο ανεκτής από την Ευρώπη παραλλαγή του πουτινισμού, η οποία αντί να τη συσπειρώνει θα μπορεί να τη διασπά.

Η νέα ιστορική περίοδος στην οποία μπήκαμε με τη ρωσική νεοχιτλερική εισβολή στην Ουκρανία προκάλεσε την πρωτοφανή αφύπνιση των ευρωπαϊκών λαών και μιας σημαντικής μερίδας της ευρωπαϊκής μονοπωλιακής αστικής τάξης όχι μόνο ως προς την πολιτικοστρατιωτική απειλή που αποτελεί η πουτινική Ρωσία για την Ευρώπη, αλλά τελευταία και ως προς το πελώριο μέγεθος της ενεργειακής εξάρτησης της δεύτερης από την πρώτη. Ειδικά ο σημερινός ενεργειακός εκβιασμός της Ρωσίας στις χώρες της ΕΕ επιβεβαίωσε τις εκτιμήσεις της ΟΑΚΚΕ, που στηριγμένη στη μαοϊκή στρατηγική θεωρία των Τριών Κόσμων, είχε εδώ και πολλά χρόνια καταγγείλει την προσπάθεια των νεοχιτλερικών του Κρεμλίνου να περικυκλώσουν την Ευρώπη πολιτικοστρατιωτικά, να την εξαρτήσουν ενεργειακά και έτσι αδυνατισμένη και διασπασμένη να την καταλάβουν με έναν πόλεμο χιτλερικού τύπου.